DIIV - Is the Is Are (2016)

Volgens de credits gebruiken ze een Hamonia (Harmonium) maar die klinkt toch enigszins electronisch.
Piano staat er niet tussen maar zit er toch op een lied als Healthy Moon wel in.

Ik hoor ook nog trompetten.

De drumpartijen zijn inderdaad weinig fantasievol, maar mij stoort dat hier niet. Vrees dat je dat pas gaat horen als er wél een goede drummer aan het werk zou zijn, type Steve Shelley, die de muziek een zwiep/extra laag meegeeft. De bassist vind ik dan weer precies de goede dingen doen hier. Simpel maar doeltreffend.
Ik vind het gebrek aan variatie (dit klinkt vreemd) een meerwaarde van de plaat. Er zitten nét genoeg verschillen en herkenbare dingetjes in de nummers onderling. Dit in combinatie met het warme geluid en de begraven vocalen zorgt voor een trippy ervaring waarin je zowel naar losse nummers als één geheel lijkt te luisteren. Heel verslavend.
Naar de productie ga ik nog eens goed luisteren zodra ik dat niet meer digitaal hoef te doen. Op de oortjes klinkt hij prima. Normaal gesproken vind ik dit type geluid te netjes, maar hier weer niet. Daarom: bijzondere plaat die voor mij werkt op een manier waar ik niet echt mijn vinger op kan leggen (maar dat hoeft ook niet).

Treffend omschreven!

Ben benieuwd hoe dat uitpakt na een langere periode draaien, én van vinyl (alhoewel 35 foppen ) of cd. VerFLACt - 't woord zegt het al

Toen het album net uit was, was ik wat teleurgesteld moet ik zeggen. Het was vooral de duur van het album die me tegen stond. Maar nu ik het album een paar keer helemaal gehoord heb ben ik om. Per luisterbeurt hoor ik weer nieuwe favoriete nummers langskomen. Waar ik Oshin gelijk tof vond had deze een paar luisterbeurten nodig dus. Sterker nog, ik vind deze nu al beter dan Oshin.

Vorige album beter dan deze; ''Nothing much to mention here''. Jammer, maar helaas - veel jonge bands verslikken zich in de follow-up......

Lijkt een beetje op The Cure.

Goed album, alleen de toptracks zitten allemaal in het begin ?

Dust en Waste of Breath zijn m'n favorieten. Genoeg goeds aan het einde.

Nou dat pakt goed uit hoor. Prettige productie. Diepe bas,klaterende gitaren waar het om draait en de drums zijn wijselijk op de achtergrond gehouden.
De hele plaat blijft boeien, terwijl ik normaal van de korte platen ben. Ben het er dan ook totaal niet mee eens dat de beste nummers aan het begin zouden staan.

Heeft een heerlijk badkuipgeluid over zich. Ik vind de zang alleen wat anoniem, waardoor het net wat kleur mist, die bijv. om een open deur in te trappen Robert Smith bij the Cure wel weet mee te geven.

Minder eenvormig en een rijker geluid dan het debuut, een beetje als de tweede van Yuck (niet dat de eerste daarvan eenvormig was overigens). Ondanks de lange duur daardoor beter in zijn geheel af te luisteren.

Album die ik eerst wat gewoontjes vond maar hoe meer ik ernaar luisterde hoe beter ik hem vond! Na een tijdje wordt het album verslavend!

Het klopt dat de goeie songs vooraan het album zitten maar de meeste pareltjes zitten voor mij helemaal achterin de schijf. Toppers zijn 'Healty moon' ' Waste of breath' 'Out of mind' ' Under the sun' 'Bent' 'Dopamine' Maar het beste nummer en het meest meeslepend en verslavend is zonder twijfel voor mij 'Loose Ends'! Prachtig droom nummer. Deze song was me nog niet onmiddellijk opgevallen omdat hij achterin zit verscholen maar dat is het leuke aan dit soort albums. Je blijft mooie dingen ontdekken. Ik blijf liever een maand naar dezelfde muziek luisteren omdat een album dan de kans krijgt om mooi uit te bloeien. Soms willen we teveel en te vlug naar iets anders grijpen... Het is niet slecht om eens bij een album stil te staan! van 3 naar 3.5 naar 4 en naar 4.5!!!!

Nope:
DIIV cancel European tour due to “urgent health issue” | Consequence of Sound - consequenceofsound.net

Dat is wel heel erg balen

Wow, ze hebben het beste wel voor het eind bewaard op deze plaat. Wat heeft Waste of Breath een geniale, trage opbouw.

Als ik op het op Wikipedia geciteerde NME bericht moet afgaan, was deze plaat nogal een bevalling, een echte live to tell experience. In ieder geval lijkt de worsteling met het leven Zachary Cole Smith goed afgegaan want hij heeft een plaat afgeleverd die er mag zijn. Nog altijd is The Cure de eerste referentie waar ik aan denk als ik DIIV hoor, maar waar ik bij deze band altijd afhaakte, haal ik bij DIIV moeiteloos het zeer fraaie einde van Is The Is Are.

Het zijn de prachtige, gelaagde gitaren die het werk hier voor mij doen. Iedere laag nog lichter en kwikzilveriger dan de vorige. Het is dan ook in dit geluid en in de kwaliteit dat binnen een song de interessante melodieën over elkaar heen buitelen. Binnen sommige songs gebeurt soms zoveel, dat er telkens iets nieuws te ontdekken valt. Iets wat ik eerder niet hoorde.

De plaat is niet briljant, dat geef ik direct toe, maar wel ontzettend prettig om naar te luisteren. En groeit nog steeds, dus wie weet?

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

17 juni 2016. Op weg naar Best Kept Secret waar ik naast The Slow Show ook graag eens mijn oor te luisteren wilde leggen bij, want daar werd op musicmeter.nl mijn interesse voor gewekt, DIIV. Helaas, na het werk ben ik nog niet zomaar in Hilvarenbeek en de file richting parkeerplaats neemt zoveel tijd in beslag dat ik mijn twee vrijdagkeuzes van het festival in het water vallen.

Eigenlijk min of meer vergeten, kreeg ik van mijn broertje het verzoek om woensdag 28/9 vrij te houden bij wijze van verjaardagscadeau. Expres niet opgezocht hebbende waar we naartoe gingen, begaf ik mij dus eergisteren naar de Paradiso in Amsterdam. Bij het betreden van de venue kon het me toch niet ontgaan: wij zouden vanavond een muzikaal optreden van DIIV voorgeschoteld krijgen.

Ik had nog nooit (bewust) een nummer van deze band gehoord, dus de verrassing kon eigenlijk niet groter zijn. En wat een heerlijk geluid slingeren deze jongens, met op zijn minst opmerkelijke uiterlijken, de zaal in. Een gitaarwalm van geluid, zonder dat deze verzandt in een brei van herrie, met daarin aanstekelijke melodieën waarbij ik bijna niet stil kon blijven staan. Ondanks dat het maar 5 kwartier duurde, en ieder nummer haast compulsief werd aangekondigd met "We are DIIV from New York City", ging ik rond 22u met een prima voldaan gevoel weer naar buiten.

Nu heb ik ook veel tijd ingeruimd om de nieuwe Marillion te beluisteren, en ook andere muziek slokt mijn tijd op (bijvoorbeeld Muziek >> Muziekgames >> Prog Ladder 2016 ) maar voor deze muziek komt zeker een plekje vrij op mijn rotatielijst! Het is al gebleken dat dit het fietstempo flink omhoog gooit en zoals itchy al aangaf werkt dit heel verslavend. Ik begin op 4*

Album staat al geruime tijd in de Spotify lijst. Zo eens in de maand hou ik een 'veeg actie om het enigszins overzichtelijk te houden. Dit album blijft iedere keer staan. Verslavend album. Middendeel vind ik het zwakste. Favoriete nummer Is Dust.

Ik kende de band niet, maar Spotify plakt deze band achter het luisteren naar albums van Slowdive en Bdrmm. En vooral dat laatste begrijp ik. DIIV was er eerder volgens mij, maar ik hoor zéker overeenkomsten. Blij word ik meteen van de eerste nummers. Simpel, maar zeer trefzeker! Ik kan helaas mijn aandacht niet goed vast houden naarmate het album vordert. Oeverloos wil ik het niet noemen, maar het pakkende blijft helaas niet overeind. Richting het einde krabbelt het weer op gelukkig waardoor er genoeg te genieten overblijft. Ik denk dat ik, na wat vaker luisteren, er zelf een korter album van maak dat ik echt helemaal goed vind. Nu beoordeel ik het op alles wat er daadwerkelijk op staat en kom ik tot een mooie voldoende.

Doused

Is het beste nummer van hun debuut.

Zwak album. Matige tot slechte composities. Monotone ritmes. Paar leuke nummers.
Deceiver is vele , vele, vele malen beter!
Toch zin om ze morgen live te zien. Op You Tube concert gezien: echt prachtig !

Haha, wow. Hebben we echt naar hetzelfde album geluisterd? (1,5* ook echt) Deceiver is inderdaad heel sterk (en een stuk harder/gruiziger), maar nav mijn herbeluistering van dit album in aanloop naar het optreden heb ik zojuist mijn stem verhoogd naar 4,5*. Er staat heel veel moois op dit album. Nadat bij het vorige optreden Dust mij positief eruit sprong, was het gisteren Take Your Time waarbij de live-uitvoering onder mijn huid kroop. Ik vind dit uiteindelijk het sterkste album tot nu toe van DIIV.

Vanmiddag het eerdere Oshin nog 'ns gedraaid en dat album bevestigt mijn eerder gedane observaties bij dit album: je moet deze band niet beoordelen op de ritmesectie: een paar ondersteunende bassist en een drummer die tik-boem, tik-boem, tik-tik-boem in een schier eindeloze herhaling slaat.

De gitaarsound is prima; doet af en toe denken aan - bij wavisti hier populaire - Bell Hollow (US, niet meer actief als band) en ILikeTrains (UK - laatste album uit 2020). Een aantal nummers achtereen lukt wel, maar een heel album gaat vervelen. Nergens heeft het 't hetzelfde effect als bij - bij eerste van Ride.

Zal bij DIIV - Oshin (2012) - MusicMeter.nl nog wat tips plaatsen mbt shoegaze-bands e.d.

Live in Utrecht:
Under the Sun
Incarnate Devil