Supertramp - Brother Where You Bound (1985)

Uit het feit dat hij denkt dat Davies (en de rest van de band) expres zijn nummers slecht speelt. En dat is niet eerlijk!

Ik vind Hodgson een intrigerend figuur als ik de geschiedenis van de band zo lees en de manier hoe hij zich later profileert bekijk. Op basis van veel lyrics zie ik in ieder geval een getroubleerde en tragische man.

Ik vind dat ze zijn nummers op de liveplaten na zijn vertrek wel minder geïnspireerd spelen dan de Davies nummers, of beeld ik me dat in? Als het klopt, zou het betekenen dat zijn nummers beter gespeeld werden toen Hodgson er nog bij was

Niet meer mijn genre en het beste bandlid is vertrokken. Toch valt dit album eigenlijk nog wel mee. De verschuiving naar (eighties) pop is uiteindelijk geen groot probleem gebleken. Ik heb leeftijdsgenoten van Supertramp gezien die er (meer) moeite mee hadden. Natuurlijk is het met de opener wel even slikken, maar slecht is het zeker niet. Dat geldt voor de rest ook wel. Het is voor mij onmogelijk om hier gewetensvol een onvoldoende te geven. Er is eigenlijk niets waar ik me aan irriteer en de titeltrack is in zijn massieve omvang wel redelijk de moeite waard. Er zitten heel toffe stukken in. Ik hoor alleen geen redenen om dit album vaker te draaien. Bij eerdere albums moest ik nog wel eens aan Savatage denken. Vandaag merk ik dat Davies me soms aan Jon Oliva doet denken.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Brother Where You Bound
8. Indelibly Stamped

Hodgson heeft het dacht ik nog proberen te verbieden. Uit puur nostalgische overwegingen speelden ze de Hodgsonsongs. Fans willen dat nu eenmaal graag horen.
Eerder een soort van tegemoet treden naar het publiek. Het zal dan minder van harte gaan. Zo prettig ging Hodgson niet weg.

Dat is één kant van de zaak en niet onjuist. Tegelijk kunnen we stellen dat bandleden Helliwell en Siebenberg toch ook best gehecht zullen zijn geweest aan 'hun' repertoire uit de meest succesvolle periode. Tenslotte: de band moest verder en na opnemen van hun nieuwe albums zullen juist die nieuwe songs het best gerepeteerd zijn. Zo hoor je na opname van Some things never change (1997) goed het fris ingespeelde effect van die nummers op hun live-album dat in hetzelfde jaar werd opgenomen: It was the best of times. Dat is niet vreemd en heeft niets met Hodgson-pesterij te maken. Mark Hart deed juist heel verdienstelijk zijn best de vocalen van Hodgson te vervangen. No hard feelings, zeker niet van zijn kant.

Heb begrepen dat ze een gentlemen's agreement hadden dat Davies en Hodgson ieder alleen hun eigen songs live zouden spelen. Tijdens de Brother On The Road Tour heeft Davies zich daar nog aan gehouden, maar de roep om School, The Logical Song en Breakfast In America was te groot om te weerstaan, dus vanaf 1988 kwamen die weer op het repertoire.

Tja, ik weet niet of de 'gentlemens agreement' een eeuwige werkingsduur had. Maar het is lastig aan beide kanten het Supertramp-verleden te ontvlechten. De songs stonden op naam van Davies/Hodgson en dat was lange tijd geen probleem. Op dit moment gaat Hodgson de wereld rond met zijn Breakfast in America 40th Anniversary Tour. Van mij mag hij, maar het is duidelijk dat ook hij met de eer wil blijven strijken van zijn voormalig lidmaatschap van de band. Een band waar hij wel wat aan te danken heeft en die hij zelf verliet, zijn vrienden achterlatend.

Zover ik weet speelt Hodgson alleen zijn eigen composities live. De liedjes mogen dan wel op Hodgson/Davies geregistreerd staan, de insiders weten dat het bepaald geen echt schrijversduo was. Misschien wat wederzijdse hulp her en der, maar het is duidelijk dat beide mannen een nogal eigen signature hebben qua songwriting.
Hodgson's besluit om de groep te verlaten is voor mij nooit helemaal helder geworden trouwens.
Het scheen wat te maken te hebben gehad toen Sue Davies ( de vrouw van) het management ging doen.
En waarschijnlijk wilde hij gewoon op zichzelf staan.

Je hebt gelijk, Roger Hodgson zal alleen zijn eigen nummers live ten gehore brengen. Die vindt hij immers ook de beste en dat is OK. Maar Supertramp was ook een band die samen dat specifieke geluid ontwikkelde. Meer dan de som der delen. En dat Hodgson nu steeds terugvalt op zijn Supertramp-liedjes wil toch ook wel zeggen dat het met zijn eigen repertoire na 1983 niet heel best gesteld is.

Mee eens en ik had ook wel wat meer verwacht van hem als soloartiest. Net als Supertramp is het ook hem niet gelukt zich verder te laten gelden.
De man teert inmiddels ook al heel wat jaartjes op de Supertramp klassiekers en een handjevol oudere eigen liedjes.
Talent zat, maar meer zat er kennelijk niet in.

Laten we dat onderstrepen. Zeker een groot talent en creatiever dan Davies maar helaas ook niet veel verder gekomen.
(Mocht iemand denken dat we nu off-topic geraakt zijn, dan wijs ik op de logica dat Brother Where You Bound het eerste Supertramp album is na de split en dat die tot op de dag van vandaag doorwerkt.)

Je vriend lennert zei ook al zoiets, dat het te dansbaar geworden is, of zo. Ik snap jullie specifieke problemen met dit nummer niet zo. Ik vind het een lekkere binnenkomer en herken er volledig en helemaal de sound van Supertramp in, dus willen jullie proberen uit te leggen wat er schrikken en slikken is aan Cannonball??

Fijne opener toch? Een strakke 80's sound. Supertramp mocht gerust wat afgestoft worden. Ik vind dat het dansbaar is ook geen enkel probleem.
Op Free As A Bird de volgende worp van 2 jaar later, wordt die lijn wat te drastisch doorgevoerd. Dan hoor je duidelijk dat een grotendeels op r&b gebaseerde plaat en waar de soul totaal ontbreekt, niet echt past bij Supertramp.
Als in intentie echt goede composities dan ook nog ontbreken is het snel klaar.

Ik hoor de band denk ik toch iets majestueuzer en minder dansbaar

't Is een beetje hun Abacab. Op zijn eigen merites best een prima nummer, maar er loopt niet bepaald een vloeiende lijn vanuit het eerdere werk naartoe.

Daar kan ik me wel in vinden.

Het slikken komt vooral doordat het mijn genre niet is, terwijl het voorgaande werk wel in mijn straatje valt.

Terwijl Abacab dit voor mijn gevoel wel had, die vloeiende lijn vanuit eerder werk. Ook verre van mijn favoriete Genesis-plaat, maar ik waardeer die toch beter dan ik een nummer als Canonball hier waardeer.

Even een aanvullende nuancering: ik had het eigenlijk over het album Abacab ten opzichte van eerdere albums. Op lossenummerniveau is het van Turn It on Again naar Abacab nou ook weer niet zo schokkend.

Ik had het ook over het album!

Vanwege het vertrek van Roger Hodgson een lange tijd dit album links laten liggen.

Ik heb er even aan moeten wennen, maar gaandeweg ben ik het album wat meer gaan waarderen. Ik vind hem zelf beter van "Famous last Words".
Toch mis ik wel magie op dit album die Supertramp had in de jaren 70.

Lang niet gehoord. Vandaag voor het eerst in misschien wel 30 jaar weer eens beluisterd. In mijn herinnering vond ik het geen slechte album, ondanks het vertrek van Roger Hodgson die wat mij betreft toch Rick Davies naar de kroon steekt als het gaat als songsmid/zang/uitstraling. Supertramp doet gewoon zijn best en BWYB is een keurig nette album. Alleen niet meer zo spannend. De opener Cannonball begint aardig maar duurt zeker 3 minuten te lang. Het titelnummer met David Gilmour is het beste van dit album, echt een mooi nummer.

Een matig Supertramp album, ondanks de aanwezigheid van Gilmour. Hodgson wordt node gemist en Davies doet zijn best maar valt toch enigszins door de mand. De titeltrack is aardig maar toch het houdt allemaal niet over. Een bepaalde matheid is in de muziek geslopen. Desalniettemin is het een meesterwerk vergeleken met het album wat hierna kwam.
2 sterren

Fantastisch album, helemaal als je hem los ziet van de vorige albums.
Hierna ging het met zowel Supertramp als Roger Hodgson solo heel rap bergafwaarts.
Vergeet Ever Open Door en laat je onderdompelen in deze geweldige, wel behoorlijk 80's gedomineerde, productie.

Waarom zou je dat afsluitende nummer vergeten? Ik vind het een mooi klein gehouden afsluiter na het voorafgaande proggeweld van het titelnummer. Hoort er wat mij betreft helemaal bij.

John Helliwell verkoos het zelfs tot het (bewerkte) titelnummer van zijn recente solo-LP. Niet dat dat veel zegt natuurlijk, want het blijft een kwestie van persoonlijke smaak.

de zang doet monotoon aan, als je de eerdere Supertramp vergelijkt. De zang van Hodgson wordt node gemist

Op dit album mis ik Hodgson eigenlijk niet zo. Ik vind dit ook een betere plaat dan de wat matte voorganger Famous Last Words, die totaal geen progressie laat horen.
Het roer is muzikaal om en dat uit zich in een interessant stel songs.
Maar Supertramp is uiteraard beroemd door Hodgson en Davies afwisselend op een album.
Ik vind dit ook het enige geslaagde werk zonder Hodgson.

Vandaag deze plaat opgepikt op de platenbeurs in Groningen, onvoorstelbaar druk trouwens, en belachelijk duur, alsof er gouden platen worden verkocht , maar dit terzijde.

Ik had in de eighties de beschikking over een cassettedeck, dit was o.a. een van de platen die op een metaalbandje van TDK werd opgenomen, ik kan me herinneren dat ik het wel aardig vond destijds.

Nu ik een bijna gaaf vinyl exemplaar op de kop heb getikt blijkt aardig niet helemaal dekkend voor de lading.

Het is gewoon een topplaat, weliswaar niet te vergelijken met breakfast of crime maar duidelijk beter dan Famous last Words.

Rick Davies wist hier het uittreden van Roger Hodgson aardig te maskeren, en wist zijn troepen te leiden naar ,wat later zou blijken, de laatste topper in het oeuvre van Supertramp. De hit Cannonball leidt de plaat prima in om op kant twee met de opener naar grote hoogte te groeien , blij dat ie in de kast staat, een verdiende 4 sterren.

Om één of andere reden deze plaat nog steeds niet gekocht. Ben nu fragmentjes aan het beluisteren én ik moet mijn mening herzien. Zet hem op mijn To Do aanschaflijstje. Kijk er naar uit !

Prima Supertramp plaat, klinkt ook nu nog steeds prima. Ik vind de productie van dit album wel prima klinken. Mooi open geluid en goed geproduceerd. Hodgson zit er niet meer bij (helaas) maar ik moet toch constateren dat de rest van de band het Supertramp toch schip keurig op koers weet te houden. Ook ik had Hodgson er lieve bij gehad omdat deze toch wel wat voor de dromerige toets zorgde en los van zijn prima gitaarwerk waren zijn nummers en stem ook een bijzonder deel van het Supertramp geluid. Het zij zo, Rick Davies is niet meer order ons dus we gaan het ook niet meer meemaken dat de heren ooit nog samen een plaat zullen maken. Het is wat het is, ik draai de Supertramp platen nog steeds regelmatig en graag en daar hoort dit album ook zeker bij. Brother Where You Bound is zeer fraai, zeker met het gitaarwerk van David Gilmour erbij...