Jethro Tull - Benefit (1970)

Ik heb altijd het gevoel gehad dat Jethro Tull wat wordt gereduceerd tot twee albums: Aqualung en Thick as a Brick. Ik ben lange tijd grote fan geweest en heb in de loop der jaren flink wat albums bijeen gekocht (zit nu geloof ik - live en verzamel inclusief - aan zo'n 23 stuks) maar de laatste jaren eigenlijk weinig gedraaid. Ik weet dat ik de eerste platen ook erg indrukwekkend vond en dus maar eens opnieuw aan Benefit begonnen. Het was vooral Sossity; You're a Woman dat me nog helder bijstond (vooral omdat ik lange tijd heb gezocht achter de betekenis van Sossity, dat blijkt uiteindelijk gewoon een verzonnen woord te zijn) maar opener With You There to Help Me bijvoorbeeld is ook gewoon indrukwekkend mooi en dan nog maar te zwijgen over To Cry You a Song. De remaster uit 2001 heeft nog 4 bonusnummers waaronder 2 unreleased Benefit recordings (Singing All Day en Just Trying to Be) en de single Teacher/Witch's Promise. Toch ook nog even een vermelding maken voor de hoes trouwens. Dit is een album dat ik nog op LP zou willen hebben, gewoon voor dat geweldig artwork. Zo'n kleinere CD doet daar toch afbreuk aan maar dat is wel vaker bij Tull, zie maar naar het verschil tussen LP/CD van Thick as a Brick..

Als ik hetzelfde doe als veel gebruikers hier en deze plaat vergelijk met z'n twee voorgangers, dan vind ik hem beter danThis was maar iets minder dan Stand up. De twee openers zijn echt geweldig, en ik kan ook niet begrijpen waarom mensen weinig op hebben met de niet-kleffe huiselijkheid van Inside ("And we laugh and we sing / Get someone to bring our friends here for tea in the evening / Old Jeffrey makes three"), maar Alive and well and living in en A time for everything zijn dan weer te licht, en de afsluiter heeft een mooi arrangement maar een melodie die in mijn oren niet erg sterk is. Extra complicatie bij dat laatste nummer is dat ik hier voor het eerst iets hoor waar ik op latere Tull-platen nog veel meer last van gaan krijgen, namelijk Andersons neiging om bij veel woorden op een heel bijzondere manier te gaan articuleren, alsof hij niet genoeg heeft aan een doorsnee-uitspraak en nog wat extra aandacht op zijn tekst wil vestigen, reden waarom ik na Minstel in the gallery een beetje ben afgehaakt. Op deze eerste drie platen heb ik daar gelukkig nog niet zo veel last van, en als de band hier goed is zijn ze meteen ook wel héél erg goed, maar er staan voor mij teveel middelmatige nummers op om hier een echt hoge score aan te geven.