New Order - Power, Corruption & Lies (1983)

Ik heb verscheidene nummers van New Order beluistert maar ze raakten mij niet. Ieder nummer van Joy Division, met de rauwe emotionele stem van Ian Curtis, raakt me. Wat me op viel bij New Order is dat de teksten veel minder diep zijn als eerst, en dat er meer nadruk op het instrumentaal komt te liggen wat tevens ook een 'vervrolijkt' effect heeft. Ik heb deze plaat in ieder geval beluisterd, ik vond hem wel mooi, maar een stuk minder dan Joy Division.
En of de wereld stopte toen Ian Curtis doodging? De in mijn ogen, grootste band die er ooit bestaan heeft stopte en ging verder in iets anders. En ik was bang dat doordat ze een 'vervolg' van Joy Division vormde ze enkel 'minder goed'(niet slecht) werk konden neerzetten en of dat de moeite waard was.

En het antwoord waarom ik de platen nooit heb aangeschaft, ik ben nog constant bezig met aanschaffen van platen, meer als ik geld heb, dus zodra ik weer veel geld heb zal ik ook wat van dezen in mijn bezit willen hebben maar andere platen gaan momenteel voor.

Azra zeur niet over geld en koop dat ding! De band bestond aanvankelijk zonder Curtis. Morris, Sumner en Hook, de ruggengraat van de band, waren al samen en, begonnen vanuit punk, experimenteerden ze al heel snel met dance en drumcomputers. Het grote verschil tussen NO en JD is dat het donkere en de emotie meer verborgen werden, meer introvert, maar het is er altijd gebleven. Dat naar binnen gekeerde zag en zie je in alles terug: podiumoptredens met de rug naar het publiek, zonder toegiften, platenhoezen zonder de naam van de band, vreemde teksten waarin alleen wat bijzinnetjes aangeven waar het over gaat, songtitels die de suggestie wekken dat ze het zelf ook niet serieus nemen, afkeer van publiciteit en pers en consequent zichzelf onbelangrijk makend in de spaarzame interviews. Daar moet je doorheen. Dat eist de band van je. En dan nog verwachten ze er niet veel van. Op PC&L is zo ongeveer de laatste tekst ‘you get these words wrong, i just smile’. Ik heb een optreden van NO gezien waarin het publiek het eerste half uur door Sumner voor fucking bastards werd uitgescholden, waarschijnlijk omdat er wat teveel mensen riepen dat love will tear us apart gespeeld moest worden. Pas na een uurtje ontdooiden ze toen bleek dat we het nieuwe werk toch waardeerden. Optreden werd afgesloten met ‘OK thank you, you deserved it’.
Het gaat er niet om of het een beter is dan het ander, wat ik juist wil zeggen is dat het veel meer op elkaar voorbouwt dan het aanvankelijk lijkt, de ruggengraat is nooit veranderd. PCL is een van die zeldzame platen die alleen maar beter wordt na oneindig vaak luisteren. Als JD liefhebber doe je jezelf enorm tekort door het geen kans te geven.
Trouwens TerryA heeft gelijk over de enorme invloed van PC&L. In het kielzog van PC&L werd blue monday uitgebracht. Dat wordt gezien als het startpunt in 1983/84 van wat we nu dance noemen. Door de opbrengsten van deze single werd de legendarische hacienda club gefinancierd. Als je dus een ‘moderne’ tent binnenloopt, de loungy interieurs, de enorme dancefestivals, luister dan nog eens naar PC&L. Daar begon het, op nummer 4: 586 begint bijna zoekend en twee keer wordt het geluid van een opstijgend vliegtuig erin gemixt, langzaam krijgt het nummer alle elementen die je ook terughoort op blue Monday/the beach. Het is terugkijkend niet overdreven om te zeggen dat dat geluid van een opstijgend vliegtuig het startpunt van een nieuw tijdperk in de popmuziek markeerde, net zoals unknown pleasures vier jaar daarvoor als een meteoriet was ingeslagen.

Dat kan allemaal wel goed zijn, immers maken termen als invloedrijk altijd indruk. Maar de naakte waarheid is dat, telkens ik dit album draai, ik maar drie écht goede nummers hoor, nl de nummers 1,5 en 8 ( en laten we het dan door jou geprezen 586 erbij nemen ). Dan komen we nog maar aan een halve plaat, en dat op acht nummmers. Maw zo essentieel vind ik hem niet, het enige wat ik van NO aanraad is Movement en de twee vroege BBC Sessions.
Wat je zegt over de band is goed mogelijk, maar ik blijf het zien als een frontman zonder charisma, nogal vaak melodie-arm en nog vaker erg slechte teksten. Als je het dan toch over vroege electronica heb valt NO helemaal in het niets bij Kraftwerk.

Tja over smaak valt niet te twisten? Eigenlijk haat ik dit cliché want het slaat iedere discussie dood. Dus toch nog twee argumenten:
PCL is uitgebracht als LP, met twee kanten met 4 nummers. Op beide kanten lopen die nummers deels in elkaar over. Ik vind dat ze bij elkaar horen en als een geheel gezien moeten worden, ook al, toegegeven, ging de band er zelf ook soms losjes mee om. Bij NO draait het er vaak om dat het ene deel van een nummer inleidt tot een ander. Daarom denk ik ook dat het mooier wordt naarmate je het beter kent. Hoe meer je de samenhang hoort door te weten wat er gaat komen, des te mooier het wordt. Klinkt een beetje onzinnig geloof ik, of geldt voor alle muziek maar toch ik ervaar ik NO zo. Valt niet over te twisten?
Verder valt me eigenlijk altijd op dat als mensen NO platen bespreken, in fora en ook bij eerste recensies ervan, er vaak een patroon is dat men 2 of 3 nummers mooi vindt en de rest minder. En typisch ontstaat een tijd daarna steeds meer waardering voor de rest. Eigenlijk werd vrijwel altijd het nieuwe werk van NO aanvankelijk wat lauw ontvangen (‘het is geen JD’) en nu 25 jaar later praten we er nog steeds over. Daarom ook mijn opmerkingen over de invloed ervan, niet om te imponeren maar om aan te geven dat er blijkbaar een diepgang in zit, dat het iets losmaakt dat aanvankelijk niet opvalt. Hetzelfde geldt idd ook hevig voor kraftwerk, heeft ook minstens 10 jaar geduurd voordat we in Nederland doorhadden hoe geniaal dat was.

Het valt me op dat er een echte kloof lijkt te zijn tussen JD aanhangers enerzijds en NO fans anderzijds. Er zullen best mensen zijn (ik bijv.) die beide goed vinden, maar die zijn in de minderheid.
JD is van de doem, NO van de dance, lijkt de strekking van het verhaal, en als er al JD fans bereid zijn een NO album te onderschrijven dan is dat bijna altijd Movement, want daar klinkt NO nog als JD. Simpel.

Persoonlijk geef ik meer om JD, maar van NO vind ik PC&L veel beter dan Movement. Zonder Ian Curtis lijkt men op Movement totaal de kluts, richting en het gevoel kwijt.
Terwijl op Power,... inderdaad een hele nieuwe en eigen vibe zich van de resterende bandleden heeft meester gemaakt, en de band klinkt als van een loden last bevrijd. En vandaar mijn voorkeur voor de tweede.

Verder heb ik absoluut niets toe te voegen aan hetgeen hier wordt geschreven door r123. Van zulke nieuwe gebruikers kunnen we er nog wel een stel ehh... nou, gebruiken. Zeg maar.

POWER CORRUPTION & LIES
is een van mijn all-time favourites
en hoort eigenlijk ook in mijn top 10 thuis.

New Order vond de perfecte balans tussen rock en dance.
Op latere albums horen songs ofwel in de dance categorie thuis
ofwel in de rock categorie: hier horen de songs in beide categorieën.

Het is ook de plaat waarop New Order erin slaagt
het verdriet om Ian Curtis om te buigen in creatieve energie.
De teksten van de nummers zitten vol hints.

Age of Consent is een briljante albumopener.
Stevige rockbasis overladen met heerlijke synthakkoorden.

I've lost you ... I've lost you ... I've lost you ...
Het geluid van de bevrijding, het afleggen van het verdriet,
het vinden van een eigen stem (ook als zanger), een eigen sound.
Age of Consent is een statement van een groep in evolutie.

We All Stand vind ik een schitterend nummer.
Gebroken ritmes en ontroerend gitaarspel creëren een mysterieuze sfeer.

Three miles to go ... We've got three miles to go ...
Life goes on and on in this real life fantasy ...
De drie mijlen in de tekst lijken wel de drie jaren sinds Ians dood.
Maar het leven gaat door ... New Order zal zijn rol opnemen en waarmaken.

The Village is een bijzonder opgewekte dansbeat.
Ik hou van het samenspel tussen sequencers en gitaar.

Our Love is like the flowers, the rain, the sea and the hours ...
Their love died three years ago, spoken words that cannot show ...
Our Love is New Order en Their Love is Joy Division (duidelijker kan niet)
When a new life turns towards you and the night becomes the day ...

586 was als demo de blauwdruk voor Blue Monday.
Nochtans vind ik deze herwerkte albumversie met tekst zeer sterk.

Can you hear me calling you, can you hear me calling ...
Als je Dead Souls in je achterhoofd houdt, dan weet je
dat "They keep calling me, keep on calling me" de mantra is.
Het is in 586 alsof Ian vanuit het dodenrijk tot de luisteraar spreekt.

Your Silent Face is adembenemend mooie synthpop.
Het nummer heeft hetzelfde ritmepatroon als Europe Endless van Kraftwerk.

A thought that never changes remains a stupid lie ...
Dit nummer staat tekstueel losser van de overige songs.
Alsof Bernard Albrecht zichzelf als tekstschrijver in voor spiegel zet.

Ultraviolence is een subliem staaltje New Order.
Hier zijn gitaren en dansbeat perfect in balans ... een puur genot.

Who saw those dark eyes ... Who felt those cold hands ...
Everybody makes mistakes ... Time to go ...
Zeer kryptische tekst die ik spontaan link met The Only Mistake.

Escstacy is the odd one op Power Corruption & Lies.
Een broeiërige, maar interessante instumental die losser staat van de rest.

Leave Me Alone is eigenlijk het enige nummer dat niet
in een dansjasje zit en qua sound bijzonder dicht bij Joy Division komt.

You get these words wrong, everytime ...
You get these words wrong, I just smile ...
Een ironische vingerwijzing: zoek niet te veel achter onze teksten.
Moet ik maar eens onthouden, vrees ik.

Blue Monday is onlosmakelijk met dit album verbonden.
Een van de allerbeste songs die ooit geschreven zijn.

How does it feel when your heart grows cold ...
Het was de werktitel van dit album en verwijst opnieuw naar Ians zelfmoord.

Op maandag 19 mei zou Joy Division inschepen
voor een korte Amerikaanse tournee die er nooit zou komen.
I see a ship in the harbour ... I can and shall obey ...
But if it wasn't for your misfortunes ... I'd be a heavenly person today ...
Of hoe een blauwe maandag meerdere betekenissen kan hebben.

The Beach is een van de zeldzame keren
dat een New Order dubversie echt hout snijdt ... kippenvelplaat.

Power Corruption & Lies is een meesterwerk.
En de plaat zit boordevol verwijzingen naar Joy Division,
tenminste als je je als fan laat betoveren door de muziek en de woorden.

Zonder meer de beste van NO. Hierna ging het zeer rap berg afwaarts. Alleen 'Ecstacy' vind ik een misser. Niemendalletje, gedateerd.

In de dance scene worden ook een 12"als Temptation, Confusion, Perfect Kiss en Thieves Like us hoog aangeschreven.
Zoals de zanger (kan ff niet op zijn naam komen, Tennant was toch de stille) van Pet Shop Boys (ook leuk wat luchtige dance/pop songs) ooit zei, NO wa shen vaak net voor met nieuwe paden.

Maar Kraftwerk is en blijft meest van invloed.

Maar on the record: De schoonheid van Your Silent Face is onmiskenbaar. Een nummer als Age of Consent en we al stand zijn ook in mijn ogen pareltjes.
Ik denk veel mensen de tijdsgeest missen om het juist te kunnen inschatten.
Denk aan een vreemde zijsprong, Bach was in zijn tijd ook vernieuwend en wordt nu ook niet altijd op zijn waarde geschat.

Onderschat Depeche Mode niet; zo ook niet I Travel van Simple Minds, en de songs van Kraftwerk lagen ook niet rond de 125/130 bpm.
Anne Clark wordt met Our Darkness ook vaak vergeten.

Maar nu terug naar dit album.
De verwijzingen die dazzle noemt naar Joy Division /
Ian Curtis zijn erg scherp gevonden, en eigenlijk lijkt Blue Monday ook wel op Joy Division qua sfeer, alleen zit hier meer beats onder. Zelfs Joy Division had erg dansbare nummers (Transmission0.

Dazzle, wat dacht je van de lyrics op Turn, vrijwel exact 25 jaar na curtis' dood uitgebracht:

It's a hard way to come home
You've got me on my knees
The walls are tumbling down
The falling night believes

Listening through months and years
I can't forget that you were here
I feel your presence everywhere
In the corner over there

Turn your eyes from me
It's time for me to go
Across the hills and over the sea
I want you more than I know

It's a wild world out there
And nobody gives a damn
In cold blood we don't care
And we don't want to understand

I'm sitting here alone at night
My sleepless eyes are open wide
What do you want me to say
What we had has gone away

The sky is high the road is long
Show me what I should have done
What do you want me to do
Take it all away from you

Turn your eyes from me
It's time for me to go
Across the hills and over the sea
I want you more than I know

Turn your eyes from me
It's time for me to go
Across the hills and over the sea
I want you more than I know

Een paar keer geprobeerd naar te luisteren, maar helaas doet de stem mij helemaal niets, net zoals de muziek die er bij hoort. Bij Joy Division had ik momenten dat de tranen in mijn ooghoeken zaten, hierbij niet. het is aardige muziek maar meer niet in mijn ogen.

Moet je dat nou de hele tijd zeggen?
Mensen kunnen JD gewoon blijkbaar niet loslaten als ze naar NO luisteren.

Mensen kunnen JD blijkbaar niet loslaten als ze naar alle wave luisteren, getuige sommige (vermoeiende) andere discussies bij waveplaten

Vanuit een andere invalshoek bekeken ...

Hoe zou JD geklonken hebben als Ian nog in leven was?
Zoals JD of zoals het een topband betaamt ... muzikaal en wie weet
ook tekstueel geëvolueerd tot iets wat op NO lijkt ... ?

Ik ben van mening dat, indien Ian geen zelfmoord had gepleegd, het derde album UP/Closer nog overtroffen had. Dat lijkt misschien een sterke mening maar ik baseer me hiervoor toch op een aantal feiten.

Decades is naar mijn mening het beste nummer van Joy Division. Het was de eerste ( en de laatste keer ) dat de synths op een JD nummer zo desolaat klonken dat je haren letterlijk overeind komen te staan. De sound van Joy Division was daar nog volop in ontwikkeling, en er werd steeds meer geëxperimenteerd met kille electronica.

Toen ging Curtis, maar een aantal nummers waarin hij nog duidelijk de hand heeft gehad kwamen op vroege NO albums/ep's te staan. Niet alleen Movement ( wat qua sound en sfeer erg byzonder is ), maar ook songs als Too Late en In A Lonely Place ( wat een adembenemend prachtnummer is ). Bijgevolg stel ik me het fictieve derde JD album voor als Movement mét de stem en passie van Curtis, de kille sound en misschien nog een betere songkeuze. Dit was ongetwijfeld een potentieel meesterwerk geweest. Hoe de band later zou geëvolueerd zijn kunnen we enkel naar raden.

Daarom ben ik van mening dat Ian ons niet alleen als mens, maar ook als muzikant, veel te vroeg verlaten heeft. Al had in het andere geval Joy Division waarschijnlijk niet de legendarische naam geweest die het nu is. Het grootste geluk is dat de drie overgebleven leden besloten om onder een andere naam verder te gaan.

POWER CORRUPTION & LIES
is één van mijn allermeest gekoesterde platen.
Een album dat me tot op vandaag tot tranenstoe kan ontroeren.
Voor mij een ode aan een nooit eindigende vriendschap.

Werktitel was HOW DOES IT FEEL,
de centrale regel in de tekst van Blue Monday.

En meteen is het accent gelegd ... hoe voelt het om verweesd
achter te blijven na het abrupte vertrek van een dierbare vriend?

Op Blue Monday klinkt het iets wranger:
How does it feel ... when your heart grows cold ...
En let trouwens ook eens op die subtiele basnoten,
als stille tranen na de lijn Now I stand here waiting ...

Blue Monday en The Beach (een feest van een dub-versie)
zullen beiden aanwezig zijn op de dra te verschijnen 2CD remaster.

Ik merk dat ik de rest van dit album eerder al besprak
en ik wil niet te veel in herhaling vallen ... maar ik kom zeker
nog eens terug met weetjes na het herlezen van de biografie.

Voor de fans van Gillian Gilbert ... hoe prachtig klinken de synths
op dit album in Age of Consent en uiteraard op (zeg maar
gerust "haar eigenste" meesterwerk) Your Silent Face.

How does it feel when your heart grows cold?
Hoe zou het voelen om mijn liefde voor jou te verliezen?
Een beangstigende gedachte ... een die na het beluisteren
van deze Power Corruption & Lies plaats maakt voor het geloof
dat de dood geen vat heeft op wat mensen voor elkaar betekenen.

Grappig die re-issues, maar ik mis hier Video 586 dan eigenlijk wel een beetje.
Een lekker 22 minuten durende probeersel.

Gillian Gilbert is inderdaad onder gewaardeerd. Dat Your silent Face van haar hand kwam wist ik niet, maar gezien de schoonheid van de melodiën wel te verwachten.
Ik verdenk haar ook van 1963 geschreven te hebben, klopt dit?

De band schreef de nummers meestal samen.
Maar er waren twee songwriters duo's: Gillian en Stephen,
die vaak toch meer voor de synths en de beats tekenden.
En Peter en Bernard die eerder de rock geörienteerde
nummers voor hun rekening namen.

Dat wil zeggen dat deze duo's in die nummers hun accenten leggen,
hoewel aan de meeste nummers door de hele band werd geschreven.
De teksten waren 60% van Bernard (zo staat in mijn biografie).

Gillan komt op de voorgrond in nummers die meer
op de synth melodie steunen zoals in Your Silent Face.
Video 586 (of Prime 586) zou wellicht te lang duren om op
die tweede CD te zetten naast die andere full length kleppers.

Inderdaad, want Blue monday/The Beach moet men gewoon kopen als 12" want prachtige hoes.

Ik heb vandaag 19 euro betaald voor PC&L deluxe.
Een eerste check-up bevestigde mijn vermoeden: een juweeltje.
En dan bedoel ik niet alleen het album, maar ook deze deluxe release.

Met heel veel respect voor het originele artwork.
En de bonustracks zijn allemaal de juiste, originele versies.
Ik overloop kort voor de nieuwsgierigen.

Blue Monday in zijn originele 12" versie
(en dus niet de versie die de allereerste beat mist)
The Beach in zijn originele 12" versie
Confusion in zijn originele 12" versie
Thieves Like Us in zijn originele 12" versie
Lonesome Tonight (de b-kant van Thieves Like Us)
Murder (van de Benelux release)
Thieves Like Us instrumental (van de Benelux release)
Confusion instrumental

De andere remixen van Confusion (Confused Beat en Rough Mix)
staan er omwille van de CD capaciteit niet op, maar dat is okee,
want de twee belangrijste versies zijn wel aanwezig.

Niet twijfelen: een perfect opgewaardeerde deluxe editie van PC&L.
De liner notes zijn best goed (al stoor ik me altijd aan dat gooien met
superlatieven) omdat ze de ontwikkelingsfases van de band beschrijven.

[quote]dazzler schreef:
Ik heb vandaag 19 euro betaald voor PC&L deluxe.
Een eerste check-up bevestigde mijn vermoeden: een juweeltje.
En dan bedoel ik niet alleen het album, maar ook deze deluxe release.

Kun je horen of er ook wat aan de geluidskwaliteit is gedaan, digitale remastering of iets?

Jawel, digitaal geremasterd: echt okee hoor.

New Order, toen ik hier aan begon dacht ik wat een ongeloofelijke foute troep, met dat smerige jaren 80 sausje/vliesje. Dit hoor ik ook regelmaatig uit allerlei hoeken. (bij de Joy Division albums?) Maar stiekem zette ik het steeds wat vaker op, en vond ik die baslijn uit Perfect kiss echt geniaal goed bedacht.

Wat blijkt nou, je kan de vergelijking met New Order maken zoals een kop chocolade melk, die zet je in de magnetron en na een minuut komt er een smerig vliesje op, je kan natuurlijk de hele inhoud door je gootsteen smijten, maar zoals ik zou doen gewoon dat ding door prikken. Slagroom er over heen en genieten.

Dat vliesje blijkt natuurlijk de jaren 80 sound te zijn, en de gene die wil doorprikken komt er achter dat New Order een heerlijke sound heeft en ongelofelijk veel diepgang. Ik zou zeggen bijna nog meer dan Joy Division. Ik denk dan ik New Order minstens zo goed vind als JD.

Dit album is natuurlijk de eerste stap richting de elektronische kant.
Nummers die zoals (Video) 586 zijn natuurlijk gewoon bijna JD nummers verpakt in een ander jasje.

De remaster ziet er helemaal oké uit, die heb ik niet maar ik ken de meeste nummers wel van de Substance cd.

''we where closer to our own sound, with New Order we found our own sound.'' Bernard Summer, uit het Joy Division Closer boekwerk.

Jeumig! Wat een donders lekkere basslijnen in Age of Consent :O
Snel verder luisteren...

Dit album gaat een beetje over van de goeie gitaarriffjes van Movement naar de meer synthpop/disco sound waar New Order groot mee is geworden. Het openingsnummer is prachtig, de volgende opvallend vrolijke liedjes weten me ook nog wel te boeien. Maar na Blue Monday verliest het toch van Movement. Ik mis vooral de sfeer en emotie van hun debuut. De teksten zijn ook en stuk minder.

Desalniettemin geen slechte plaat natuurlijk, een stukje New Order disco op zijn tijd kan nooit kwaad, maar de vorige nummers van New Order boeiden me meer.

Dit was mijn eerste New Order plaat, kwa sfeer hangt het een beetje in tussen hun- bescheiden maar briljante debuut en Low-Life waar ze het rock disco, poppy en electronische geluid waar ze hierop wat mee aanklooien compleet hun eigen wisten te maken. Hier worden erg leuke nummertjes als Your Silent Face en We All Stand afgewisseld met pareltjes als Age Of Consent en Leave Me Alone, het luisterd ook allemaal bijzonder lekker weg maar hier en daar vond ik het wat standaard en op-
Low-Life kwam het gewoon net wat beter tot zijn recht allemaal.

3,5 sterren

Your Silent Face is meer dan een erg leuk nummer, dit is een pareltje en het beste nummer van het album. Ik moet bekennen dat, dankzij dazzler's voortreffelijke stukjes én het feit dat ik onlangs de Movement dubbelaar gekocht heb, ik dit album meer en meer begin te appreciëren. Een 5* zal het evenwel nooit worden omdat dat zevende nummer echt niets is.

Ik kan toch de talrijke Joy Division fans aanraden om minstens de deluxe edition van Movement én PC&L te kopen. Het is zeer interessant om te horen hoe de band zich ontwikkelt. Draai desnoods Movement, de bonus ep en PCL na elkaar. Ikzelf zet Technique op mijn verlanglijstje, een NO dat nog ontbreekt in mijn collectie.

Ken enkel hun eerste drie albums (heb die ook op lp) en daar is dit de minste van.
Heb hem vanmiddag toevalig nog eens opgezet om te kijken of ik hem wat beter kon waarderen (was namelijk al lang geleden) maar op de vier nummers die ik hierboven noem (Your Silent Face is inderdaad meer dan wel een leuk nummertje moet ik toch wel bekennen) vind ik het wat standaart allemaal, een beetje teveel van hetzelfde zeg maar. Het is inderdaad interessant om te horen hoe ze zich ontwikkelen na hun hele Joy Division periode en eerste album Movement maar ik vond het (zoals al gezegt) op Low-Life nou eenmaal wat beter uit de verf komen.

Zal binnenkort overgens eens kijken voor die deluxe editions. Heb ze ook nog niet van Joy Division maar naast die is vooral Movement een must have, de lp klinkt namelijk niet zo best meer.

niethie,

Moet je ook Ultraviolence eens een herkansing geven.
Dat nummer is zo'n perfecte symbiose van beats en riffs
dat ik het ronduit geniaal vind ... het heeft ook iets minimalistisch ...
het subtiel verschuiven van de melodie en de ritmes.
Daar bovenop een bewerende tekst: stream of conciousness.

Beluister even deze prenatale versie (1982).
http://nl.youtube.com/watch?v=4p-_R7x1u5M

En daarna de kerngezonde boreling (1983).
http://nl.youtube.com/watch?v=oS0808hHshM

En ik betrek ook graag Blue Monday en The Beach in het plaatje.
De bijhorende 12" die echter niet op het album staat, maar gewoon
uit dezelfde opname sessies stamt ... en zo wordt 586 op deze langspeler
(eigenlijk de oerversie van Blue Monday) toch een heerlijke echo ...

Fragment uit de legendarische oerversie (klinkt nog als Temptation).
http://nl.youtube.com/watch?v=Dh7pAIdh9_o

De albumversie (inclusief jazzy intro).
http://nl.youtube.com/watch?v=wXl3Qej1tjM

I hear silence
I hear silence in my heart
From a distance
Turn your back and run from me
Heard you calling
Yes, I heard you calling
Heard you calling
Yes, I heard you calling

Can you hear me deep inside
From these feelings I can't hide
Can you hear me deep inside
From these feelings I can't hide
Oh, can you hear me deep inside
From these feelings i can't hide
Can you hear me calling you
Can you hear me calling you
Can you hear me calling you
Can you head me calling you

Uit [i]586 van New Order[/i]

Dead Souls become alive ... de zoveelste link naar Ian.
Power Corruption & Lies bulkt ervan (tussen de regels lezen).

Someone take these dreams away,
That point me to another day,
A duel of personalities,
That stretch all true realities.

That keep calling me,
They keep calling me,
Keep on calling me,
They keep calling me

Uit [i]Dead Souls van Joy Division[/i].

Probeer anders ook eens mijn recensie ...