Prince - HitnRun: Phase Two (2015)

Prima recensie lennon . Ik ben een Prince fan van het eerste uur. Een stuk of 5 keer gezien (Kuip 2x, Utrecht stadion, Nijmegen, Ziggodome) maar The Gold Experience is het laatste album wat ik heb gekocht. Toch altijd blijven volgen. Door het concert met 3rdEyeGirl ben ik weer nieuwer werk gaan luisteren. Het is bij Prince een beetje hinken op twee gedachten. Zowel vorig jaar als dit jaar twee worpen. Beide jaren had hij het wat mij betreft met 1 album mogen doen. Art Official Age heb ik heel regelmatig gedraaid en ook Phase 2 van HitnRun boeit mij direct. Dit in tegenstelling tot deel 1; veel te bombastisch, overgeproduceerd. Met het verstrijken van de jaren past de muziek zoals op Phase 2 Prince veel beter (kan ook liggen aan mijn ouder worden).

Kunnen we dan tóch spreken over zijn comeback? Een Paarse stap in de goede richting allicht... Zal deze eens een draai geven de aankomende dagen, word spontaan blij van al die sterren hier.

Echt weggeweest is hij nooit, dus comeback is een groot woord.
Paarse stap in de goede richting zou het kunnen worden, maar bij die kleine weet je het nooit.

Na een luisterbeurt of wat ben ik in ieder geval blij dat er een aantal nummers op staan die echt lekker zijn. Stare, 2Y2D, Black Muse en Revelation zijn gewoon echt goed. Niveau Rainbow Children. Helaas is de rest echt te gewoontjes. Ik kan me overigens voorstellen dat een aantal nummers live beter uit de verf komen.

Na een luisterbeurt heb ik besloten dat ik dit niet weer ga luisteren.

Kleine aanpassing.

Voor straf lees ik jouw bericht niet.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Prince - HitNRun Phase Two - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Around The World In A Day van Prince & The Revolution vierde dit jaar al weer zijn dertigste (overigens vrij geruisloze) verjaardag. Het is mijn favoriete plaat van de muzikant uit Minneapolis, al maakte het toenmalige genie destijds aan de lopende band platen die inmiddels te boek staan als klassiekers.

Hoewel Prince het niveau van deze platen al heel lang niet meer weet te benaderen, blijf ik hem in de gaten houden. Met Prince weet je het immers maar nooit.

Eerder dit jaar was er opeens HitNRun Phase One. De plaat trok door de lastige verkrijgbaarheid (wie heeft er immers een abonnement op de muziekdienst Tidal?) niet heel veel aandacht, maar ik vond het zeker geen slechte plaat.

Op HitNRun Phase One deed Prince weliswaar erg (of net wat teveel) zijn best om aan te sluiten bij de moderne dansmuziek van het moment en leunde hij ook wel erg zwaar op een aantal gastzangeressen, maar de plaat liet zeker goede ideeën horen en bevatte ook minstens een aantal songs die naar meer smaakten en dat is voor Prince tegenwoordig helaas al heel wat.

Vorige maand was er nog even sprake van een toer van Prince en zijn vleugel, maar door de aanslagen in Parijs verdween die helaas van de radar. Niet veel later was er bijna uit het niets HitNRun Phase Two. Ook deze plaat werd in eerste instantie uitsluitend aangeboden via Tidal, maar inmiddels staat hij ook op Apple Music.

HitNRun Phase Two blijkt een totaal andere plaat dan zijn voorganger en wat is het een verrassend sterke plaat. Op het tweede deel van HitNRun doet Prince geen krampachtige poging meer om aan te sluiten bij de dansmuziek van het moment, maar grijpt hij terug op de disco en funk uit de jaren 70 en natuurlijk op zijn eigen werk uit de jaren 80.

Het mist misschien de urgentie van een plaat als Sign 'O' The Times, maar ach wat klinkt dit waanzinnig lekker. Prince verrast op HitNRun Phase Two met een moddervet geluid vol blazers en strooit driftig met heerlijke songs. Zoals in zijn beste dagen durf ik wel te zeggen.

Het is heel lang geleden dat ik zo heb genoten van een nieuwe plaat van de muzikant uit Minneapolis en het tweede deel van HitNRun is ook nog eens een plaat die alleen maar beter wordt.

Prince doet op HitNRun Phase Two misschien geen hele nieuwe of bijzondere dingen, maar een plaat die je zo’n gevoel geeft als deze plaat is een topplaat. 55 minuten is het feest. 55 minuten zit je op het puntje van je stoel. 55 minuten lang stijgt de temperatuur met een paar graden. HitNRun Phase Two krijgt helaas maar heel weinig aandacht, maar het is de beste Prince plaat in zo’n 25 jaar en misschien wel langer. Dat zegt wat. Heel wat. Erwin Zijleman

Niet helemaal waar natuurlijk, want het verscheen vrij snel op cd (niet op vinyl helaas, wat niet is kan nog komen..ik blijf hopen).


Inderdaad wel jammer.


Best grappig dat we allemaal vinden dat die blazers ervoor zorg dragen dat het beter klinkt en weer meer terug naar zijn oude tijd gaat. Ik zie dat ook zo. Toch was er in de jaren '80 op de albums niet eens zo heel veel sprake van echte blazers. Ze waren er wel maar ook niet altijd in overvloed. Hij werd zelfs geroemd om de synths die de blazers wisten te imiteren. Dat is lang een handelsmerk van hem geweest: de Minneapolis sound.

Verder leuk om te zien dat mensen eindelijk weer eens enthousiast over een nieuwe Prince kunnen worden. Dat heeft te lang geduurd

Bij mij zelfs op 3 voor 2015, hoewel geen bijzonder sterk muziekjaar. Maar toch leuk inderdaad.

Ik heb m gewoon op 1 staan. Zo blij ben ik ermee

Bij mij niet eens in mijn top 10, terwijl ik het wel degelijk een sterke plaat vind. Maar ik vind dit dus wel een ijzersterk muziekjaar met maar liefst zes 5* albums. Dan nog een hele rits 4,5*. Tja, dan gaat Prince het met 4* echt niet redden. Een uitstekend album waar ik echt blij mee ben, maar de grote euforie in de vorm van een top 3 album over een jaar zit er voor mij toch niet in.

Bij mij tot de 2e plaats geschopt, maar ik vond het geen wild muziekjaar.

Ik heb geen één 5 sterren album in 2015 gehoord..

Daar zit duidelijk dan het grote verschil Ik vond het een ijzersterk jaar.

Overigens zag ik net in de top 10 van thelion ook geen Prince (en eenzelfde nummer 1 als ik heb). Nu weet ik niet of hij deze Prince al gehoord heeft natuurlijk

die nummer 1 heb ik ook op 1 , die zal wel goed gaan scoren, ik wacht bij deze nog even met een cijfer omdat het allemaal lekker klinkt maar dat was de laatste jaren wel vaker zo de eerste weken.

Wel al gehoord, maar hij is nog niet helemaal geland zeg maar. Zo als ik het muziekjaar 2015 nu beoordeel valt deze worp van Prince net buiten de Top 10 (nr. 14 om precies te zijn), maar sluit niet uit dat dat in de eerste helft van 2016 nog gaat veranderen.
Overigens was het laatste album van Prince dat bij mij in een eindejaars Top 10 stond The Rainbow Children in 2001 op nr. 4, 14 jaar geleden dus........

In mijn onbegrip voor het enthousiasme voor dit album toch nog eens een integrale luisterbeurt.
Baltimore - Slap deuntje met ongelofelijk suffe gitaarpartij. De finale met strijkers en gitaar hadden goed kunnen zijn, maar sneuvelen in half werk. Daarna gaat het nummer veel te lang door . . . .
R&R loveaffair - uitermate irritant dat hij een lick uit vervlogen tijden in het nummer verwerkt. Verder een voorspelbaar en weinig inspirerend deuntje. De door velen als 'vette blazers' aangeduide partijen lijken aangestuurd te zijn door een computer.
2y2d - hetzelfde probleem met de blazers als in het vorige nummer. Ik kan me voorstellen dat dit nummer in een live-setting beter uit de verf komt. Het moet allemaal viezer. Echter. Op zich een lekker nummer, maar ik hoor het liever live vermoed ik.
Look at me - Dit is beter. Mooi arrangement. Goede uitvoering. Lekker nummer. Nog net geen 13 in een dozijn, maar hij heeft dit type nummers vaker geschreven. Lekkere bas. Dit is wat Prince erg goed kan.
Stare - dit is hoe ik prince graag hoor. Hoekig. Funky. Sterke bas. Alles in dienst van de groove. De blazers hebben nog steeds het hierboven beschreven euvel, maar ik luister erg graag doorheen. Overigens spetteren ze in stare iets meer.
Xtralovable - op zich geen onaardig nummer. Maar ja. Als dat het niveau moet zijn.
Groovy potential - op zich een sterk nummer, maar op één of andere manier doet het mij niet zoveel. Er is denk ik niets mis met het nummer, maar het raakt me niet.
When she comes - mooi nummer, goed gedaan, maar inwisselbaar voor veel andere nummers die er ongeveer net zo 'uitzien'.
Screwdriver - ga ik geen woorden aan vuil maken. Slappe hap.
Black Muse - hoeft niemand bij de eerste noten aan i was made for loving you denken? Een aardig nummer. De laatste minuten van het nummer lijken wel erg in de stijl van the Rainbow children (alleen wel minder aanstekelijk)
Revelation - erg sterk nummer. Heeft de kwaliteit van nummers als question of you of joy of repitition. Mooi.
Big city - die blazers . . . . Jak. Het klinkt gewoon als een synth. Het is een poging om vet te klinken, maar dat doet het niet. Op zich een aanstekelijk deuntje.

Ik weet niet hoe mensen op een hoge waardering uitkomen. Voor mij zijn 3 sterren al ruim . . .

Dat kun je wel stellen. Ik ben verbaasd dat je dat er nog voor over hebt.

Voor mijzelf begint het enthousiasme ook al wat te temperen (zoals het al jaren gaat bij Prince albums). Gisteren weer eens opgezet en het kabbelde lollig voorbij maar ik ben het er mee eens dat het nergens venijnig of smerig klinkt. Ook ga ik mee in het feit dat het me niet echt raakt zoals hij dat vroeger deed. Het is toch echt nog steeds erg veel automatische piloot.

Dat gezegd hebbende vind ik dit album nog altijd beter beluisterbaar dan de voorgangers, maar zet ik weer eens een Purple Rain, SOTT, Lovesexy of ATWIAD op dan merk ik het verschil wel. Dan voel ik nog steeds de opwinding van toen.

Nu zullen velen weer verbaasd zijn over mijn 4*. Die blijft nog even staan, maar het valt op dat mijn aanvankelijke enthousiasme al weer aan het bekoelen is.

Maar dat jij uitgerekend dat vreselijk, kwijlerige Revelation dan weer wel goed vindt is iets dat ik niet kan volgen (dat je het durft het te vergelijken met de mega-sterke Joy in Repetition en The Question of U....). Maar daar heb ik al genoeg over gezegd

Revelation doet het wel voor mij. Misschien moet ik het vergelijken met 'the one'? Ook een sterk nummer.
Die drie sterren zijn voor Stare en Revelation. Die vind ik namelijk erg goed. misschien maak ik er nog 2,5 van. We zien wel. Het blijft wel prince . . . . Je moet van goede huize komen om hem een onvoldoende te geven

Dat smerige is hij al kwijt sinds eind jaren 80.

Vergelijken heeft geen zin ..er komt nooit een 2e purple Rain.

Dit album is voor 2015 gewoon een erg lekkere plaat in de Prince wereld.

Mijn waardering voor het album is nu tijdsgebonden aan 2015. Natuurlijk tipt het niet aan werk uit de 80's maar het ligt er wel naast. En daarom is het zo lekker. Het doet ook denken aan the Rainbow Children en dat was zijn laatste echt compleet goede album.

Want anno 2015 is dit goed? Raar. Anno 2015 komt er gelukkig veel betere muziek uit. Ook voor 2015 is dit mager.

Daar verschillen we van mening dan....

Dat vind ik wel een beetje vreemd. Daarmee zeg je in feite dat het in 2015 allemaal niet zo geweldig is. Dat kan natuurlijk. Als je een Prince album dat toch echt minder is dan zijn jaren '80 werken (ja natuurlijk is vergelijken niet uit te sluiten) zo hoog waardeert moet het in jouw ogen zeer magere tijden zijn. Ik raak meer opgewonden van een Benjamin Clementine op dit moment dan de zoveelste herhalingsoefening van Prince (die dat eindelijk eens wat lekkerder doet dan daarvoor), dus ik ervaar dat anders.


Ja, dat vind ik dan toch weer niet. Het ligt er vrij ver vanaf zelfs, maar in vergelijk met de voorgangers klinkt het ook in mijn oren fijner. Lastig om in cijfers uit te drukken. Dat snap ik. Dus dan komen we met al onze meningen tot die 3*, 4* en zelfs 4,5*. Dat jij Parade in cijfers dan weer minder vindt dan dit album snap ik dan weer niet

Daarom schrijf ik ook dat mijn waardering nu nog tijdsgebonden is. Ik heb de waardering op 4 gezet, want 4.5 is wat overdreven inderdaad. Parade is nooit mijn paradepaardje geweest.

Ik vind dit gewoon een lekker album en ga niet wachten op wat Prince ooit deed. Dit is gewoon vertrouwt en een lekkere plaat. Niet meer en niet minder. En in 2015 is zat leuks uitgekomen maar ik ben nog steeds Prince liefhebber en als de man wat maakt doet het me altijd wat. De beleving is ook niet meer als toen, maar genieten kan ik nog steeds van iets nieuws als het goed is.

Dit album geeft me voldoening van begin tot eind en dat is even geleden. Vandaar de hoge waardering. Het blijft iets persoonlijks

Natuurlijk blijft dat persoonlijk. Ik vind Musicology een sterke plaat. Er zijn er die me voor gek verklaren.
Ik vind dat echter een goede plaat, ongeacht het jaartal. Als ik de beste 10 albums van Prince moet uitzoeken, zit musicology er bij. HitNrun zeer zeker niet.

He waar is de ja-knikkende smiley toch. De één vindt Parade minder dan HitnRun, de ander rekent Musicology tot z'n beste. Die Prince-fans hier zijn aan het doorslaan in hun gekkigheid

Nee, Musicology vind ik echt één van z'n slapste albums (m.u.v. de titeltrack die ik juist erg sterk vind). Die midtempo glibbernummers zijn nooit mijn favoriete tracks geweest, op welk album ook. Op Musicology staan er net even te veel (verklaart ook mijn hekel aan Revelation).

Grappig hoe de meningen over zijn albums vanaf de jaren '90 uiteen lopen (ik vind Come bijvoorbeeld weer een goed album, dat zijn ook maar weinig mensen met me eens).

ik moet wel zeggen dat als je Parade minder vindt dan welk album na the rainbow children er inderdaad een steekje los is . . . .

laat ik de 10 albums eens op een rijtje zetten. In willekeurige volgorde.

sign o the times
rainbow children
parade
lovesexy
1999
purple rain
musicology
one nite live (incl. de 3e disc!)
around the world
black album

Kan je ook hier doen

(ik zie dat ik HITnRUN: Phase two in mijn eerste enthousiasme erg hoog heb gezet, zou het nu al weer wat lager plaatsen).