dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)

Mee eens! Voor worst case scanario

Heb deze eerst altijd weggelegd vanwege 'te experimenteel' en moeilijk verteerbaar. WCS is een van mn favoriete albums, en deze rockt niet zo erg. Maar ben 'm toch maar weer gaan luisteren, en hij raakt me echt wel. Wat n heerlijke plaat. De eindnoten van Disappointed In The Sun, dan even stilte, en dan Roses.... Prachtig.

Eerst luisterde ik altijd de eerste 3 nummers, en daarna de nummers 13 en 14. Maar toen begon ik Turnpike te waarderen, en later ook Little Aerithmetics, en nu luister ik de hele plaat. Hoe zo iets kan opbouwen en zich kan nestelen he?

Verhoogd naar 5 sterren, prachtig album.

Van dEUS vind ik In A Bar, Under The Sea ook erg goed. De periode met Stef Kamil Carlens erbij is de beste. Roses en Theme From Turnpike zijn de beste nummers.
Theme From Turnpike is echt een vernieuwend nummer. Ik kan geen band noemen die ooit zo iets in elkaar heeft gezet. Dit nummer blijft elke keer groeien als ik het hoor.
Van Roses kan ik zeggen dat hierin de opbouw van de spanningen erg goed is.
Verdere juweeltjes zijn Serpentine en Little Arithmetics.

Je vergeet enkele pareltjes... bijv. disappointed in the sun en nine threads. Nu ja... eigenlijk vind ik de volledige cd een hoogtepunt ( behalve memory of a festival)

Ach van Memory Of A Festival moet je de humor van in zien. De tekst is wel grappig. Maar voor mij had My Wife Jan (de B-kant van Little Arithmetics) wel op het album gemogen.

Samen met WCS het essentieelste van dEUS 4*

Heel melancholisch.. In a Bar Under the Sea.. maar ook lastig te luisteren, omdat het zo expirimenteel is, en de nummers onderling enorm van elkaar verschillen.. Er zitten wel een paar leuke stukken tussen, maar ik vind het 'totaal' toch lastig te verteren.. 3,5*

Ik vind deze plaat toch niet zo experimenteel hoor. Tis wel waar dat de nummers enorm verschillen maar dat is dan ook ergens de kracht van het album. Het heeft eerlijk gezegd wel lang geduurd vooraleer ik echt iets aan kon vangen met deze plaat want het kan als je nog niet zoveel muziek kent (zoals ik destijds) dat dit echt wel een lastige brok is om te verteren.

Tegenwoordig is het 1 van m'n absolute lievelingsplaten geworden en ik zie deze dan ook nooit meer uit m'n top tien verdwijnen.

inderdaad, turnpike, roses, gimme the heat en dissapionted in the sun, en dat op hetzelfde album! heel wat genres worden op dit album aangehaald, dat is de charme van deze plaat, de variatie. Maar tegelijk mis ik dan wel weer dat samenhorigheidsgevoel dat er hier wel niet echt is. Maar toch blijft het een pareltje hoor en een dik verdiende 4.5*

'Oprotten...........stomme Belgen!', zie daar mijn kennismaking met de magistrale band dEUS.

Nighttown 26 maart 1994. Magnapop. Supp. act dEUS.

'Is er een voorprogramma?' vroeg één van mijn beste vrienden in de trein op weg naar Nighttown. 'Ja, een Belgische band genaamd dEUS' wist ik te antwoorden, 'moet goed zijn heb ik gelezen'.
En ja hoor daar stonden ze dan: jonge honden die een geweldige set stonden te spelen. We gingen uit ons dak. Niet iedereen deed dat getuige de meneer met het sluike Beatles-kapsel die er geen ruk aan vond en dat ook luidkeels kenbaar maakte. 'Oprotten.....stomme Belgen'.
En ik dacht bij mezelf: 'neem er nog eentje en stik er in' want hier maakte ik kennis met een band die insloeg als een bom. Dit was fris, dit was apart, dit was gewoon goed.
O ja daarna kwam Magnapop, je weet wel dat bandje dat Michael Stipe zo goed vond. Magna wie? Juist ja.

dEUS dus.

dEUS die twee jaar na dat voorval één van mijn lievelingetjes in mijn cd kast afleverden in de vorm van dit In a Bar Under the Sea.
I Don't Mind Whatever Happens zegt het al: het doet er niet toe wat er komen gaat, de spanning hangt al in de lucht nog voor ik een noot gehoord heb en daar is dat fantastische debuut Worst Case Scenario verantwoordelijk voor.
Fell Off The Floor, Man lost gelijk al de hoge verwachtingen in. Dit is funky, dit is gek en wow die Stef Kamil Carlens is nog steeds zo gek als een deur (hij viel me het meest op bij dat optreden in 1994).
Prince? Dat is toch die meneer die langzaamaan steeds flauwere deuntjes afleverde. Voor het echte werk hebben wij nu dEUS.
Opening Night volgt op hypnotiserende wijze. Het is een verwijzing naar de film met dezelfde naam van John Cassavetes. Kort maar krachtig.
En dan dat nummer dat we kennen van Charles Mingus (Far Wells, Mills Valley). Ik moet eerlijk zeggen: ik kende dit nummer eerder en Mingus volgde later
Ook hier weer de trance waarin je terecht komt. Ongelooflijk hoe diverse stijlen hier samen weten te komen in 1 superieure song.
Het poppy Little Arithmetics moet ik onderhand uit mijn hoofd kennen. Hoe vaak ik dit niet heel hard gedraaid heb en hoe vaak ik hier niet de meest gekke dansjes op gemaakt heb. En daarnaast had ik ook nog eens een buurvrouw, tevens goede vriendin die ik ook dEUS verslaafd wist te maken die dit nummer zo nodig nog harder draaide dan ik. Geloof me: dan ken je dit nummer heel goed.
Gimme The Heat beschouw ik nog steeds als favoriete dEUS nummer. Het bevat alles wat ik goed vind aan deze band: een hoofdrol voor de viool, een ietwat mysterieus sfeertje en bezwerende zang en niet te vergeten en prachtige opbouw met een heerlijke climax.
Het nummer Serpentine klinkt lieflijk en zoet maar gaat over ontrouw. Het zijn de tempowisselingen die voor de spanning zorgen. Ik kan hier maar geen genoeg van krijgen.
A Shocking Lack Thereof vind ik een typisch dEUS nummer. Heel herkenbaar, mede door de tokkelende viool. Hier horen we dat Tom Barman een liefhebber is van die andere grote Tom (Waits). Onheilspellend, grauw en somber.
De overgang naar het veel vrolijkere Supermarketsong laat duidelijk de grilligheid van dit album horen. Het stuitert echt alle kanten op. Mede daardoor is het voor mij juist ook mijn favoriete album. En tja, Carlens deed er nog op mee die zeker enorm verantwoordelijk is voor die grilligheid. Heerlijk ook om hem duidelijk mee te horen zingen in dit nummer.
Grillig? Natuurlijk! Memory Of A Festival laat dit duidelijk horen. Even gek doen tussendoor. Even alle energie kwijt om snel door te kunnen naar het spannende Guilty Pleasures. Als een trein die doordendert, zo klinkt dit letterlijk en figuurlijk.
Nine Threads is daarentegen weer een rustpunt. Heerlijk jazzy (want daar lust Barman ook pap van). Gewoon een mooi liedje.
Hierna volgt Disappointed In The Sun. Dit schijnt Captain Beefheart in een interview met Anton Corbijn gezegd te hebben toen hij een tentoonstelling van Van Goghs werk gezien had. Hij vond de zon teleurstellend.
Het nummer zelf straalt ook wel iets droevigs uit. Ik had het een mooie afsluiter van dit album gevonden.
Dit zou dan betekenen dat het prachtige Roses naar voren gehaald had moeten worden. Nog steeds een live-favoriet van mij. Heerlijk opzwepend nummer en zeker één van de mooiste nummers die deze band gemaakt heeft.
Wake Me Up Before I Sleep is dus de afsluiter zoals de band dat wilde. Niks mis mee. Kan ik goed mee leven. Het is een beetje de knuffel zoals de Smashing Pumpkins die hebben op Mellon Collie and the Infinite Sadness.
Een mooi, warm nummer die je wanneer het afgelopen is in verwondering weet achter te laten.

'Stomme Belgen????' Stomme, zatte simpele ziel die dit riep.
Want wat is dit toch een geweldige band, een band die me telkens weer weet te boeien, een band die zo lekker grillig en eigenwijs is.
Een band die met In a Bar Under the Sea een album heeft afgeleverd die eigenlijk in mijn top 10 thuishoort ware het niet dat het zo dringen is in die top 10.
Ach, barst ook maar met die top 10. Het heeft een hele dikke 5 glimmers en dat hadden er zelfs meer mogen zijn.

Grappig, ik was vrijdag toevallig in het Van Gogh museum en een vriend en ik hadden precies hetzelfde! Dus we bevinden ons in goed gezelschap. Leuk trivium ook.

Mooie recensie, trouwens.

Op dit album mis ik My Wife Jan. Dit was het eerste nummer dat ik na My Sister = My Clock hoorde, en dat klonk al erg lekker. Maar Theme from Turnpike overtrof dat nog zeker. Wat een heerlijk nummer. Roses, weer zo geweldig. Maar het beste album ooit valt niet te overtreffen; dit is het onvolwassen broertje van Worst Case Scenario; dat is echt het mooiste album wat ik ooit gehoord heb.

Oh god, ik krijg echt kippenvel van Disappointed In The Sun. Wat een vreselijk mooi nummer is dat zeg. En daarna Roses, ook geweldig. Kan niet wachten tot ik deze CD legaal heb. (Stiekem heb ik alle nummers al wel op PC staan =O)

Roses !!
Dit album bestaat uit allemaal pareltjes van nummers!
Naast Roses steken voor mij vooral Fell Off The Floor,Man,Theme From Turnpike,Supermarketsong,Opening Nihgt & Serpentine er uit.

Moet ik mar eens naar gaan luisteren. WCS is namelijk geweldig.

En deze moet er niet veel voor onderdoen !

Als hij er al moet voor onderdoen ..

Ik heb deze cd pas sinds vorig jaar. Ik kende die natuurlijk wel al, want ik heb in de 2de helft van de jaren 90 op kot gezeten in Leuven en dan moest je jezelf al opsluiten om niet met dEUS in aanraking te komen!

In ieder geval kon ik hun muziek in die tijd niet echt smaken, zoals zoveel van mijn leeftijdsgenoten wel deden. Ik herrinner me dat ik Little Arithmetics and Supermarket Song wel heel leuk vond. Maar goed, ik luisterde in die tijd bijna uitsluitend naar Hardcore en Metal en vreemd genoeg ook Moondog Jr., dat ik wel erg goed vond.

Ik heb deze cd uiteindelijk toch aangeschaft omdat ik hen meer en meer ben gaan waarderen.. En de melancholie die het veroorzaakt omwille van die mooi periode op kot!

Wereldplaat! De combinatie van de stemmen van Tom Barman en Stef Kamil Carlens maakt dit album zo sterk. In dit album komt dit nog meer naar voren dan in WCS. Daarom wat mij betreft ook mooier dan WCS, ook al is het lastig kiezen. Dit album heeft wat meer mindere momenten dan WCS, ook al zijn die relatief, maar nummers als Opening Night, Theme from Turnpike, Gimme the Heat, serpentine, Nine Threads en Dissapointed in the Sun zijn zo mooi!

Deze cd is ook nog bloedmooi trouwens. Het lijkt mijn favoriet Ideal Crash af en toe naar de kroon te willen steken.
Vooralsnog een voor mij tijdloze plaat die bij elke luisterbeurt nog spannend weet te blijven.
Zeer knap gedaan.

Ik heb er ook persoonlijke herinneringen aan. Ook een beetje melancholie. Mijn samenwoonrelatie ging uit, en ik werd op straat gezet. Weinig centen, weinig eigen bezittingen, want ik studeerde nog en mijn ex verdiende eigenlijk de kost, en kon het huisje betalen.

Ik kwam in een vreselijke studentenflat te wonen in een kamertje met gedeelde douche/keuken/toilet.
Ik had een kartonnen doos als salontafel, mijn oude bed van toen ik nog bij mijn ouders woonde, een gammel kastje met een cd-speler en cd's en stripboeken, een tv uit 1979 met draaiknoppen..... Ik had mijn rode wijn en mijn sigaretten.... Én ik had déze cd, als eerste cd gekocht na de "break".
Mijn leven was ff kut, en bij "Dissapointed in the Sun" voelde ik me altijd zwaar emotioneel. Dit nummer was de perfecte soundtrack van mijn leven op dat moment qua gevoel van melancholie en algehele teleurstelling...... Traantjes in mijn ogen, elke keer weer.

Nu ga ik weer wat vrolijker door het leven en ik heb geen kartonnen doos als salontafel, maar dit blijft een topcd.

Prachtig album en de echte opvolger voor Worst Case Scenario, want My Sister was niet echt erg toegankelijk en radiovriendelijk...

Roses, het erg conventionele Little Arithmetics, Fell off the Floor Man en het super-hypnotiserende Theme from Turnpike, en dan moet je die clip eens zien!

4 sterren en het volgende werk zou hun absoluut meesterwerk worden!
****

Op my sister na heb ik alle dEUS albums en ik vind het eigenlijk allemaal "meesterwerkjes". Het is meteen ook ongeveer de enige band tot op heden waar ik alle reguliere albums van aangeschaft heb.

In a bar under the sea was voor mij lange tijd de minste CD juist doordat de nummers hierop alle kanten uit springen.
Theme from turnpike kon mij aanvankelijk niet zo bekoren. Dat gold ook voor "vullers" zoals supermarktsong en memory of a festival.

Vandaag en gisteren In a bar weer geluisterd en theme from a turnpike begin ik toch steeds beter te vinden . Zou het willen betitelen als filmmuziek.

Beste nummers: gimme the heat, dissappointed in the sun, roses
en guilty pleasures.

het einde is nabij

ik heb deze cd ooit gejat

ik heb besloten hem terug te brengen, ik kan niet leven met een door mij oneerlijk verkregen stukje muziek, ook al is het 10 jaar geleden

het geheel heeft op die manier voor mij een zodanig bittere bijsmaak dat ik niet objectief kan oordelen over de muziek zelf, alles lijkt besmet en heeft en zeer wrange ondertoon

(of, wellicht vind ik de muziek gewoon dik ok maar kan ik nu eenmaal slecht tegen mineurstemming, en dit is toch bepaald een mineur ceedee, the roses als diepte of hoogtepunt, met die muziek wil ik alvast een kist gaan bestellen, kan maar gebeurd zijn)

amen

heel toepasselijk, dEUS=god

Wat vind je dan van the ideal crash. Dat vind ik dan nog meer een mineur CD. Vooral dat laatste nummer (Dream sequence#1) is een echte tranentrekker.

dat vind ik dan weer niet, hoe anders

ideal crash is er een van de mindere mineur als je het mij vraagt
prachtig werkje


zo zoieje maar, het zit hem puur in persoonlijke beleving

Inderdaad, de eerste keer dat ik hem hoorde kwam ik ook niet verder dan 4 nummers (turnpike dus). Ik vroeg nog netjes of de cd uit mocht. Nu staat ie al jaren bovenaan mijn lijstje.

Na WCS was dit inderdaad wennen. Maar was al redelijk snel verkocht. Waardoor Lowlands en Pinkpop 1997 heel mooi werden.

Puike shit deze cd!
Natuurlijk is het moeilijk de gigantische kwaliteit van the ideal crash te evenaren, maar na een paar keer luisteren (net zo als de anderen hieronder) begint deze cd ook best wel naar boven te kruipen. Ik moet hem nog iets vaker luisteren om een waardering te kunnen geven, maar puike shit is het zeker! -Wups

deus live is als kijken naar god, dan in positieve zin hé

deze plaat

simpel

een 5

roses,serpentine,disapointed in the sun:stuk voor klassenummers en de plaat blijft over de hele lijn fantastisch,een echt meesterwerk zeker dankkzy de vele variatie.en vooral theme from a turnpike is en blijft een verpletterend nummer ,zeker live

idd meesterwerk

het beste wat belgië te bieden heeft op muzikaal gebied