New Order - Power, Corruption & Lies (1983)

van recensies gesproken, onder bijv. amazon.com vind je veel recensies van luisteraars. Erg in lijn met wat hier door de fantatieke PC&L liefhebbers gepost is, zoals deze:

Sometimes a sound will define a band, subsequently that sound will affect and define a culture. As I tune into the current crop of radio offerings and media concepts, I realize how twenty plus years ago a group of 4 twenty-something innocents crafted one of the most influential albums ever - Power, Corruption & Lies. Equipped only with naive intent and more gall then expertise, they set about refurbishing the soundscape of modern listening. Today, 'We All Stand' as grateful nations. Legions of mystic followers have rocked, danced, cried, borrowed, and stole, some unknowingly, the riffs, sound bites, remixes, drum machine beats, sequencer loops, and great ideas, big and small from this tiny universe. Starting with the giddy western front 'Age of Consent' to the frisky 'Village' newOrder ushered in a pioneering sound that drew on all elements of the musical spectrum - classical, rock, soul, folk, punk and disco. The result is not a homogenized amalgamation, but the distinctive echoing of heart and soul into their own unique sonic stamp. Equally balancing pithy guitars, cathedral synthesizers, deliberate bass, adolescent, schoolboy vocals, and poetic, stoic lyrics all added substance. The original release on vinyl flows more cohesively in that format. 'Blue Monday' backed w/'The Beach' came as a separate support single packaged as a giant floppy disc. The original album and 12" single jackets included a multi-color bar that served as a secret code to unlock messages. The mystery decoder was included on the reverse side of the album. It couldn't get any cooler thank to Peter Saville. The corporate big wigs missed this one though in the CD repack. Thankfully they reproduced the beautiful Fantin - Latour 'Roses' painting. If closer 'Leave Me Alone' is the solemn eulogy, then 'Your Silent Face' is the mantra prayer. Washes of synth glory roll in and out, tugging at the forefront of your emotions - an existentialist pleading, begging, with no reply. 5 8 6, 'Ultraviolence', and 'Ecstasy' serve the more definitive dance beats - dark, brooding, and head nodding. When one talks of newOrder, favorite and best have no place except individual proclivity. As importance this one is the pentacle milestone. Pay attention now all ye pretenders. Notice has been served, now and forever.

Dank voor de recensie, r123.

Via de "artiesten" lijnk stel ik graag
mijn laatste probeersels op MuMe voor.

New Order

Want geef toe: die 12" singles horen toch echt wel op MuMe.
Ze zijn zo'n essentieel onderdeel van New Orders repertoire.

helemaal terecht deze toevoeging op MuMe!!

Even tijd om mijn mening bij te stellen: dit album is minstens 4 sterren waard, zeker nummers als Ecstasy (die vocoder!) en Leave Me Alone zijn echt oerdegelijk en hebben een bijzondere schoonheid over zich. Moeilijk uit te leggen, maar het is een erg mooi album.

Ik heb de Remastered and expanded deluxe 2-cd set binnen en ben begonnen met de 2nd disc of non-album singles, 12" mixes and b-sides. Als je nou maar één Collector's Edition wilt hebben, dan moet je deze hebben. Hier staat het fantastische Blue Monday op, gevolgd door het erbij horende the Beach in the full 12" versions. Het geluid is uitstekend geremastered. Blue Monday was in de jaren '80 jarenlang een klassieker op de dansvloer en ik vind het nog steeds geweldig klinken. Het was en is zo'n goed dansnummer dat Neil Tennant van de Pet Shop Boys even heeft overwogen om te stoppen met muziek maken, na overweldigt te zijn door de sound van Blue Monday. Dave Stewart van the Eurythmics besloot van voor af aan te beginnen met de opnames van hun nieuwe album, na Blue Monday te hebben gehoord. Persoonlijk vind ik het nog steeds het beste New Wave / Electronic dans nummer ooit gemaakt. In het boekje lees ik dat het de best selling 12" Single ever is...

Confusion is een goed nummer, maar valt na die eerste 2 tracks logischerwijs (?) iets tegen. Het nummer ontstond opvallend genoeg uit een niet voorbereide jam sessie in de studio van Arthur Baker in New York. Uit die sessie maakte Baker Confusion. Het nummer werd populair in de New Yorkse discoscene en de video werd dan ook opgenomen in de legendarisch discotheek the Paradise Garage van Larry Levan, met Jellybean Benitez als DJ. Quite shocking!

Het begin van Thieves Like Us vind ik sterk en Lonesome Tonight is echt een prachtig nummer. Murder klinkt erg lekker en funky. Op deze cd staat hiervan de Benelux 12", met samples o.a. uit films gemaakt met the Emulator: de eerste sampling keyboard.
De twee intrumentale versies tot slot staan er niet voor niets op: die klinken bij New Order niet bepaald verkeerd, zeker niet in deze sublieme geluidskwaliteit.

Warm aanbevolen deze bonusdisc en een must voor 12" liefhebbers!

Voor vele het absolute hoogtepunt van New Order. Deze ligt me een stuk minder dan het debuut maar het blijft een respectabel album.

Leg uit.

De dual disc collector's edition is - zeker voor de Uk prijs - een absolute must/have; deze combi vertegenwoordigt imo het muzikale hoogtepunt van New Order.

Sorry dat ik weer link naar YouTube.
Maar ik heb daarnet zo genoten van deze sessies.

YouTube - New Order live, 1984, 'Blue Monday'

YouTube - New Order live, 1984, 'Temptation'

YouTube - New Order live, 1984, 'Age Of Consent'

YouTube - New Order live, 1984, 'Sooner Than You Think'

YouTube - New Order live, 1984, 'In A Lonely Place'

Wereldplaat, wereldband tussen 1981 en 1986.

En Mjuman heeft 100% gelijk.
Voeg er nog de dual disc van Movement en Low Life bij en je zit gebeiteld.

Age of Consent & Your Silent Face zijn mijn favorieten, die synths zijn geweldig.

En toch blijft het me verbazen dat de meningen over PC&L zo uiteen lopen. bijv. Leeds, niethie en azra horen er niet veel in. Kwestie van smaak of horen ze het letterlijk niet?
Ik bedoel het volgende. Dazzler hier veel interessants geschreven over de teksten en half verborgen verwijzingen erin, en links naar beeldmateriaal opgenomen maar er is misschien nog een ander punt dat hier al een paar keer kort is aangeraakt: het geluid en bijv. de diepe baslijnen. Joy divison en New order werkten veel met bijna subliminale geluiden: geluiden en samples die bijna onder de waarnemingsdrempel liggen. Ik heb er niet voor doorgeleerd maar wat ik me afvraag is of niet ook een banale kwestie van geluidskwaliteit is om alles te horen en of dat de mening erover beïnvloedt. Bijvoorbeeld op blue Monday zit er om de ongeveer 15 seconden een dubbele heel diepe bas dreun, en op mijn mp3 speler met simpele koptelefoon kan ik die bas dus helemaal niet horen. Terwijl die wel belangrijk is voor het nummer en er een vreemde onheilspellende, stuwende ondertoon aan geeft.
In verschillende nummers van JD en NO wordt op de achtergrond van de zang de tekst zacht meegefluisterd, gebeurt bijvoorbeeld ook in Riders on the storm van the Doors, een van de bands waar JD mee in verband is gebracht. Het over elkaar opnemen van meerdere lagen van dezelfde zangpartij wordt veel gedaan (van abba tot nirvana..), maar volgens mij is er dus veel meer aan de hand op PC&L.
Wat ik dus bedoel is dat niet alleen de PC& L teksten veel verwijzingen bevatten, maar ook het gebruik van geluiden en samples die iets bekekenen of een gevoel oproepen. Nog een voorbeeld: de tekst van 586 verwijst naar de dood (van Curtis) zoals dazzler liet zien (‘Can you hear me calling you, resp. JD ‘They keep calling me’). Het nummer wordt aan het einde niet alleen zachter maar het vertraagt ook en met enige fantasie kun je daar een wegdovende hartslag in horen. Datzelfde doet NO 20 jaar later nog eens, maar dan veel letterlijker en minder verborgen in ‘guilt is a useless emotion’ op Waiting for the Sirens' Call. Op het einde hoor je alleen nog een hartslag, het volume wordt weer weggedraaid en tempo verlaagd. Ook tekstueel is de verwijzing nu veel duidelijker. Het gebruik van de term to call in de CD titel is nu expliciet door de rechtstreekse verwijzing naar de Sirens' Call, een geluid of een lokroep die iemand de dood intrekt en het nummer eindigt nu heel duidelijk met een wegstervende hartslag.
Meningen?

Nog eens even verduidelijken.

In Dead Souls zingt Ian over de dode zielen
They keep calling me, keep on calling me ...

In 586 zingt Barney oa in het refrein I hear you calling ...
Alsof Ian nu zelf één van de dode zielen geworden is.

En I heard you / c-heard you / c-heard you / c-heard you calling ...
Muzikaal beklemtoond door het fictief doorslaan van de plaat.
Een echo van They keep on calling me ... uit Dead Souls.

De openingslijn van 586 is I see danger ...
In Atmosphere zingt Ian See the danger, always danger ...

Aan het eind van de song woren de rollen omgedraaid.

Can you hear me deep inside
From these feelings I can't hide
Can you hear me calling you ...

Over het einde van het lied: het vertragen, hartslagsgewijs.
Leg het eens naast het einde van A Means to an End.

Net zoals de kleurenschijf op de achterkant
van de vinyl hoes het raadsel van de kleurencodes
op de voorkant van het album en op de 12" single
Blue Monday en Confusion helpt ontcijferen.

Zo zit ook dit album zelf tekstueel
(en zoals r123 suggereert muzikaal) vol raadsels.
Aan ons om ze al luisterend op te sporen en in kaart te brengen.

En voor alle duidelijk en voor er met scherp geschoten wordt.
Weinig zal bewust door de band bedoeld zijn, maar voor mij als
fan biedt dit album een schat aan heerlijke mysteries.

Was de eerste Warsaw ep niet gereleaset op het ENIGMA label?

Om met het laatste te beginnen - zie ook Discogs:

The Ideal Beginning - PSS 138 (1977)

en: An Ideal for Living - PSS 139

Enigma - denk aan gelijknamige boek van Robert Harris; en daarop gebaseerde film.

Overigens is dit van alle 'gewone' New Order albums het albums dat ik het meeste draai; de ongewone: Substance, Singles, Best of en uiteraard Retro doen het goed bij autorijden.

Dit is nog altijd een heel mooi album. Voor mijn gevoel was New Order destijds zijn tijd ook behoorlijk vooruit. Ik heb eind vorig jaar de collector's item aangeschaft. Your silent face, behoort naast Blue Monday (uiteraard !) tot mijn favoriete nummers van dit album.

Inderdaad zeg. Dat was me nooit zo opgevallen. Op zich ook niet zo vreemd, want ik ken dat album van Kraftwerk pas een jaar of twee en ik vrees dat ik PC&L ongeveer al net zo lang niet meer gedraaid heb (ik grijp toch meestal naar Movement als ik NO wil horen).

Mooie link en werkelijk een fantastisch nummer. Mijn favoriet van dit album.

De werktitel van Your Silent Face was That Kraftwerk One.
Een goed voorbeeld van de inbreng van Gillian Gilbert in de groep.
Zij tekende voor het muzikale klanktapijt van dit schitterende nummer.

Zouden de bloemen op de hoes ook een bewuste verwijzing zijn naar deze regels? Een soort verwijzing naar het nieuwe (terwijl het boeket op de hoes ook wel iets heeft van een begrafenisboeket, zeker met die grauwe achtergrondkleur).

De hoes is een reproductie van een schilderij dat in de National gallery hangt ; lees de info verder hier. Er is een typografische link met het heden - veel is bij New Order, polyinterpretabel: van titel, tot tekst tot hoes en die - laat ik het even zo noemen - verdichting van semantische en semiotische lagen geeft band en album iets extra's. Dat werd door de band zelf ook wel aangewakkerd - in een vraag aan Barney, in de trant van "What (kind of musicians) are you? " antwoordde deze: "we're not musicians, we're bankrobbers". De band hield ervan om opties op te houden en had absoluut geen zin om wat voor clue dan ook te geven.

Hoewel het een bestaand schilderij betreft
van Henri Fantin-Latour, legt herman een interessante link.
Want duiden rozen niet bij uitstek op what is called love?

Jawel, maar niet deze, eerder de donkerrode - de baccarat (sorry, zo heet ie nou eenmaal). Dan kom je inderdaad in de symboliek van de roos die zichzelf wil beschermen tegen al te plukgrage handen en daarom doornen heeft. De link met de titel PCL zou dan weer kunnen zijn dat liefde somtijds een spel van macht lijkt te zijn waarbij veel draait om list en bedrog (denk aan opera's als Carmen of Tosca) en uitmondt in tragiek.

Ik ben meer overtuigd van de symbolische link tussen verleden (Romantiek - het is een romantisch schilderij) en heden, typografie van Saville (kleur-lettercode).

Zoals gezegd: polyinterpretabiliteit rules!

fantastisch hoe jullie linken leggen naar bepaalde dingen , met veel plezier en genot gelezen , maar bovenal is het een meesterlijke cd en zeker de deluxe versie niet missen , voor mezelf het beste van new order !!!!!!!

Nog wat speurwerk: de links met Kraftwerk zijn heel interessant, dazzler wees daar ook al op. (en Karl Bartos van Kraftwerk speelde trouwens samen met Sumner in Electronic).
Ik heb geprobeerd om wat meer verbanden op te sporen maar vaak is het heel lastig om wat je hoort te beschrijven. Twee die tamelijk duidelijk zijn: het aanhoudende “gregoriaanse” zang geluid dat NO vaak gebruikt bijvoorbeeld op blue Monday vind je ook vaak terug bij Kraftwerk, bijvoorbeeld op de nummers the Robots en the Model. 24 Hour party people, de briljante film over factory van Michael Winterbottom gebruikt hetzelfde geluid op de DVD menupagina. De rare bijna subliminale dingen bijvoorbeeld in de bas die je terughoort op PCL maar die met name goed te horen zijn op blue Monday bestaat o.a. uit een dubbele basdreun steeds om de 9 seconden. En precies hetzelfde hoor je op the Robots (als je geluidsinstallatie en je buren het tenminste toelaten om die bas te exploreren).
Over de titel Power Corruption & Lies zegt Wikipedia dat die ontleend is aan een kreet die de Duitse schilder Richter (o.a. bekend van fabelachtige fotoachtige schilderijen van RAF gevangenen) in 1981 op een muur gespoten heeft (http://en.wikipedia.org/wiki/Power,_Corruption_&_Lies). Ik ken het werk van Richter niet zo goed maar er is een duidelijke overeenkomst met de zo kenmerkende Factory huisstijl.

Interessante links, die ga ik zeker eens naluisteren.

Ik kwam hier ook nog een aardig citaat tegen over Blue Monday:

Dat laatste vond ik wel even schokkend om te lezen, maar bij nader inzien is het niet zo'n vreemde link. Het nummer van Klein & MBO is trouwens wel een aanrader als je iets met italo hebt. Fantastische plaat.

En over de gregoriaanse zang en de baslijn van Blue Monday:

Tja, Sylvester, van die naam hoef je echt niet te schrikken; werkte heel veel met Patrick Cowley, sythesizer-gigant/producer; maakte heel vette mixes begin jaren '80 (o.a. Donna Summer).

En dat Haslam-citaat is gewoon een beetje raar verhaal - imo gewoon onjuist, omdat het getuigt van een raar begrip van het woord samplen.

Petre Gabriel paste die sample-techniek al toe mbv de Fairlight eind jaren '70 begin jaren '80: hij sloeg bij een beeldbuis kapot, nam het geluid op en bouwde o.b.v. die geluidssample een hele toonladder op. Bekend is de Gabriel-song waarin een stoomfluit zit (Sledgehammer) van een stoomloc. De vraag is dan waar Kraftwerk die Gregoriaanse sample vandaan heeft - en het kan net zo goed dat NO zelf een sample heeft gemaakt en die uitgebouwd. De emulator werd over het algemeen gebruikt voor het diepere, staccato-geluid (begin van Blue Monday en Master and Servant); die Gregoriaanse sample is imo niet gecreëerd op de Emulator, hoogstens getransponeerd. Over het algemeen is de info over synthesizers zoals de Fairlight en de Emulator op wiki wel goed.

YouTube - Kraftwerk - Uranium

Idd. samplen bestond volgens mij nog niet.

OMD werkte aanvankelijk zelf ook met de mellotron in 1981
(Maid of Orleans is een goed voorbeeld) en ontdekt vanaf 1983
(Dazzle Ships) de emulator en nadien de fairlight computer.

Ik ben geen techneut, maar ik las wel dat het pre-sample
toestellen zijn. Je neemt inderdaad een bestaand geluid op
wat je daarna in aangepaste toonaarden kan reproduceren.

Depeche Mode deed het bijvoorbeeld ook op Construction
Time Again (Pipeline is een goed voorbeeld). Het zou me niet
verbazen als NO inderdaad het bestaande Uranium geluid van Kraftwerk
heeft gekopieerd en bewerkt tot het bekende Blue Monday koor geluid.

Ik ga vanavond weer eens in mijn NO biografieën duiken.

Ik lever graag het bewijs aan voor Mju's bewering.

Zie hier (stuk van franse docu). Mooi beeldmateriaal.

De Fairlight waarop/waarmee je kon samplen bestond sinds 1979;
op Some Great Reward (1984) is Master and Servant het schoolvoorbeeld van een song die Emulator-based is. Wat New Order ook deed - en dat ook te zien op sommige live-clips - is samplen (toonladder opbouwen) op het ene apparaat, dat op een floppy (7") zetten en die floppy (met samples) gebruiken om mee te spelen. Live zag je NO regelmatig floppies wisselen. Dat verklaart mede ook de hoes van Blue Monday; van 7" naar 12" is niet zo'n stap en ik vind het wel in lijn met de denktrant van New Order.

De simpele verklaring voor de floppies-wissel is dat die apparaten gewoon heel duur waren en bovendien kwetsbaar. Ik herinner dat die eerste Faiirlight net onder de 100.000 gulden kostte; de Nederlandse conservatoria deelden het gebruik van één apparaat; Rick van der Linden (Ekseption) had er één - het schijnt dat Röyksopp een perfect gerestaureerde heeft (en gebruikt).

@CD - dat is precies de docu waarnaar ik refereerde - thanx. Rhythm of the Heat is idd een goed voorbeeld van zo'n Fairlight-composed song.

Waren die Floppies niet 5 en een kwart inch??
7" was een single maat, duidelijk iets groter.

Front 242 werkte net als velen ook met de EMU

Heette die techniek in 1979 al samplen?

Ik dacht dat samplen een digitaal proces was.

Samplen is de techniek om een geluid op te nemen (dat is de sample; i.e. monster, voorbeeld) en daarmee een toonladder op te bouwen om die naar behoefte te reproduceren. Dat digitale komt er later bij, maar ook dat was in 81/82 al volop beschikbaar, tegen hoge kosten (dat wel).

In de Fairlight zaten twee 6800 processoren (later 68000) van Motorola, later bekend geworden door juist ja Apple; die processoren waren altijd meer geschikt voor de behandeling/verwerking van geluid dan die van Intel.

Idd het waren 7" floppies - net zo groot als die van de IBM Visietekst (Displaywrite - een dedicated wordprocessor); overigens stond er vorig jaar een floppy met NO samples te koop op E-bay; aanvangsbod was toen 80 GBP.

--edit--

Net als bij een computer zijn processor (snelheid), intern geheugen, databus en opslagmogelijkeden bepalend voor de prestaties. De samples op floppies waren dan niets anders dan externe opslag; opvallend is het om te zien hoeveel samples nu al standaard met gewone (goedkope) synthesizers worden meegeleverd.