David Bowie - ★ (2016)

Heb hem nu juist ook binnen. Wat een fraaie cd. Heel duister. Geen Bowie te zien op de cover, geen titel en zelfs zijn naam niet. Episch gewoon op een griezelige manier.

Goed kijken en je fantasie ietsje meer gebruiken

Het kostte me idd wat meer moeite om de steen van Rosetta te ontcijferen ... Een verwijzing daarnaar had zeker niet misstaan op dit Requim.

Los van de enorme emoties die menige liefhebber heeft, is het voor mij een waardig afscheid, maar zeker geen meesterwerk. Ik heb het gevoel dat mensen in de emotie soms doorschieten in hun waardering voor dit album. Ik vind alleen de opener, Lazarus en Dollar Boys echt goed, maar de rest (afgezien van het 2e nummer wat wel gaat) matiger.

Iedereen beleeft het zoals hij/zij het beleeft. Dat is, emotie of niet, altijd subjectief.
Ik ken dat gedweep met dode artiesten ook niet zo. Maar toch is het interessanter dan anders omdat het kennelijk onderdeel is van het concept.
Los daarvan is het een mooi avontuurlijk opgezet album met een tot de verbeelding sprekende sfeerzetting.

Ik wil nog wel even aangeven dat ik dit album 4,5 had gegeven vóór Bowies dood. Dat was op grond van de voor mij overdonderende en al bekende tracks Blackstar en Lazarus én Girl Loves Me en de afsluiter. Dollar Days en 'Tis A Pity She Was A Whore waren in eerste instantie nummers die wat moesten groeien bij mij. Vandaar dus nog niet meteen de volle mep.

4,5 betekent voor mij: Meesterwerk in wording of bijna meesterwerk. Het feit dat ik de nummers van Blackstar zo snel oppikte heeft niet zo zeer met Bowies dood te maken, maar eerder een extreme vorm van "ingeluisterd" zijn. Als je twee maanden naar haast niets anders dan Bowie luistert en dus door heel zijn oeuvre heen, ken je ook zijn muzikale kwinkslagen wel en schrik je niet meer van onalledaagse geluiden of atonaliteit. Bovendien lag mijn zwaartepunt voornamelijk bij Station To Station en de Berlijn albums + 1.Outside. Als dat je favorieten zijn, dan kan het met dit album al bijna niet mis zijn. Tegenvoorbeeld: Als je veel meer hebt met de glamrocker Bowie of met de tachtiger jaren, dan zul je dit waarschijnlijk niet zo snel oppikken. (En voordat ik gecorrigeerd word: Als je me het mes op de keel zet en vraagt Ziggy of Low dan is het toch Low bij mij, wil niet zeggen dat ik Ziggy slecht vind, maar heeft gewoon met het genre te maken. Ik houd erg van synths bijvoorbeeld. En muziek die zwaar aangezet is.

De 5,0 heb ik wél toegekend na Bowies dood. En dat om twee redenen:

1. De nieuwe betekenis die de teksten gekregen hebben, en hiermee behoor ik wellicht tot de overenthousiastelingen (overigens, I don't care), maar Leo Blokhuis kon ik hierin perfect volgen. Zelden ben ik zo geraakt geweest door een samenloop van gebeurtenissen rondom een artiest, dat ook nog eens grotendeels geregisseerd was geweest. Dit effect kan in de loop van de tijd wel iets verminderen..

2. Puur de muziek: Ikzelf kan geen zwakke plek ontdekken en vind de plaat zelfs heel gevarieerd. Moderne Bowie (Pity, Blackstar en Sue) en de meer bezwerende klassieke Bowie (Lazarus). Pity wordt nog steeds beter bij iedere luisterbeurt.

Ik vind tot op heden mijn waardering gerechtvaardigd. Maar niets staat eeuwig vast....

Ik vind bij muziek juist geen mening zo "gerechtvaardigd" (voor zover dat überhaupt nodig is) als een waardering die puur vanuit de emotie tot stand komt. Muziek is emotie. Juist als je je gevoel weg gaat drukken en met de figuurlijke checklist in de hand de plus- en minpunten gaat vinken, ontstaan scheve scores.

Dit album ontroert me tot in het diepst van m'n ziel, daar doet geen noot, toonladder of wat dan ook afbreuk aan. Puurder dan dit komt een 5-sterrenwaardering niet tot stand.

Dat is tenminste hoe ik ertegenaan kijk. Iedere andere opvatting is net zo goed of fout als die van mij. Laten we vooral niet voor anderen bepalen hoe een album gewaardeerd moet worden.

Precies. Maar sommige mensen kunnen blijkbaar niet anders dan hun eigen emotie (of gebrek eraan) als maatstaf nemen.

Ik snap wel dat het dat het album meer lading krijgt, maar ik koppel dat niet. Verder vind ik een aantal nummers nu ook weer niet zo bijzonder en soms zelf ietwat vervelend qua structuur en melodielijnen, maar dat is mijn perceptie.

Het staat iedereen vrij om het 5 sterren te geven , maar ik houd zelf niet van op basis van dat overlijden, enfin. Uiteraard waren er ook direct al users die hoog waardeerden voor maandag en dan nog, ieder is daar wel vrij in natuurlijk.

Overigens zou ik het zelf 3,5 ster geven, al dan niet met het concept in het achterhoofd of de timing en 'regie' bij het album. Vergeet niet dat Freddie Mercury ook in zijn laatste album verwijzingen naar zijn naderende dood maakte, maar niet zoals Bowie dat deed. Op zich interessant, maar daar worden voor mij de nummers niet beter van.

Het begint bij emotie. Dat is het eerste ijkpunt denk ik. En dan, als ik moet gaan waarderen, dan ga ik kijken naar de songs en hoe het een en ander opgebouwd is. Dit album heeft 7 nummers. Als daar nou één gedrocht tussen stond, terwijl de rest geweldig is, helaas, maar dan toch geen 5, maar een 4,5 of 4.

Op het moment dat ik mijn speler moet gaan programmeren omdat er onnodige bonustracks op staan, gaan er bij mij een half sterretje af op grond van "gebruiksgemak" Zo geschiedde bij 1. Outside. 4,5 gegeven, terwijl het eigenlijk een meesterwerk is, maar door het missen van één track (Wishful Beginnings) en het willen overslaan van de bonustrack (PSB remix Hallo Spaceboy) toch niet de volle mep. Ik ben dus best wel streng wat dat betreft.

Maar hier kan ik dat gewoon niet ontdekken. Elk nummer intrigeert, de emotie gaat diep en mijn cd'tje klokt mooi uit op 41 minuten en laat me prettig leeg achter....

Een 5.0 sterrenwaardering door jou, Robertus, gaat niet over één nacht ijs maar is wel recht uit het hart. Daar kan niemand aanstoot aan nemen.

Als je een beetje reclame maakt denk ik trouwens dat dat optreden donderdag (Bowievertolkingen) uitverkocht zal geraken. Spannend!

Je hebt me wel mooi beknopt gequoot, buizen! Zo lijkt het een heuse martelgang om tot mijn beslissing te komen, inclusief mes op de keel

Dank je wel! Dit is natuurlijk geen reclameforum, maar ik ga donderdagavond inderdaad "Heroes" en The Jean Genie performen met coverband. (En een hoop ander materiaal). Mooi moment om dat te mogen doen.

oh, en waar gaat dat plaatsvinden, dan? (geen flauwe reclame ondersteuning, ik weet het echt niet)

Vorige week schreef ik nog dat het album nare gedachtes en gevoelens bij me opriep, en dat ik het daarom niet zo snel meer zou opzetten. De donkere muziek, de teksten en de twee videoclips droegen bij aan de zwarte gedachtes die ik bij het album kreeg. Met terugwerkende kracht zeggen de teksten het artwork en de muziek natuurlijk enorm veel, maar daar is al veel over gesproken op Mume.
Er is gisteren in de media enorm veel gesproken over Bowie's dood en over zijn laatste album.
Wat mij het meest raakt ( en ik geloof dat Leo Blokhuis ook zoiets benoemde ) is dat Bowie iedereen altijd een stap vooruit was, en dat hij zijn dood door dit laatste album tot kunst verworven heeft.

Ik ben kunst en cultuurgeschiedenis docent, en ik kon dan ook niet anders dan mijn les gisteren omgooien om mijn 5 havo leerlingen te vertellen over Bowie. Zijn leven, zijn kunst, de laatste plaat en zijn ( voor ons ) plotselinge dood. Prachtig om veel leerlingen zo geïnteresseerd te horen luisteren, daarnaast liet de clip van Lazarus bij velen een diepe indruk na.
Vandaag liep een van mijn leerlingen door de gang met een koptelefoon op zijn hoofd. Ik vroeg hem naar welke muziek hij luisterde.

' David Bowie meneer, wat maakt die vent Sicke muziek!''

Ik moest lachen en bedacht me dat het waarschijnlijk wel goedkomt met de nieuwe generatie Bowie liefhebbers. Dat zijn (Black)star maar voor lang moge schijnen!

Mooie anekdote, vinylbeleving! Ik had graag zo'n docent gehad.

Helemaal eens!

tjonge tjonge, wat een afscheid is deze plaat geworden zeg, Sinds vrijdag geen kans onbenut latend voor een luisterbeurt en ze blijft maar groeien, meeslepend , donker, emotioneel, grillig, weerspannigmaar o zo mooi, deze plaat snoert me iedere keer weer de keel dicht, en dat is zeker niet enkel te wijten aan de dramatische gebeurtenis van zondag. Deze plaat is een diamant, een gitzwarte weliswaar, maar dit is in my humbleopinion Bowies beste plaat sinds Heroes. Afscheid nemen met een meesterwerk op je oude dag en met een dodelijke ziekte onder de leden, il faut le faire!!!

The Needle Drop review
Wat slaat deze man weer de spijker op zijn kop.

Voor mij was het al vanaf vrijdag een 4.5 punter en ik geloof de dag erna een 5 punter.
Toen was er nog niks bekend over de achtergrond van deze plaat.
Hoewel de teksten mij wel donker en intens overkwamen was ik er ook nog niet echt aan toe om mij er volledig in te verdiepen omdat ik nog druk bezig was met de muziek.
Ik had wel gelijk door dat het tekstmatig behoorlijk zware kost was maar ik had voornamelijk associaties met de rotzooi die momenteel gaande is in onze huidige samenleving.

Nu ben ik zelf al een jaartje of vijf een behoorlijke Jazz freak aan het worden vooral ook omdat ik mezelf actief op mijn instrument aan het bijscholen ben in die richting.
Wie schetst mijn verbazing wanneer ik hoor dat Bowie, een muzikale held van mij, een soort van comeback maakt, eerst met The Next Day, die ik op zich wel goed vond maar geen meesterwerk en nu met - en nou komt het - een plaat met Jazz invloeden!
En dan niet van die trendy shit, maar door een waanzinnige drummer, saxofonist en - zeker niet te vergeten - gitarist Ben Monder die ik hoog heb zitten, strak gespeelde Bebop/Freejazz schema's over Bowie arrangementen om je vingers bij af te likken.
En je kunt duidelijk horen dat er een wisselwerking van beïnvloeding tussen de muzikanten en Bowie waardoor de composities een eigen leven gaan lijden en er songs komen die vernieuwend zijn.
Zo is Bowie op zijn best.
En dan de productie met van die subtiele dingetje als een diepe galm op een woord waardoor zo'n woord opeens een nog zwaardere impact heeft.

Toen was ik er bijna van overtuigt dat dit een meesterwerk was,...en toen was het maandag.

Godverdomme ik was ka-pot. niet alleen door de dood van een van mijn helden, maar ook omdat het kwartje viel.
Die klap van dat kwartje ben ik nog lang niet te boven en als ik nu ★ opzet dan huiver ik op plaatsen zo diep in mijn geest dat ik niet eens wist dat ik daar kon huiveren.
Dus die combinatie van muziek, tekst, de uiteindelijke betekenis en overigens het feit dat zoiets als dit nooit eerder is gemaakt, maken van ★ een groot meesterwerk!

Lemmy had het helaas niet (wat had ik graag dat die man nog eens een autobiografie, dus zelf, had geschreven, hij heeft geen lang ziekbed gehad, alles ging ineens heel snel) maar Bowie heeft 'veel' tijd gehad en wat heeft ie er een paar meesterzetten van gemaakt.
We kunnen nog meer verwachten.
Er is meer opgenomen, en Bowie heeft al lang 'overlegd' (bepaald) wat daar mee moet gebeuren, en wanneer.
Wat betekenen die zes andere ster-achtige tekentjes onder die grote Blackstar op de albumhoes eigenlijk? Of waar staat dat voor?

Prachtig verhaal, vinylbeleving. Kijk dat zijn de docenten waar de jeugd wat aan heeft. Droge stof uit boekjes moet vertaald naar de praktijk.

B O W I E

Maar dat zijn 5 letters en er staan 6 tekens, of is die ster voor de show?
Volgens welk 'alfabet' is dat dan?

De middelste 'twee' zijn een 'W'.

Ok.
Maar heeft iemand een link naar dit bizarre alfabet van tekentjes?

Misschien is het er wel, maar ik vraag me af of je alle letters met een stuk ster kan afbeelden. Hier is gewoon een creatieve vormgever aan de slag geweest, niet meer dan dat. Persoonlijk vind ik de 'B' matig, maar vooruit, ik vind er meer 'Kowie' staan

Figuurlijk staat er dus ook dat Bowie een Blackstar is, of eruit opgebouwd is voor mij part

Waar komt dan dat verhaal vandaan dat die letters 'B O W I E' betekenen, iemand komt er zomaar mee en iedereen neemt het zomaar over maar een bron ho maar?
Ja ja.

Leo Blokhuis weet het misschien wel. Die weet alles.

hé, als jij er iets anders in wil zien, be my guest

We kunnen er natuurlijk ook een gigantische discussie over beginnen, wat jij wil

Het gaat me niet om een 'gigantische discussie' maar vind het wel wezenlijk om nou precies en zeker te weten wat die tekens betekenen. Bowie zei al zo weinig. En op het album staat ook geen tekst.
Dus wat er dan wel op staat zou ik graag weten waar het voor staat.

Ik zie er, nu ik deze theorie hoor, wel degelijk 'bowie' in, ook de (kleine) 'b'.

Bij de release werd vermeld dat daar 'bowie' staat. Met enige fantasie toch te volgen.