David Bowie - ★ (2016)

Bericht ter promotie van een eigen blog verwijderd.

Ik heb wat nagezocht en de tweede track zou gebaseerd zijn op een stuk van John Ford uit de 17e eeuw.

Meesterwerk , zijn zoveelste ... Ok , misschien niet zo toegankelijk , maar we spreken dan ook niet over een gewone artiest maar over een groot kunstenaar ..... Nu is hij weer samen met Ome Lou , den alien heeft de aarde verlaten .... Zijn muziek blijft eeuwig jong op aard .... Iggy blijft verweesd achter , R.I.P. David .... Je blijft en was 1 van de allergrootste ....

Op voorhand was ik wat huiverig, de originele single versies van 'Pity' en 'Sue' vond ik wel goed, maar ook zeker niet briljant. Maar de heropgenomen versies zijn schitterend. Wat een plaat om een toch al geweldige carrière en leven mee af te sluiten... een paar jaar terug had ik er al vrede mee gesloten dat hij van een rustig pensioen zou gaan genieten, maar hij heeft ons twee geweldige albums gegeven.

Als eerbetoon hebben Doveman en Glen Hansard een cover opgenomen van Lazarus : Lazarus by Doveman | Free Listening on SoundCloud

Ik was al 2 maanden niet nuchter. Vanaf het zien van de clip Blackstar in november vorig jaar heeft zich bij mij een ongekende Bowie-revival voorgedaan. Inclusief een bezoek aan het Groninger Museum. En dat allemaal in afwachting van het nieuwe album. Dat hij dan vervolgens overlijdt is bijna surrealistisch...Ik ben zelf met beide benen in Bowies eigen circus gestapt met zijn eigen dood als eindstation. (voor hem althans, niet voor mij natuurlijk, hij heeft een prachtig album nagelaten)

De afgelopen twee maanden waren een Bowie-rollercoaster en ik ga het nu wat rustiger aandoen, ook met posten bij Bowie. Eventjes de focus verleggen....Ik kan bijna geen andere artiest meer horen, terwijl er nog zoveel goede zijn..Hierdoor worden mijn berichten wellicht ook steeds meer emotioneel gekleurd.

Dan keer ik hier later wel weer terug met een goed geschreven recensie met een mooie balans tussen gevoel, gehoor, verstand en schrijfstijl. Wordt vervolgd!

Hier een beetje hetzelfde verhaal als Robertus en Frenz en waarschijnlijk nog vele anderen; Bijna alleen Bowie aan het draaien sinds half december in afwachting van Blackstar. En dan 2 dagen na de release van zijn requiem, zijn daadwerkelijke overlijden. Hoorde gisterochtend op Radio 2 vier nummers van Bowie achter elkaar en dacht in het licht van het zo goed ontvangen Blackstar nog even aan een in enthousiasme doorgeslagen DJ, maar al snel kwam het besef dat er iets heel anders aan de hand moest zijn. De persoon en de kunstenaar nemen nu tegelijkertijd afscheid in een bizarre rollercoaster van albumrelease en overlijden. Want hoe typisch Bowie is het om iedereen op het verkeerde been te zetten en in opperste verwarring achter te laten. Voor de zoveelste keer. Blackstar zal voor altijd aan zijn dood gelinkt blijven. Ben benieuwd of het hiermee ook echt ophoudt. Want er zijn 15 nummers opgenomen tijdens de 'Blackstar sessions'.... het Lazarus verhaal.... Zou er dan vrijdag, 4 dagen na zijn overlijden....?

Big Star. Jij kan je avatar in ieder geval behouden, Tony.

I'm not a Big Star, I'm a Blackstar.

David Bowie is a Big Blackstar.

Wow! Een nieuw Bowie album! Beluisterd op Spotify. Door zijn dood kwam ik erachter dat dit fenomeen een nieuwe plaat heeft uitgebracht. Ja oké, niet echt een Bowie fan maar veel nummers zitten in mijn hoofd gegrift. Ik heb een Best Of en The next day in bezit op cd. Eigenlijk ben ik meer van de jaren 80 Bowie met nummers als Let's Dance ,Under Pressure, en This is not America. En het fantastische Absolute Beginners.
Terug naar dit album dan. Alhoewel niet echt mijn ding moet ik bekennen dat Lazarus toch echt een bizar goed nummers is. Aan het titelnummer moet ik nog steeds wennen. Misschien te zwartgallig nu op dit moment. Dollar Days klinkt broos en kwetsbaar,mooi.De afsluiter gaat er mooi gevoelig in verder. Een bijzondere plaat is het zeker. Vrijwel zeker de plaat van 2016. Dit ook door zijn overlijden uiteraard. Sterren geef ik nog niet aan Blackstar. Waarom ook dit album volstrekt dynamiekloos en plat moest worden opgenomen is doodzonde. Gezien de belabberde kwaliteit (loudnesswar ) is de cd het aanschaffen niet waard. Misschien toch maar een platenspeler aanschaffen.

Vind de kwaliteit van het album prima hoor. Misschien hoor ik het gewoon niet

Volgens mij hebben we hier dringend een 'Van Rossum' nodig, iemand die de hype door durft te prikken.

Bowie had een respectabele muzikale carrière, die bijna een halve eeuw duurde, waarin hij twee keer de top van de muzikale Olympus wist te bereiken. De eerste keer aan het begin van de jaren 70 & de tweede keer vijf jaar later aan de hand van Brian Eno in zijn 'Berlijnse' jaren.

Daarna bleef David commercieel natuurlijk (redelijk) succesvol, maar was de vernieuwing vaker ver te zoeken. Zo stond hij dit jaar maar liefst 15x in de Top 2000, niet meteen een pré voor een muzikant die muzikaal aan de weg timmert.

In 'Black Star' breekt David met dat recente verleden. Zijn aanpak is 'nieuw' vergeleken met wat we van hem kennen en hij levert vooral met 'Lazarus' een track af die niet snel verveelt. Helaas zijn niet alle tracks op het album van dat niveau.

Ik ga ervan uit dat het album, nadat de 'hype' is overgedreven, om een kritische herwaardering vraagt. Ik houd mijn mening daarom voorlopig nog even aan.

Van Nieuwkerk & Blokhuis c.s. houden het vuurtje nog wel even brandend & dat is altijd goed voor de verkoopcijfers. Heb ik het nog niet over de back catalogue die nu op het punt van verschijnen staat. Zijn nabestaanden hoeven zich financieel voorlopig geen zorgen te maken, want dat hij net zo veel verstand van marketing had staat wel vast.

Ik heet Maarten, dus ik voelde me aangesproken en zo.

Goede plaat dit, niet heel denderend, en absoluut niet zo ontoegankelijk als sommigen beweren. Deze muziek is verre van moeilijk, en best toegankelijk. Als je niet van jazz houdt en alleen Radiohead gewend bent, kan ik me inderdaad voorstellen dat je van de drums en blazers schrikt, maar dan nog: deze plaat is aanzienlijk toegankelijker dan-ie pretendeert te zijn. De esthetiek is in orde, ben erg blij dat de gitaar naar de achtergrond is geschoven ten faveure van prominente synthesizers en blazers. Soms wordt het zelfs bijna ouderwetsche synthesizerpop (en verre van avant-garde); ik zag iemand een uitstekende link leggen met Tears for Fears. Onder dat mooie jasje zijn de nummers niet altijd even memorabel. Als we, geheel terecht, doen alsof The Next Day nooit is gebeurd, dan zou Blackstar evenwel een fraaie, maar niet briljante comeback zijn geweest.

Lang heb ik me ingehouden om hier te posten, maar deze buitengewoon onwelkome post - uncalled for is de Engelse term - verdient een duimpje naar beneden.

Wie zijt gij om te twijfelen aan de oprechte intentie van de gemene poster hier? Keeper of the faith, bewaker van de verfijnde smaak?

"Hype, vuurtje nog wel brandend, kritische herwaardering, goed voor de verkoopcijfers".

Take a hike, 't lieftst de omvang van een marathon. Emotioneer elders. "Hype" FTW!!! Dit album bezonk voor het weekend al bij mij en ik vond dat ie 'n fikse, onverwachte (na The Next Day) prestatie had geleverd- Bowie rustte niet op zijn lauweren, maar had zichzelf nog eens nieuw uitgevonden. Helaas blijkt dat ie niet ervoor had gekozen to fade away and radiate, maar nog eenmaal gas te geven - uit eigen bron - om te stralen en zich en passant uit te putten. Het album staat als een huis; hoe briljant het is zal de toekomst leren - onverwacht was het zeker!

Driewerf bah - shame on you!

+1

Zo ver hoef je niet terug. Ik hoor ook wel wat verwantschap met TV on the Radio. Bowie heeft vaker aangegeven dat hij die muziek kon waarderen.

Let's Dance was een bewuste poging om door te dringen naar een groter publiek en brak records, dus commercieel meer dan redelijk succesvol. 1.Outside is weer behoorlijk vernieuwend. Na Earthling is hij een middenpad gaan bewandelen. Eigenlijk gewoon wat rustiger aan gaan doen, een bewuste keuze, maar wel behoorlijk solide.
15 x top 2000 is relatief weinig (vgl. U2, Rolling Stones etc. met meer dan het dubbele).

Vento Vivimus, Je doet je huiswerk net zo goed als Matthijs van Nieuwkerk.

Ja, daar heb je een punt, die vergelijking snijdt ook wel hout. Bowie deed natuurlijk ook mee op Return to Cookie Mountain.

Als je niet snapt dat de invloed van Bowie ietwat verder gaat dan alleen de muziek die hij maakte dan hoor je in dit topic niet te posten. Beeldtaal, persona's, een volledig vrije denker, die heel erg goed de impact van zijn werk inschatte. Een hype? Ik hoop het Vento Vivimus, want dat zou beteken dat zijn iconische status alleen maar onder bredere kring bekend raakt.
Daarnaast kun je hier een schier oneindige rij artiesten opsommen die schatplichtig zijn aan hem, in vele opzichten was hij wegbereider voor zowel vorm als inhoud.

Nuance is prima en zo hard als Mjuman je affakkelt is ook niet nodig. Ik ben van mening dat ik vanaf 1975 aardig op de hoogte ben van Bowie en mezelf dus enigszins recht van spreken kan toedichten. Blackstar en in het bijzonder Lazarus raakte me voor het eerst op een manier die me aan zijn gloriejaren deed denken (en die zijn wat uitgebreider dan de twee Olympische pieken die jij beweert). Zou je je een beetje ingelezen hebben, dan had je kunnen zien dat menigeen behoorlijk onder de indruk was van dit album vóór het overlijden. Dat die-hard liefhebbers daarna hun emoties kwijtmoeten in een "virtuele rouwperiode" lijkt me nogal logisch, ook dat daar een bak superlatieven bij gebruikt worden. Als je zo relativerend wilt zijn, relativeer dat dan ook

Dat heb ik nooit ontkend.... Maar ik zie Bowie vooral als een artiest die perfect wist af te stemmen op de tijdgeest, die (helemaal) naar zijn hand zette en er een groot publiek mee wist te bereiken & dat is natuurlijk ook een gave.

Waardoor je jouw mening eigenlijk al gegeven hebt.

Er zal wel iets van aan zijn dat we momenteel getuige zijn van iets dat op een 'hype' lijkt. Toch heb ik medelijden met jou. Mij kan het geen ene moer schelen hoeveel mensen stemmen en welke cijfer hieruit gepuurd wordt. Wat ik momenteel voel is een diep respect voor een rasartiest die een paar dagen terug zijn testament met de wereld gedeeld heeft. Sommige dingen overstijgen 'kritische overwegingen'. Maar goed, ik ben dan ook een oversentimentele meeloper.

Kritische herwaardering...
Je zou je haast lazarus zuipen.

Nee hoor Vento Vivimus, integendeel bijna, een groot publiek heeft hij pas bereikt nadat Nile Rodgers hem hielp aan Let's Dance, een nummer dat bijna geen enkel Bowie kenmerk draagt muv z'n stem, maar dat terzijde. Daarvoor heeft hij het vooral goed gedaan bij de 'muziekkenner'. Vanaf Ziggy tot en met Low, wat mij betreft zijn artistieke bloeiperiode, heeft hij de tijdgeest herkend ja, maar ook bepaald.
Daarnaast heeft zijn androgyne verschijning en de continue discussie over zijn geaardheid gigantisch bijgedragen tot de emancipatie en acceptatie van iedereen die worstelde met zijn/haar seksualiteit. Een element dat nu onderbelicht wordt imho, maar mede bepaalt hoe invloedrijk de man was

Man, man wat een drogredenering: de tijdgeest naar je hand zetten. Dat is omkering van symptoom en ziekte(beeld). Net zo min als een koortsthermometer koorts kan opwekken, kan je je vinger in het tijdsgat steken om de tijdsgeest te manipuleren. Alsof tijdsgeest een manipuleerbare ontologische status heeft.

Bizar gewoon. Aesthetischer Distanz ooit van gehoord?

Dat zou nog eens de ultieme porno zijn.

Nu, Mjuman heeft wel gelijk natuurlijk. Tijdsgeest is een quasi ongrijpbare notie en de constructie vraagt ontelbare factoren. Tenzij je wilt stellen dat Bowie een god was. Dan ga ik gewoon mee in jouw redenering Vento Vivimus, tot die tijd zou ik de rollen niet omdraaien

Dat ben ik helemaal met je eens.

Enkele weken geleden werd er in de berichten onder het album 1.Outside ook over gediscussieerd of Bowie nu een trendsetter of trend-volger was. De moeite waard om te lezen wat er toen over werd gezegd.

Idd & het principe ''translatio -imitatio - emulatio'   stamt al uit de 17de eeuw .

Toe maar, zullen we er Hegel ook even bijhalen? Of anders wellicht Het metafysisch grondpatroon van het Romantisch literaire denken

Er zijn grotere geesten met een fikse reputatie - ik noem Simon Reynolds - die zich aan deze matterie hebben vertild. Die borrelpraet hier in het Praethuys steekt daar toch wel schril bij af

Daar ga je al in de fout.
Check zelf je eerdere postings bij dit album, en je weet dat dit nou niet het topic is waarin je uitblinkt ...
WTF.
De maker is gaan hemelen, wat rest is de geluidsdrager. En wat pretendeert die geluidsdrager dan precies?
Dus nu zitten we opgescheept met een lichtelijk behaagziek requiem dat wat ongelukkig getimed is?
Hier past maar één kwalificatie: Kathedraalzeiker