menu

Jethro Tull - Benefit (1970)

mijn stem
3,74 (105)
105 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Chrysalis

  1. With You There to Help Me (6:18)
  2. Nothing to Say (5:21)
  3. Alive and Well and Living In (2:45)
  4. Son (2:54)
  5. For Michael Collins, Jeffrey and Me (3:50)
  6. To Cry You a Song (6:13)
  7. A Time for Everything? (2:45)
  8. Inside (3:49)
  9. Play in Time (3:52)
  10. Sossity; You're a Woman (4:35)
  11. Singing All Day * (3:10)
  12. Sweet Dream * (4:05)
  13. 17 * (6:20)
  14. Teacher [UK Stereo] * (4:57)
  15. Teacher [US Stereo] * (4:07)
  16. Singing All Day [Mono] * (3:03)
  17. Sweet Dream [Mono] * (4:02)
  18. 17 [Mono] * (6:11)
  19. Sweet Dream [Stereo] * (4:03)
  20. 17 * (5:31)
  21. Witch's Promise [Mono] * (3:56)
  22. Teacher [UK Version] [Mono] * (4:52)
  23. Teacher [US Version] [Mono] * (3:57)
  24. Witch's Promise * (3:50)
  25. Teacher [UK Stereo] * (4:46)
  26. Teacher [US Version] * (3:56)
  27. Inside [Mono] * (2:39)
  28. Alive and Well and Living In * (2:46)
  29. A Time for Everything? [Mono] * (2:43)
toon 19 bonustracks
totale tijdsduur: 42:22 (2:01:16)
zoeken in:
avatar van Kronos
4,5
Gert P schreef:
Ik heb ook de geremasterde en vroeger de lp gehad en weet haast wel zeker dat deze tracklist niet klopt.
Op de originele lp en cd staat teacher ook niet.

Het verschil zit 'm in de UK- en US-release.

Die laatste heeft wel Teacher maar niet Alive and Well and Living In op de tracklist staan.

avatar van Gert P
4,5
Kronos, ben blij dat ik de andere versie dan heb want 2 keer teacher en geen alive and living in!
Bovendien zijn er van andere cd remasters ook leuke bonussen.
Heb er laatst een stuk of 4 gekocht.

Ozric Spacefolk
Deze plaat blijft mijn favoriet... Licht progessieve en licht psychedelische folkrock met veel ruimte voor mooie teksten, zanglijnen, gitaarsolo's en mooie fluitpartijen.
De piano-partijen van Evans zijn ook erg mooi...

Ik ken geen rockplaat uit 1970 die zo helder, mooi en gedegen klinkt als deze... Aqualung zet de lijn een beetje voort, en daarna gaan Anderson en Co. eerst op de symfonische en daarna een meer hectische folkrock-toer...

In ieder geval staat deze plaat (samen met Aqualung) best wel eenzaam in het oeuvre van Tull.
Hoe dan ook, mijns inziens een meer dan gedegen en volwassen rockplaat.

Ozric Spacefolk
metalfist schreef:
Eigenlijk ooit iemand geweten wat Sossity betekent? Ik kom niet verder dan een anekdote dat Martin Barre ooit zijn boot zo had genoemd en dat Anderson de echte betekenis van het woord gaf en dat Barre zijn boot terug verkocht... Of het is een soort van parodie op Society (het nummer zelf spreekt over deze 2 woorden) maar dan begrijp ik de keuze van Barre niet om zijn boot te verpatsen...


Ik kom ook niet verder dan dit: The Jethro Tull Board - Sossity - thejethrotullboard.proboards.com

MindRuler
Mijn Tull-verzameling is verre van compleet, deze moet ik ook nog eens aanschaffen.
Teacher is geweldig.

Ozric Spacefolk
Oh, deze gaat je echt plezieren... En misschien kan je het gemiddelde omhoog krikken...

Zowiezo is de periode voor Aqualung zeer interessant...

MindRuler
Maar eerst Al Di Meola

Ton Willekes
1 van de beste Tull platen voor mij.
Het is de totaalsfeer en klank die zo aanspreekt.
Op 1 of andere manier klinkt het allemaal zo sympathiek en vriendelijk.
Verraderlijk niet-pretentieus maar praktisch alles hier is van wereldklasse.
Een beetje hippie-achtig (alhoewel Anderson volgens eigen zeggen een hekel aan hippies heeft)
Een beetje in de tijdgeest zullen we maar zeggen.
"Nothing to Say" is m'n favoriet maar waarom is niet uit te leggen.

avatar van Kronos
4,5
Kronos schreef:
Het verschil zit 'm in de UK- en US-release.

Die laatste heeft wel Teacher maar niet Alive and Well and Living In op de tracklist staan.

Zoals te lezen op wiki. Ik heb hier een correctie voor doorgestuurd.

Aquila
Ik heb vier Jethro Tull albums in huis, dit is altijd mijn favoriet geweest. Deze week na lange stilte deze weer twee draaibeurten gegeven. Blijft schitterend, met mijn favoriete Tull-nummer 'Nothing to Say'.


avatar van Gert P
4,5
Klinkt lekker de dts track 5.1

avatar van Droombolus
3,5
Die gaat er hier vast niet komen. Ik heb Benefit altijd beschouwd als het zwakke broertje tussen de mijlenpalen die Stand Up en Aqualung voor mij zijn. Met de remaster ben ik 'm wel meer gaan waarderen maar in de breedte haalt hij het nog steeds van geen kant bij die platen. In de vergelijkende waren test legt ie het kwa frisheid voor mij ook af tegen This Was trouwens .........

Ozric Spacefolk
Hmmm.... Meestal zijn we het wel met elkaar eens Droombolus.

Maar bij deze plaat dus duidelijk niet.

Ik vind zowel Benefit als Aqualung erg sterk. Ik vind dan weer de voorganger iets minder sterk.

avatar van Leeds
4,0
Voor mij heeft droombulus gelijk. Deze plaat is een kleine stap terug maar toch is ze zeer genietbaar. Stand Up is nog altijd mijn all time JT favoriet!

Deranged
Ik ben het hier weer eens met Ozric Spacefolk. Voor mij een van Tull's beste dit en juist een behoorlijke stap voorwaarts ten opzichte van de voorganger. Waar het debuut mij amper kan boeien kent die voor mij wel een paar aardige nummers, maar het is toch echt pas hier dat Tull wat mij betreft de echt glansrijke composities laat zien.

Heeft er in mijn optiek mee te maken dat ze hier het bluesrock thema maar eens hebben laten varen. Komt toch vooral over als een vrij bedenkelijk beginners dingetje, van toen hun ware vorm zich nog moest ontvouwen. Deze band was tot zoveel meer in staat en dat zouden ze vanaf hier gaan laten zien.

Erg de moeite waard is ook de sublieme bonus track Witch's Promise, altijd een van mijn favoriete Tull nummers geweest.

avatar van Leeds
4,0
Hun debuut heeft me ook niet kunnen bekoren. Toch niet met wat komen ging. Stand Up had wel degelijk sterke composities in huis. Het was inderdaad een blues/folk rock plaat met progressive elementen in verwerkt. Benefit, de zeer mooie opvolger heeft kwa inhoud meer folk en minder blues. Je kan wel zeggen dat ze de blues wat laten varen, inderdaad. Persoonlijk heb ik daar geen problemen mee. Maar progressief staat ze wat meer in de schaduw van de vorige plaat. Wat eigenlijk de compositie van deze plaat wat naar beneden trekt.

Maar niet mis te verstaan. Benefit is wel degelijk een heel goede plaat.

Ozric Spacefolk
Benefit vind ik een echt een 'complete' plaat. Er is weinig progessiefs aan de hand. Veel liedjes zijn best veilig, maar dit is wel de plaat waar Martin Barre de meeste ruimte krijgt.
De plaat is net als Aqualung aan plaat die je van begin tot eind uitzit, omdat alle nummers gewoon bij elkaar horen.

Daarbij heeft de plaat een nostalgische waarde, denk ik. Ik draaide deze op casettebandje als ik 'sochtends vroeg het Westland in fietste om tomaten te plukken toen ik een jaartje of 17 was...

avatar van Droombolus
3,5
Deranged schreef:
Komt toch vooral over als een vrij bedenkelijk beginners dingetje, van toen hun ware vorm zich nog moest ontvouwen. Deze band was tot zoveel meer in staat en dat zouden ze vanaf hier gaan laten zien.

Erg de moeite waard is ook de sublieme bonus track Witch's Promise, altijd een van mijn favoriete Tull nummers geweest.


Heb je het nou over This Was of over Stand Up. Bij die laatste ontvouwde zich letterlijk wat in de klaphoes trouwens ..........

En ja, Witch's Promise is ook een van mijn fave Tull nummers en werd ook node gemist op de ozzinele LP .......

Deranged
Ik heb het over de eerste twee albums. Die bluesrock probeersels komen op mij een beetje duf en Tull onwaardig over. Van het tweede album kan ik een nummer als Reasons For Waiting wel waarderen maar het is voor mij duidelijk dat ze hier nog moesten doorschieten naar veel grotere hoogten.

Op dit album begon het meesterschap pas echt. Goed te horen op bijvoorbeeld de machtige opener.

Ozric Spacefolk
Ik zie/lees nu dit op de site van Ultimate Classic Rock, was dit bekend?

Jethro Tull Announce Deluxe 'Benefit' Reissue - ultimateclassicrock.com

avatar van Droombolus
3,5
Is al een tijdje ( half jaar ) uit hoor ......

avatar van Brutus
4,0
lekker album, net zo goed als Stand Up

avatar van joko16
4,5
Een van hun allerbesten.
So sweet memories

Ozric Spacefolk
Ben nu de Steven Wilson-remix aan het luisteren en ik moet zeggen dat deze erg bevalt.

Ik had deze plaat op LP en die overgezet op cassette voor de walkman (dan gaat er nogal wat kwaliteit verloren).
Daarna (eeuwen later) deze plaat op cd gehad. Maar dat was zo'n typische jaren 80/90 versie waarbij de kwaliteit ook maar zo-zo is.
Uiteindelijk wel een remaster in bezit gehad. Die uit 2001 (met bonustracks), en die klonk al stukken beter. Het is met die remaster, dat ik de plaat echt ten volste ben gaan waarderen (omdat ook deze plaat haar echte geheimen prijs geeft, als je het goed beluistert).

De 2013-Steven Wilson-remix versie klinkt heel open, maar ook droog waar het moet. Elk instrument klinkt goed gebalanceerd. De akoestische en elektrische gitaar klinken heerlijk samen en vullen elkaar erg mooi aan. Zelfde geldt voor de piano en de fluit. Omdat bij dit soort muziek het gevaar dreigt dat het al snel volgepropt klinkt, is het echteen verademing te horen hoe fris de plaat eigenlijk klinkt.

Oorspronkelijk was Ian de producer van de plaat, en omdat hij niet veel sporen ter beschikking had, heeft hij de instrumenten (zoals akoestische gitaar en piano) links of rechts gepand. Daardoor is het wel een echte headphones-plaat.

Ik weet dat lieden erg opgewonden raken van vinyl, maar ik zweer dat de laatste remaster/remix (die van Wilson) echt de ultieme versie is. Bands als Tull en King Crimson mogen echt dankbaar zijn hoe mooi en fris en urgent hun platen tegenwoordig klinken.

En geef toe, een schilderij moet toch ook gerestaureerd worden, na jaren en jaren. Gebouwen trouwens ook, dus muziekalbums ook.

avatar van Kronos
4,5
Ozric Spacefolk schreef:
En geef toe, een schilderij moet toch ook gerestaureerd worden, na jaren en jaren. Gebouwen trouwens ook, dus muziekalbums ook.

Maar restaureren dient om het verval dat door de jaren heen is opgetreden zo goed als mogelijk weg te werken. Dat is toch iets anders. De lp van Benefit klinkt als die in goede staat is nog hetzelfde als in 1970.

Niet dat ik een vinyl-purist ben. Of principieel iets tegen remixen heb. Toen Jethro Tull deze plaat uitbracht was ik nog geen twee maanden oud. Ik herinner er mij dan ook niks van en heb dus geen herinneringen aan hoe de plaat toen klonk.

Maar als ik aan al mijn slecht klinkende metal lp's uit de jaren tachtig denk, dan heb ik er echt geen behoefte aan dat Steven Wilson daar mee aan de slag zou gaan. Ook 'slechte' producties dragen bij aan de sfeer en dus het gevoel dat ik bij die albums heb. Dat geluid 'restaureren' doet iets van de charme van het origineel af.

avatar van kaztor
4,5
Lekkere plaat die het folkgehalte al wat van zich afschudt. Hier ook weer die glasheldere productie die vele van hun platen siert.

Het wordt trouwens tijd dat ik hun albums hier een rating geef. Ben al ruim een jaar bezig met ontdekken van de Tull .

avatar van Rinus
4,0
De eerste 3 albums van JT zijn toch wel erg fijne albums. Behoorlijk stevige nummers afgewisseld met rustiger materiaal, zonder dat het vervalt in geneuzel of geëxperimenteer, hetgeen later nog wel eens wil gebeuren. Tot het album Thick as a brick kun je alles blindelings aanschaffen van JT. Alhoewel de band ook later nog enige zeer redelijke albums heeft gemaakt is het niveau, althans in mijn oren, altijd wat lager dan in de begin periode van de band

avatar van Kronos
4,5
Slechts acht maanden na Stand Up bracht Jethro Tull hun derde album uit. Rock neemt hier de overhand. Vooral de twee eerste nummers zijn ijzersterk. Daarna wordt het iets minder maar nooit slecht. De US versie heeft een andere tracklist en is te verkiezen omdat het Teacher in plaats van Alive and Well bevat.

88/100

avatar van Mssr Renard
5,0
Als Tull in verschillende perioden is in te delen, waarbij Living in the Past en Aqualung periode 1 afsluiten, dan vormt voor mij persoonlijk Benefit het hoogtepunt van deze eerste Tull-periode.

Nog ferm geworteld in de psychedelica en bluesrock is Benefit een erg veelzijdige plaat. De eerste met John Evan (al is hij gast) en de laatste met Glenn Cornick. Martin Barre krijgt alle ruimte en de balans leadgitaar en dwarsfluit is perfect. Heerlijk om ook nog voor de laatste keer het tandem Bunker/Cornick te horen. Zoek maar eens zo'n ritmesectie.

Maar het zit hem niet alleen in het (samen-)spel en de balans, maar ook in de songwriting en voornamelijk in het aangename stemgeluid van Ian. Op geen enkele plaat zingt Ian zo goed en zuiver. Hij heeft van nature een warme stem, maar door hard rocken (schreeuwen) blijft er al snel niet veel meer van over en gaat hij gedurende de jaren 70 steeds rauwer en raspender klinken.

Terug naar deze plaat: mooi pianospel, goede leadgitaar van Barre (en ook Anderson, die hier electrische gitaar meespeelt), strak bas- en drumspel van Bunker/Cornick en eigenlijk alleen maar goede songs.

Helaas ondergesneeuwd door Aqualung en de hitplaten die volgden. Al werden veel songs van deze plaat (terecht) live nog vaak gespeeld.

Favoriete songs: heel kant a en heel kant b!

avatar van Kronos
4,5
Het refrein van With You There to Help Me vind ik niet zo sterk, maar de melodie en samenzang in de strofes van dat nummer zijn echt zalig.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:33 uur

geplaatst: vandaag om 15:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.