dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)

Potverdikkemme, Disapointed in The Sun. Prachtig.

Het allerbeste dEUS nummer inderdaad

27 jaar na aankoop eens deftig beluisterd. Destijds teveel andere muziek dus enkel Little Arthmetics was me hiervan bijgebleven (vooral ook omdat ik dit nummer gebruikte als rustpunt-stretchen tijdens de aerobics sessies )
Nu ontdek ik een zeer gevarieerde, originele plaat met een aantal schitterende nummers.
Zeker als het me lukt om de figuur Barman van de stem weg te denken.

Kaarten voor het (tweede) Paradiso concert binnen. De eerste twee albums als setlist is een soort droom die dan uitkomt....... (en weer de jaren '90 toen ik ze al live zag herbeleven).

Hoe balen is dit zeg. Bericht van Stef: It saddens me to inform you that dEUS has decided not to include me on their Worst Case versus In a Bar tour.

Hij schrijft ook dat ie beschikbaar was. Wat had ik dit tof gevonden...... (vrees een te groot ego van Tom?).

Ik was er niet vanuit gegaan dat SKC erbij zou zijn in Paradiso. Wel heel erg gehoopt natuurlijk, deze 2 albums integraal spelen zonder Stef is toch een kleine misdaad. Schijnen er financieel niet uit te zijn gekomen, zeer jammer.

Ik denk ook dat het om de band dEUS ging. Dat is nu al een aantal jaar dat die met een vaste kern spelen. Eigenlijk zou je dan tegen Alan die nu al 20 jaar speelt bij dEUS zeggen dat hij niet mee op tournee mag..

Dat was afgelopen zomer anders geen probleem:

Tom Barman en Stef Kamil Carlens over dEUS’ ‘Worst Case Scenario’: ‘Toms teksten zijn supermooi, zeker voor iemand zo jong. We waren een crazy bende met wilde ideeën, die Tom aan elkaar plakte met goeie songs’

dEUS live is echt fenomenaal!! Wie er dan ook speelt.

Dat ging over een paar concerten. Toch wat anders denk ik dan een volledige tournee

Tuurlijk, maar toch, Stef is natuurlijk niet alleen maar een bassist, dit stukje uit dat interview onderschrijft dat ook een beetje:



Dat zou dan voor een volledige tournee ook kunnen?

Geen idee. Denk dat er ook Ego's mee te doen hebben.... of 1 ego

Ik zal het volgende maand aan Stef vragen

Laat ik dat toch maar niet doen

Het is spijtig. Het gaat niet gebeuren (ik was eigenlijk verrast dat die kans er blijkbaar gewoon was). Stef had al interesse voor een concert van Sheila E (als toeschouwer) als die concerten plaatsvinden.....

https://www.youtube.com/watch?v=K51FVmoISKs

Overflow: b-kantje nu uitgebracht, in aanloop naar de 3LP-versie: Deus - In A Bar Under The Sea -3lp/2026 Reissue- kopen? | platomania.nl

Eindelijk Theme From Turnpike live mogen horen gisterenavond ArthurDZ draag me weg!

Gentje turnpike bikin' on a windy night

Dit. En het dan niet live spelen, gatverdamme. ArthurDZ, zeg "er wat van".


Jup. Zou zomaar eens kunnen. En "Roses" is hun meest overschatte zeikplaat.

Gisteren in Vorst deden ze 'm wel, als dat een troost mag zijn



*Schopt JM hardhandig het huis en sluit de deur driedubbel*

Euh... tuurlijk niet, want wij waren daar niet?

That's the joke

dEUS tekent zowat voor een commerciële artistieke zelfmoord als ze na het geniale Worst Case Scenario debuut het totaal verknipte My Sister = My Clock uitbrengen. Alsof je in een eindeloze drugtrip zonder begin en einde belandt bent. Sterft de band een stille dood, of slaan ze vervolgens genadeloos toe? Dat laatste is zeker het geval, In a Bar, Under the Sea haalt ook het constante hoge niveau van de eersteling.

Toch is het wel even omschakelen als de Theme From Turnpike single verschijnt. De waanzin heeft de overhand, en het nummer hakt er als een rituele Zuid Amerikaanse voodoo bezwering flink in. Theme From Turnpike is broeierig en duister, met inheemse koortsige percussie en de sjamaan kreten van Stef Kamil Carlens. Een dodenmars door de straten van New Orleans.

Het bezit hetzelfde rariteitenkabinet gevoel als The Carny van Nick Cave, en Tom Waits is ook niet ver weg. De kenmerkende funkbasis wordt door een flink portie aan jazz verstoord. De Far Wells, Mill Valley song van Charles Mingus is van al het vlees ontdaan zodat er een afgekloven karkas overblijft. Daar halen ze uiteindelijk een geschikte bruikbare sampler uit.

Er is dus veel gaande. Theme From Turnpike is dus zomers broeierig, en ondanks dat de rest van de plaat wat luchtiger overkomt, overheerst die vakantiestemming. De videoclip van Little Arithmetics straalt in alles die lome relaxte zonnigheid uit. Ontspannen beelden van een band die genietend aan een zwembad aan het bijtanken is.

Toch is dit ook schijn, de spanningen zijn niet direct zichtbaar, maar wel aanwezig. Tom Barman doet zijn uiterste best om als kapitein dEUS bijeen te houden. Rudy Trouvé legt zijn maniakale stempel op Roses maar haakt al snel af. Ondanks dat de Schot Craig Ward een waardige opvolger is, zijn de scheuren ook voor de buitenwereld zichtbaar.

Stef Kamil Carlens schreeuwt in het hysterische I Don't Mind Whatever Happens al van zich af dat hij het overzicht kwijtraakt. Afbrokkelen en herstructureren. Fell Off the Floor, Man is de doodsmak. Producer Eric Drew Feldman mengt zich ook aan die andere kant van de studio bij het gezelschap en zorgt voor het vurige Hammondorgel toetsenwerk. dEUS flirt met de Madchester gekte, en Stef Kamil Carlens laat zich hierbij overduidelijk door The Stone Roses bassist Mani inspireren. dEUS introduceert dance en cyberdisco aan hun sound, en deze invloeden hoor je vervolgens ook op latere platen terug.

Het herkenbare Opening Night memoreert bij mij aan de schoolverlatersmusical. Een prettig gevoel van plankenkoorts. Elk optreden is een stukje doodgaan, angsten overwinnen. Zeker bij een band als dEUS die niet voor voorspelbaarheid kiest. Als Tom Barman op het einde de hoogte ingaat klinkt hij als een jeugdige frisse David Bowie.

Het kans berekende Little Arithmetics schat de voortgang van een relatie in. Een dreigende breuksong met zachte mijmerende woorden. Op het einde is de rusteloosheid in het hoofd niet meer onder controle en laat Tom Barman dit los, wat in grote hectiek ontaardt. Onderschat hierbij het aandeel van Eric Drew Feldman niet, hij weet als geen ander hoe hij een Hammond orgel moet laten rocken.

Bij Gimme The Heat is het Peter Vermeersch die de slepende track dirigeert en de strijkers onder zijn hoede neemt. Gimme The Heat verzacht het erotische verlangen totdat die uiteindelijke ingehouden ejaculatie explodeert. Seks als primaire verslaving, met een emotioneel geladen Stef Kamil Carlens die uiteindelijk de verlegen klinkende Tom Barman naar de achtergrond dringt.

Tom Barman pakt die koppositie vervolgens in het slaap wiegende Serpentine liedje over verraad en ontrouw terug. Klaas Janzoons ontroert als hij hierbij zijn viool als een exotisch slaginstrument en niet als een strijkinstrument aanslaat.

Het hypnotiserende A Shocking Lack Thereof komt nog het meeste bij het voortreffelijke Theme From Turnpike in de buurt. Dit nummer heeft dezelfde experimenteerdrang welke My Sister = My Clock bijna de kop kost. Zo kan het dus ook, hier werkt het dus wel.

Het vrolijke Supermarketsong is typische liftmuziek, maar dan wel de dEUS variant. Een vleugje bossanova exotica, met prachtige saxofoonuithalen van Dana Colley. Deze muzikant kent dEUS nog toen Morphine ze op sleeptouw nam, en dat ze zonder een afgeronde plaat al tijdens de tournee voor ze mogen openen. Mooi dat zijn betrokkenheid met dit gebaar beloont wordt.

Er zit heel veel Dinosaur Jr. in de punkrocksong Memory Of A Festival. Het voordeel om je als onbekende act op een festival te presenteren. Misschien komt het succes wel te vlug, en dreigt ook dEUS zich hierin te verliezen. Het besef is er, nu nog de vraag hoe je met deze roem omgaat.

Bart Maris blaast zich met treurtrompet door het kwetsbare jazzy Nine Threads heen. Ook hier de angst dat het sterrendom de sterfelijkheid opeist. Die bewustheid heerst tevens in het verlokkende Guilty Pleasures. Een dodemansrit in een doorgedraaide achtbaan aan onverwachte afslagen, hobbelig en krakkemikkig. De grens van het avontuur overschrijden. Zonder dat avontuur heeft dEUS geen bestaansrecht.

De schoonheid bereikt hun hoogtepunten op het einde van de In a Bar, Under the Sea plaat. Tom Barman is letterlijk de barman die in de nacht de kroeg na Disappointed In The Sun sluit. Een hoog Piano Man en Cheers gehalte, maar dan veel beter uitgevoerd. Aan deze track heeft de plaat de albumtitel te danken.

Is het dan klaar? Nee zeker niet! dEUS schenkt de luisteraar nog het beeldschone Roses. Nou ja, deze schoonheid weten ze ook weer heerlijk te verminken. Hoe je serene rust door paniekerige dreiging laat onderscheppen. Voor mij zijn Roses en Theme From Turnpike de twee hoogtepunten van dit meesterwerk, welke stiekem zelfs evenwichtiger, maar niet beter, dan de voorganger is. Wake Me Up Before I Sleep is de toegift, met geweldige slidegitaar akkoorden van Craig Ward.