Jethro Tull - Benefit (1970)

Het refrein van With You There to Help Me vind ik niet zo sterk, maar de melodie en samenzang in de strofes van dat nummer zijn echt zalig.

Bedoel je dat je zo'n geremasterde Cd hebt gekocht?

. Eens kocht ik van zowel Bowie als Yes als led Zeppelin zo'n geremasterde schijfje. Zij dienen nu gedrieën als onderzetter bij een koffiemoment. Walgelijk slecht die remasters!!

Volgens mij moeten we het hier over de plaat hebben en niet over remasters in het algemeen.

De 1ste plaat die ik van Tull kocht. En deze draai ik misschien nog wel het meeste uit mijn Tull collectie. Allemaal sterke songs en de combinatie gitaar-dwarsfluit werkt hier perfect.

Naarmate ik Benefit vaker hoor en er wat vertrouwd mee raak vind ik het steeds mooier worden. Had onbedoeld de visite echter aardig op stang gejaagd met die psychedelische geluidseffecten in track 9, Play in Time, die vanaf zo'n 2:30 te horen zijn. Ze vroeg of dit ook progressief was? Ja, m.i. valt Jethro Tull onder de progressieve muziek. Benefit heeft wel eens vaker wat psychedelische trekjes, zoals die afwisselende fluit/gitaarsolo waar het eerste nummer mee afsluit. With You There to Help Me is dan ook een klasse-opening. Nothing to Say heeft dan iets aangenaams weemoedigs. Sowieso niet een bijster vrolijk gestemd album. Verder behoort het vlotte Inside wel tot mijn favorieten. Veel rol voor Martin Barre, want dit is toch wel wat een gitaaralbum dat geregeld stevig uitvalt, fluit heeft niet echt de overhand en her en der wat vertrouwde akoestische passages. Heb, nu ik er enigszins verdiept in ben geraakt, wel de indruk dat Tull op ieder album anders klinkt.

Dit is inderdaad meer een gitaarrockalbum.

Leuke albums uit deze periode die de moeite waard zijn:

- Living in the Past (dubbellp)
- Nothing is Easy: Live at the Isle of Wight 1970
- Live at the Carnegie Hall 1970

Ik heb altijd het gevoel gehad dat Jethro Tull wat wordt gereduceerd tot twee albums: Aqualung en Thick as a Brick. Ik ben lange tijd grote fan geweest en heb in de loop der jaren flink wat albums bijeen gekocht (zit nu geloof ik - live en verzamel inclusief - aan zo'n 23 stuks) maar de laatste jaren eigenlijk weinig gedraaid. Ik weet dat ik de eerste platen ook erg indrukwekkend vond en dus maar eens opnieuw aan Benefit begonnen. Het was vooral Sossity; You're a Woman dat me nog helder bijstond (vooral omdat ik lange tijd heb gezocht achter de betekenis van Sossity, dat blijkt uiteindelijk gewoon een verzonnen woord te zijn) maar opener With You There to Help Me bijvoorbeeld is ook gewoon indrukwekkend mooi en dan nog maar te zwijgen over To Cry You a Song. De remaster uit 2001 heeft nog 4 bonusnummers waaronder 2 unreleased Benefit recordings (Singing All Day en Just Trying to Be) en de single Teacher/Witch's Promise. Toch ook nog even een vermelding maken voor de hoes trouwens. Dit is een album dat ik nog op LP zou willen hebben, gewoon voor dat geweldig artwork. Zo'n kleinere CD doet daar toch afbreuk aan maar dat is wel vaker bij Tull, zie maar naar het verschil tussen LP/CD van Thick as a Brick..

Wat is To Cry You a Song toch een vreselijk fraai nummer. En er staan meer pareltjes op.
Een van die pareltjes is Witch's Promise, net als de opener With You There to Help Me.
Het zijn ook nummers die alleen Jethro Tull (Ian Anderson) gemaakt kan hebben, zo herkenbaar is de unieke sound van JT. Het is de voorbode naar het eerste meesterwerk, 'Aqualung.'
Ik heb dit album altijd wat onderschat. Bij elke draaibeurt wordt het beter. Ik verhoog daarom van 3,5 naar 4*.
Een veel te lage 80e plaats in de 100 Greatest Albums of 1970 en 57 in de Best Ever Albums van dat jaar.

Hier heb ik in de afgelopen 12 jaar wel genoeg over gezegd. Ik denk dat mijn liefde voor deze plaat inmiddels wel duidelijk is.

Ik heb deze ook opnieuw gekocht als Steven Wilson-remix, maar in tegenstelling tot de andere re-issues, is deze niet Gatefold, nog zit er een boekwerk in. Heb ik daarmee een miskoop gedaan?

Deze plaat staat in competitie met Thick as a Brick en Minstrel in the Gallery als beste plaat van Tull. Maar ze zijn gewoon alle drie de beste platen van Tull. Ik vind deze ook een slag beter dan Aqualung, die bekender is maar daarom niet per sé beter.

Dat hangt er van af. Als het nummer Teacher hier op staat dan is het geen miskoop.

Teacher staat alleen op de Amerikaanse persing. Ik ga niet zover om die speciaal voor Teacher te kopen. Ik heb Teacher overigens ook via het geweldige Living in the Past. Daar staan alle songs op die niet op alle albums staan en ook de EP Life is a Long Song is zijn geheel.

Bij mij is het eerder toevallig dat ik beide heb. Toen ik de lp erbij kocht wist ik niet dat de tracklist van de US print verschilde. Dat merkte ik thuis pas bij het afspelen. Ik vind het wel een beter nummer dan Alive and Well and Living In.

Om die reden ben ik blij dat Tull/Chrysalis op het wondervolle idee kwam om Living in the Past uit te geven. Anders zou een een nummer als Teacher mij niet kunnen bereiken. Dan zou ik speciaal voor dat nummer het album moeten streamen (ik geloof dat het wel een bonustrack is).

Overigens had ik ooit wel deze ook op cd met bonustracks, dus ik kende de song ook al op die manier. Maar mijn huidige collectie Tull is voornamelijk lp's, en dan dus via Living in the Past.

Had mijn bericht ook korter gekund? Vast wel.

Benefit is een van de betere Tull albums en sowieso de beste in de oude bezetting met Cornick, Barre en Bunker naast de grote roerganger Anderson.
Toegevoegd is toetsenist John Evan , hier nog als gastmuzikant en vanaf het volgende album Aqualung volwaardig bandlid.
Het geluid en de songs klinken volwassener, dieper dan op de voorgaande twee platen. De nummers zijn redelijk ingetogen, soms een beetje melancholisch. (Nothing to say") De opener "With you there to help me" vind ik het mooist, het frivole kanarie- achtige gefluit op "Inside" daarentegen tenenkrommend slecht. De enige dissonant op een verder prima album.

Als ik hetzelfde doe als veel gebruikers hier en deze plaat vergelijk met z'n twee voorgangers, dan vind ik hem beter danThis was maar iets minder dan Stand up. De twee openers zijn echt geweldig, en ik kan ook niet begrijpen waarom mensen weinig op hebben met de niet-kleffe huiselijkheid van Inside ("And we laugh and we sing / Get someone to bring our friends here for tea in the evening / Old Jeffrey makes three"), maar Alive and well and living in en A time for everything zijn dan weer te licht, en de afsluiter heeft een mooi arrangement maar een melodie die in mijn oren niet erg sterk is. Extra complicatie bij dat laatste nummer is dat ik hier voor het eerst iets hoor waar ik op latere Tull-platen nog veel meer last van gaan krijgen, namelijk Andersons neiging om bij veel woorden op een heel bijzondere manier te gaan articuleren, alsof hij niet genoeg heeft aan een doorsnee-uitspraak en nog wat extra aandacht op zijn tekst wil vestigen, reden waarom ik na Minstel in the gallery een beetje ben afgehaakt. Op deze eerste drie platen heb ik daar gelukkig nog niet zo veel last van, en als de band hier goed is zijn ze meteen ook wel héél erg goed, maar er staan voor mij teveel middelmatige nummers op om hier een echt hoge score aan te geven.

Plaat nummer drie van Jethro Tull. Als je dat zo bekijkt, ieder jaar een nieuwe plaat barstte Ian Anderson van de creativiteit en productiviteit. Want er werd ook nog getourd !
De vorige plaat (Stand Up) was zeker in Verenigd Koninkrijk een groot succes, maar Jethro Tull keek al naar de andere kant van de oceaan. Dus ze gingen touren in Amerika, maar vooral nog als voorprogramma.
Ze waren dus het voorprogramma van luide rock-'n-rollbands zoals Led Zeppelin, Grand Funk Railroad, Creedence Clearwater en zelfs de protopunk MC5 (stel je voor dat je "Bouree" voor dat uitbundige publiek probeert te spelen!). Ian Andersan geeft ook aan dat hij het jammer vindt dat ze niet in het voorprogramma stonden van de west-coast groepen met een wat meer hippie gehalte. De voorprogramma's bij de hard rock groepen had zeker invloed op Ian Andersons mindset en het resultaat was dat "Benefit" een veel hardere en iets donkerdere ondertoon kreeg, met veel nummers die gericht waren op het ruigere publiek dat ze onlangs hadden ontmoet.
Maar ook de teksten veranderen wat, ze weerspiegelen Ian Anderson's cynisme, voortkomend uit zijn ontevredenheid met de muziekindustrie als geheel.
Een belangrijk verschil met de vorige twee platen is de inbreng van gastmuzikant John Evan op de toetsen op een aantal nummers. Dat zorgt wel voor een ander geluid. Op het volgende album is John Evans trouwens vast lid van de groep.
Op het eerste nummer "with you there to help me" speelt John Evans piano de intro , een ietwat gothic-achtig klaaglied dat aanzienlijk opfleurt wanneer het opbeurende refrein wordt bereikt. Anderson uit in dit nummer zijn verlangen naar een thuisleven Het energieke, uitbundige duel tussen Ians fluit en Martin Barres stevige gitaarpartijen aan het einde verraadt ook een belangrijke psychedelische invloed uit de jaren 60 die vaak op het album terug te vinden zal zijn. En dat is helemaal niet vervelend.
"Nothing to Say" is een goed nummer met een mooie melodie, waarin Ian Anderson de beproevingen van constant toeren, de eisen van platenmaatschappijen en valse beloftes beschrijft. "Ook hier is Evans prominent aanwezig net zoals in het derde nummer, "Alive and Well and Living In". De start van het album is veelbelovend.
In "Son" duikt de groep enigszins in het zwaardere rockgenre en het geeft Ian de kans om een ​​persoonlijk statement te maken over zijn benauwende opvoeding, waarbij hij negatief afgeeft op zijn vader.
De sfeer komt weer op gang in het volgende nummer, "For Michael Collins, Jeffrey and Me", met een folky akoestische gitaar in het couplet dat overgaat in een bijna southern achtige sfeer in het refrein. De plaat is zeer afwisselend.
"Inside' kende ik al van een 'best of' album en dat is een echt Jethro Tull nummer, meeslepend mede door Ian Andersons levendige fluitspel. Hier beschrijft hij het geluk van weer thuis te zijn bij zijn vrouw, eigenlijk (en eindelijk) een vrolijker nummer. 'Play in time' is wat complexer en ook wat vreemder (bepaalde geluiden), het is tekstueel ook een afrekening van onbetrouwbare zakenlui.
Bij mij zitten er 4 bonusnummers, waaronder het bekende 'teacher', dat niet op alle uitgaven stondop de Amerikaanse uitgave stond. Verder ook het voor mij erg bekende 'Witch's Promise".
Een toch wat ander album dan 'Stand Up' wat duisterder, wat steviger, hoewel er ook nog genoeg folkelementen aanwezig zijn.
Is het beter of slechter dan 'Stand Up' , moeilijk om dat te bepalen. Het is vooral anders en de groep blijft zich ontwikkelen. Het is het laatste album waarbij bassist Glenn Cornick aanwezig was. Ian Anderson schrijft dat hij wat verder van de groep kwam te staan, hij was meer een 'party animal' in tegen stelling tot de literatuur lezende en vroeg naar bed gaande andere leden. Hij gaat naar 'Wild Turkey', het kan verkeren.