Prince - HitnRun: Phase Two (2015)

HITnRun Phase Two begint passend: groovy, een beetje jazzy, ook wel funky en met wat soul.
Dat hoor je ook terug in de instrumentatie op deze plaat: in de gitaar, bas en blazers met name.
Het begint tekstueel ook met inhoud, want Baltimore gaat over de dood dit jaar van Freddie Gray daar. Toch klinkt het nummer niet triest, maar is de tekst dat wel. 'If there ain't no justice, then there ain't no peace.' En hoopvol: 'let's take all the guns away'.

Direct hierna sluit mooi de single RocknRoll Love Affair aan, in een wat andere mix, passend bij het geluid van deze plaat. Dit blijft toch een goed nummer, het loopt echt lekker, nu nog lekkerder dan op de eerdere versies. 2 Young 2 Dare blijft lekker doorlopen. Hier beginnen de blazers nog meer op te vallen. Dan is er een rustpunt in de vorm van de jazzfunk van Look at Me, Look at U: een mooi nummer. De bas en de blazers op Stare hierna zijn onweerstaanbaar, wat een lekker nummer is dit zeg. Mooi daarop aansluitend is het overheerlijke Xtraloveable, funky as hell. Het einde met de synthesizer is sterk.

Groovy Potential lijkt een ballad, maar is dat ook weer niet. Dat heeft met de tempowisselingen in het nummer te maken. Die maken dit tot een erg leuk en ook goed nummer. En daar is dan een ouderwetse Prince titel: When She Comes. Een soulballad die er mag zijn. Die wordt dan gevolgd door Screwdriver, ook een eerdere single, die hier van alle nummers het minste op de plaat past. Maar ja, stilzitten kan ik niet op deze groove en gitaar.

En dan volgen tot slot nog drie prachtige nummers. Eerst Black Muse, met alweer een fantastische bas en blazers en erg goede zang. Hierin een verwijzing naar de muziekstijl van deze plaat: 'rock 'n roll & jazz is cool'. En wat volgt er alweer een mooie wending richting het einde van deze echt prachtige song. Dit wordt weer gevolgd door het werkelijk ijzersterke Revelation. Wat een fantastische ballad is dit, met een weergaloze gitaar, eén van de beste Prince songs van deze eeuw. Phase Two eindigt met Big City, dat een lekker funky begin heeft, daarna ook een mooie jazzy wending kent met de blazers en een fraai gezongen einde.

Prince heeft een ouderwets goede plaat gemaakt en dat is toch wel een erg aangename verrassing zo op het einde van 2015. Voor mij is dit de beste plaat sinds the Rainbow Children en logischerwijs één van de beste platen van 2015.

En toen was daar ineens deel twee van HitNRun. Nou ja, iedereen wist dat het er aan zat te komen maar niet deze ochtend.

Kijkend naar de tracklist dacht ik gelijk 'daar staan bekende nummers tussen', nummers die ik niet heel vervelend vind, maar ik word er ook niet zo opgewonden van als in 'the good old days'. Toch wel een dingetje voor veel fans, want Prince presteert toch niet echt meer op hoog niveau en dat doet ie eigenlijk al jaren niet meer.

Prince-fans zijn ook verwende donders natuurlijk dus al snel is het minder of valt het voor de zoveelste keer tegen. Het is ook niet makkelijk om de opwinding van de jaren '80 terug te vangen. Die fans zijn inmiddels ook een stuk ouder en verder in hun muzikale ontwikkeling (mag ik aannemen).

Phase two van het tweeluik HitNRun dus, met titels wederom in hoofdletters. Caps lock vergeten uit te zetten Prince, of is het een schreeuw om aandacht?

Baltimore is het inmiddels bekende protestnummer dat volgde op de dood van Freddie Gray, omgekomen door politie kogels. Het is protest à la Prince: een beetje kneuterig, een beetje aandoenlijk daardoor, maar ongetwijfeld goed bedoeld. Echt binnenkomen doet het niet bij mij. Te veel rijmelarij ('Does anybody hear us pray for Michael Brown or Freddie Gray', 'Enough is enough, it's time for love. It's time to hear. It's time to hear the guitar play, guitar play'.......).

Bij Rocknroll Loveaffair denk ik telkens dat ie 'Take Me with You' gaat zingen. Of hoor ik daar nu 'Cream'?! Lekker die blazers, op en top Prince-pop en past een beetje bij de Diamonds and Pearls nummers. Maar hoogstaand? Nee, hooguit vermakelijk.

2 Y. 2 D. is van het kaliber Sexy MF met knorrende blazers. Lekker funky met een popsausje maar ergens mis ik toch wat scherpte. Desondanks hoor ik deze Prince liever dan de experimenten op de voorganger van het tweeluik. Tot nu toe klinkt het allemaal degelijk.

Als Prince downtempo gaat knijp ik de billen altijd wel wat bij elkaar, want het kan twee kanten op gaan: enge gladde, mierzoete meuk of toch de sexy, broeierige variant. Look at Me, Look at U is de derde variant die ik bijna zou vergeten: de jazzy soul. Ik krijg er nooit dat rokerige jazz nachtclub gevoel bij maar dit benadert een beetje de nummers die op The Rainbow Children te vinden zijn en dat is zeker geen straf. Ietsje te gelikt nog, maar wel ontspannen.

Stare is bekend onder de fans. Blazers geven dit funky nummer een lekkere swing en de bas is onweerstaanbaar. Het is Prince-funk volgens bekend recept. Euforisch kan ik hier niet van worden, genieten doe ik wel. Het riedeltje Kiss dat er in verwerkt is blijft grappig.

Xtraloveable is al een ouwetje uit de goede oude tijd. Het kreeg recentelijk nog een make-over in de vorm van een reloaded versie en nu staat het dus op Phase two. Ik ga meer voor de oerversie die wat minder gelikt klinkt. Vreemd genoeg moet ik soms aan Michael Jackson denken als ik dit hoor, maar het is een nummer dat zeker niet verkeerd klinkt en we hebben Prince wel eens in mindere vorm te horen gekregen.

Ook Groovy Potential is al langer bekend. Wat dat aan gaat lijkt dit album wel een samenraapsel van nummers die hij had liggen. Toch weet hij er op Phase two één geheel van te maken en klinken de nummers ontspannen, zo ook Groovy Potential. Dank u wel blazers!

When She Comes is een ballad waar de blazers ook een grote rol hebben gekregen. Prince zet zijn falsetto op en het doet gelijk terugdenken aan het tweede, titelloze album (die weliswaar niet deze bak met blazers als begeleiding had). Zoete, lieve liedjes zoals Prince ze ons vaker voorschotelt maar die we toch al een tijdje niet meer zo gehoord hebben. Slow Love? Minder rakend, wel net zo slepend en dwepend.

Screwdriver liet Prince ons in 2013 al horen. Het is een rockplaatje dat goed past bij zijn strapatsen met 3rdEyeGirl. 'Guitar', 'Peach'..... tja... we kennen het wel. Een behoorlijk niemendalletje en toch betrap ik me er telkens weer op dat ik ze leuk vind. Het is nu al niet anders. Wel valt het wat uit de toon op dit album. Had beter op Plectrumelectrum gezet kunnen worden, en ik was toen ook wel verbaasd dat het daar niet op terug te horen was. Het nummer had er voor de lengte van Phase two ook niet eens op gehoeven als vulling. Ietwat misplaatst dus, maar toch leuk dat het nu op een album verschijnt.

Black Muse is dan weer geheel nieuw voor mij. Het gaat met een lekkere groove van start, en hop daar zijn de blazers al weer. Doet me allemaal denken aan Sly and the Family Stone, mede dankzij de samenzang met de dames. Relaxte, ietwat slome funk.... ja dit is lekker. Het is Prince, zoals ik hem wil horen. Vooral die ontspannen toon valt op en maakt dit allemaal net even beter dan we de laatste jaren te vaak van hem hoorden: geforceerde kijk mij eens goed zijn (maar eigenlijk ben ik het wat kwijt).

Revelation is de jazzy Prince. Toch krijg ik er een beetje een raar gevoel bij..... Kenny G.... en als ik ergens van gruwel... nee, dit is mij echt te glibberig en met zo'n nare associatie gaat het erg lastig worden om me hier gewonnen voor te geven (zelfs de gitaarsolo weet het niet meer te redden). Skipmomentje. Brrrrr.

Het bijna een uur durende album eindigt met Big City dat een live gevoel probeert te creëren.
Funk met een flinke portie soul/gospel. Niet de gedroomde, ultieme Prince song, maar wel een feestelijk uiteinde.

En feest is het zeker wel op HITNRUN: Phase Two. Zoals gezegd lekker ontspannen en vooral heel veel blazers, en die tillen dit album absoluut naar een hoger niveau. Geen rare experimenten zoals op Phase One, en gewoon Prince die de hoofdrol opeist i.p.v. allerlei gasten.
Ondanks dat ik lang niet meer de grote fan ben die ik ooit was kan ik hier toch wel van genieten, en daarmee verrast Prince ons aardig zo aan het einde van het jaar. Mijn top 10 over 2015 bedreigt hij er niet mee, maar hij weet me weer eens blij te maken met een nieuwe release en dat is al heel wat waard!

Ik ben even een avondje weg, en er is ineens een nieuw album van mijn grote held!

Dat is typisch Prince! Mooi!

Ik zie veel bekende titels staan, maar heb 't album nog niet gehoord. Dat ga ik vandaag eens uitgebreid doen!

Ik heb hem oppervlakkig beluisterd. Er staan best een paar lekkere tracks op. Het probleem met prince is dat hij al een jaar 10 niet meer verrast. Ondanks dat de meeste muziek van prince een zeker niveau heeft, heb ik het gevoel dat hij al jaren hetzelfde aan het doen is. Ik vond het drietal Rainbow children, musicology en 3121 fris, sterk en nieuw. Daarvoor lag prince ook al een paar jaar stil. Het wordt weer eens tijd voor een goed album.

Ik ben het met je eens, maar vind een deel van je opmerking ook opvallend. Musicology en 3121 fris? Serieus? Ook dat was een herhaling van zetten en hoort bij de herhaling die er al jaren is. Ik vond dat vrij muffe albums met een enkel leuk nummer (ook niet vernieuwend trouwens). The Rainbow Children was dat niet, daar deed hij het toch net even anders allemaal.

Deze nieuwe HitNRun is ook gewoon herhaling op herhaling maar klinkt gewoon weer eens lekker en nu vind ik slechts 1 nummer echt niet te genieten ('Revelation'... die Kenny G-riedel...... vreselijk) en dat is al een hele verbetering op de vele voorgangers. De ontspannen sfeer op dit album bevalt me goed. Eigenlijk probeerde hij juist op Phase One eens wat nieuws (voor zijn doen dan).

Maar ik geef ook toe dat ik de man al jaren niet meer zo boeiend vind en erg ben blijven hangen aan de tijd dat ik een mega-fan was (jaren '80, begin jaren '90). Ik kijk nog regelmatig uit naar nieuwe releases, bij Prince heb ik dat al lang niet meer. Is verder ook niet erg.

Ik vind die albums zeker geen herhaling van zetten. Op musicology en 3121 laat prince horen dat hij niet op de automatische piloot staat. Het klinkt goed. Nieuw. Als je voor dit album 4 sterren geeft ben ik heel benieuwd naar je score bij deze twee.

Ben ik dan niet met je eens

Het uitdelen van glittertjes vind ik overigens niet echt een goede leidraad, want de ene 4 is de andere niet.

Musicology 3*, 3121 4* en die laatste verdient dat omdat ik 3121, Lolita, Black Sweat en Get on the Boat lekkere Prince nummers vind. Maar nieuw of verfrissend zijn ook die allerminst te noemen.
Zo vind ik van dit album Screwdriver ook leuk, maar dat nummer is ook een kopie van een kopie.

Als ik mijn opmerking bij 3121 lees is dat redelijk vergelijkbaar met die van HitNRun: Phase Two. Beide albums totaal niet verrassend of vernieuwend

Juist op deze plaat slaat hij deels weer een andere weg in, met een mooi mengsel van funk, jazz en soul. Tegelijkertijd grijpt hij wat terug naar zijn gouden tijd, maar doet dat wel goed. En als je een album erbij wil pakken die jij noemt dan is het enigzins the Rainbow Children. Dit is niet flauw bedoeld, maar ga gauw de hele plaat luisteren: het is de moeite waard.

Ik ben zeer, maar dan ook echt zeer content met deze release.

Revelation is werkelijk een pareltje.
Big city vind ik een niemanddalletje, maar wel leuk.

De nummers die ik al kende (en zeker de wat oudere tracks) zijn toch geen teleurstelling, want eindelijk staan ze dan eens op een fatsoenlijk album. De nummers passen goed in de sfeer van de plaat. Enige wat ik niet begrijp is dat Screwdriver hier op staat. Die past dus echt niet op deze plaat. (het is gewoon wel een lekker nummer) Dat had gewoon op Prince & 3rdEyeGirl - Plectrumelectrum (2014) moeten staan. Simpel zat. Op deze plaat een vreemde eend in de bijt.

ik heb 't album op non stop staan hier, en vind het echt zijn beste plaat sinds Prince - The Rainbow Children (2001). Zelfs mijn vrouw (toch een groot Prince liefhebber) die al een tijdje afgehaakt was qua studio materiaal is lovend over het album.

Aan het einde van het jaar maakt de man me toch nog blij (zonder de tour) en maakt 't dat ik mijn einde jaar lijstje kan aanpassen...

Vanavond ga ik lekker uitgebreid zitten om een review te schrijven...

Jazeker!! Hier zat ik op te hopen na het einde van Phase One! Hele fijne plaat!! Vooral die blazer wordt ik heel blij van!

Voor mij een zeer grote draak, enige echte minpunt van dit album (de gitaarsolo op de lange versie maakte dat tenminste nog goed, maar die sax.....neuh!)


Dat mengsel is toch niet nieuw??
Ik hoor geen andere weg op dit album, ik hoor een hoop herhaling maar wel van het betere soort en daar is niks mis mee, integendeel, het is weer eens lekker luisteren naar een nieuwe Prince. Maar een andere weg? Dat was Phase one dan iets meer, wat je er verder ook van mag vinden uiteraard.

Ben ik wel met je eens. Niks vernieuwends hier. Gewoon een lekkere jazzy soul funk plaat van de man die dit zo goed kan! Niks nieuws onder de zon natuurlijk.

Voor mij hoeft ie ook niet krampachtig te vernieuwen (welke artiest doet dat na zoveel jaar nog op geloofwaardige wijze?!). Ik ben gewoon heel blij dat ie de blazers flink laat shinen. Maakt het album gewoon zeer aangenaam.

@west
Hij draait nu voor de tweede ronde. Er staan inderdaad een paar veelbelovende nummers op. Stare, revelation zijn top!
Wie weet was ik iets te snel?

@Ziegler:

Ja, jij bent mooi bezig...
Je laat deze zin die er gelijk achter staat weg: "Tegelijkertijd grijpt hij wat terug naar zijn gouden tijd, maar doet dat wel goed." Met het andere doel ik dus op de het 'mengsel' jazz/funk/soul, wat hij al een tijd niet zo heeft gebruikt. Maar waarbij hij dus tegelijkertijd goed terug grijpt naar zijn gouden tijd.

Prince hoeft van mij niet zozeer vernieuwend te zijn, maar ik mis vaak 'diepgang'. Teveel 13 in een dozijn. Het is al zo vaak gezegd: als prince 1 keer in de zoveel jaar 1 album uitbrengt kunnen ze nog een heel goed niveau hebben.

Tussen 20Ten en het duo Art Offical Age en Plectrumelectrum zat 4 jaar. Dat was al heel bijzonder.

Ik heb soms de indruk dat ie zelf niet weet wat ie wel en niet moet uitbrengen kijkende naar de vele nummers die nooit een album hebben gehaald maar o zo sterk zijn.

Wel grappig om te zien dat iedereen Revelation noemt als favoriet (ook buiten MusicMeter). Ik sta blijkbaar helemaal alleen in mijn afkeer van dit nummer (de lange versie was al beter omdat de gitaarsolo het daar nog wel enigszins kon redden, maar ik verafschuw die Kenny G-achtige sax gewoon te veel).

De lange versie van Revelation is deze versie met een stuk live gespeeld erachter aan. Die bestaat dus niet als studio versie.

De Kenny g feel is juist erg mooi in dit nummer vind ik.

Kan dat? Een mooie kenny g feel?

Ik ga eens een enkel album maken van hitnrun. Ik denk dat het vrij aardig is.

Ben zelf een sporadische Prince luisteraar. Luister het een paar keer per jaar. Hoor vaak dat Prince niet meer presteert als 'vroeger'. Ben benieuwd hoe dat komt, en wat de fans dan zouden willen horen. Op de nieuwere albums zie ik vaak mensen 3,0 en 4,0 posten maar ook 2,0. Apart dat er geen recent album is waarvan iedereen unaniem overtuigd is dat het zijn 'comeback' zal zijn of iets in die trant. Zou dat er in zitten, een comeback, een album dat iedereen weer zal wegvagen als 'vroeger'?

Voor mij zal dat niet meer gebeuren en wel om het volgende: ik werd fan in 1984 toen Purple Rain uitkwam. Prince werd een megaster. De concerten die ik in de jaren '80 meemaakte (SOTT en Lovesexy) waren voor die tijd heel bijzonder. Dat alles, ook in combinatie met mijn leeftijd toen, zorgen ervoor dat ik dat nooit meer ga ervaren. Het was gewoon een andere tijd.

Ik zou bijvoorbeeld niet durven zeggen of ik nu hetzelfde van die albums zou vinden als muziekliefhebber die heel veel gehoord heeft, veel concerten meegemaakt en artiesten ontmoet. Misschien zou ik Purple Rain nu wel helemaal niet zo als bijzonder ervaren.
SOTT staat op 1 in mijn top 10 en dat komt ook door de emotionele waarde ervan. Vind ik het echt het beste album dat ik ken? Raakt dit me het hardst? Ik denk het niet echt, maar de herinneringen eromheen zijn zo ongelooflijk mooi en sterk.

Een comeback van 'dat niveau' lijkt dan ook niet echt mogelijk om die redenen. Misschien is dit album die comeback wel, alleen ervaar ik het niet zo. Andere tijden....

Ik zou wel eens willen weten hoe mensen zijn albums plaatsen terwijl ze nog niks van hem gehoord hebben en ook zijn status niet kennen. Gooi alles door elkaar, laat niet zien wanneer het is uitgebracht en laat dan bepalen wat zijn beste werk is

Zo, 4,25 na zes stemmen. Maar snel eens luisteren dan, terwijl de laatste klanken van Purple Rain op dit moment door mijn speakers glijden...

Deze komt aardig in de buurt: het is weer ouderwets genieten geblazen. Verder vergelijk ik niet te veel met vroeger: dit is gewoon een erg mooie en geslaagde plaat in 2015 en dat doen niet veel artiesten die al zo lang meegaan als Prince hem na.

Je hoort een rustige sax en denkt aan Kenny G........
Dit is een klassieke ballad van Prince: zo mooi en goed! Ik denk dat je Kenny G uit je hoofd moet zien te krijgen. Ontgiften, naar een kuuroord of zoiets.? Of gaan bowlen en doen alsof de kegels Kenny G zijn?

Vast wel, ik leg de link met deze krullebol niet, maar door anderen zie ik 'm nu wel steeds voor me

Ik vind de sax op revelation goed gedaan. Wel wat soft, maar goed gedaan.

Ontzettend goedkope baggercover. Past niet bij iemand van zo'n staat van dienst.

Klinkt als een meer toegankelijke versie van the rainbow children uit 2001. Dit moet toch echt wel zijn beste album in jaren zijn. Ik ben zeer tevreden. Kan niet wachten op de CD om dit in de auto op te leggen en m'n vriendin gek te maken Erg straf aangezien z'n vorige album (3 maanden oud) misschien wel m'n minst favoriete prince album ooit was.

Sorry hoor, maar zo vreemd is die vergelijking niet. Verder vind ik het een weinig boeiend nummer en dat bij elkaar opgeteld..... gelukkig is de rest veel leuker.
Ik zou zeggen: ga Kenny G luisteren. Misschien is het wel wat voor je

Doe mij maar die lekkere, funky knorrende sax waar Prince zich ook wel eens mee inlaat. Niet deze glibberpartij