New Order - Power, Corruption & Lies (1983)

Deze stond al een jaar of 30 op mijn verlanglijstje. Zag m voor 5 eurootjes, maar eens gekocht. Valt me tegen. Vooral de melodieën en zang. Meeste zangers van Giels 3fm talentenjacht evenaren meneer Sumner (in deze fase). Een plaat als "Get ready" van 20 jaar later is wat beide betreft een stuk sterker.
Pluspunten: fijne productie (vooral met hoofdtelefoon te merken), spannende arrangementen, mooi gebruik van keyboards.

Over de zang kunnen we het eens zijn. Het zijn dan ook de woorden die tellen.
Maar de melodieën, die vind ik ronduit prachtig: Age of Consent, The Village, Your Silent Face...

Ik denk beide. Beperkte zangkwaliteit én er tegelijkertijd compleet het schijt aan hebben, zo komt het op me over. En in mijn geval is dat laatste een pluspunt, het nonconformisme zeg maar.

Ik stoor me er in elk geval niet aan; het draagt bij aan de rauwe en spontane sfeer van deze plaat. Het is ook de enige die ik in mijn bezit heb van NO, samen met de twee albums van JD. Ben dat materiaal weer eens even aan het terugluisteren.

Een heel aardige, speciale plaat. De spanning tussen de sombere inhoud en de bij vlagen zeer springerige en stuwende synthpop maken vind ik een sterk punt. Wel heb ik soms het gevoel ook alsof het een en ander qua arrangementen niet helemaal afgemaakt is en men heel snel de studio is ingedoken en dit op plaat heeft gekwakt. Niet helemaal in balans, een beetje vreemd, maar vooral toch ook erg lekker!

Zouden de melodieën ook overeind blijven met alleen gitaar en zang? Voor mijzelf is dat een soort criterium, vrijwel alle melodieën die ik mooi vind. Geldt dat ook voor jou? (Als je de melodie los kunt zien van het totaal)?

Een melodie kan in een baslijn zitten, het gitaarspel of een toetsenpartij.
Een melodie kan je zingen of fluiten. Dat lijkt me allemaal behoorlijk evident.

Ik vind dat Age of Consent boordevol melodielijnen zit.
Er is de baslijn, de zanglijn, de synthesizerlijn en de gitaarlijn.
Ze leggen elk hun accenten.

Ik zie niet in waarom je een nummer moet kunnen uitkleden tot gitaar en zang.
Volgens mij is het mogelijk, maar dan verlies je toch wat kleur en rijkdom in mijn ogen.
Het lijkt me om in dezelfde metafoor te blijven logisch dat een song dan minder om het lijf heeft.

In deze link, dezelfde song één jaar later in een radiostudio.
New Order live, 1984, 'Age Of Consent' - YouTube

De opname helpt om de verschillende partijen en melodielijnen beter te onderscheiden.

Ja, om het kort te maken. Ik heb ooit opnames gehoord van een gitaartrio dat werk van New Order speelde, akoestisch. Dat stond overeind als een huis, ook Blue Monday. Helaas heb ik die opnames niet meer terug kunnen vinden.

Bedenk wel dat de meeste nummer van NO vaak hun (definitieve) vorm pas kregen in de studio: Sumner was (en is imo) een studiomens. Hook is het podiumbeest en dat leidde tot veel spanningen. Eea wordt duidelijk aan de hand van de tussendoor interviews op dvd - NO Live in Glasgow.

Wel zijn er - met enig zoeken - zwart-witbeelden te vinden van NO aan het werk in de studio; daar kan je zien hoe ze laag na laag aanbrengen en Hook op een bepaald moment ook een syndrum-partij speelt. Het is die gelaagdheid en - dat opslaan van al die lagen - die ervoor heeft gezorgd dat The Perfect Kiss jarenlang niet live is gespeeld - samples/melodielijnen waren nl gecompileerd voor één bepaald type synth - ik meen de Emulator - die NO toen niet meer gebruikte.

dazzler en Mjuman, na jullie reacties krijg ik zin nog eens een (ik denk 6e) x dit album te beluisteren. Mijn basiscriterium- of een goed nummer goed blijft in een kale setting-- is wellicht aan herziening toe. Soms denk ik dat ik snap hoe het zit met hoe ik muziek luister en beoordeel, na ruim 30 jaar intensieve muziekliefde, en dan blijkt het misschien toch nog anders!

Blue Monday stond dus niet op de originele persing van deze plaat?

Klopt, staat hier ook als bonustrack vermeld.

Als je een enkele CD hebt met Blue Monday en The Beach heb je wellicht een Amerikaanse versie.

Blue Monday / The Beach verschenen wel gelijktijdig met het album.
De nummers stammen allemaal uit dezelfde sessies, horen dus echt wel samen.

Hier zonder Blue Monday / The Beach, en dat bevalt mij prima, ondanks dat Blue Monday meesterlijk is, vind ik die niet goed bij de rest van het album passen.

Dazz heeft een goed punt: same time, same setting. Heb de 2 cd collector's edition en die bevalt prima - net als de lp en de 12"s

Échte fans hebben natuurlijk ook de halal-versie in de kast staan:

New Order - Power (Cassette, Album) at Discogs

En voor wie denkt dat de titel hier is verkort, check de overige foto's eens

Goe poeier, zou Urbanus zeggen. Merkwaardige trackorde ook.

Helaas wordt ie niet aangeboden in Riyadh of elders in da Arab World. Als curiosum was ie vast de oorspronkelijke aankoopprijs waard. Rente op geïnvesteerd kapitaal (i.e. aankoopprijs) is nl niet reëel, omdat Allah de rente teniet zal doen

A propos "powder" - misschien was de body van de cassette wel gemaakt van geperst poeder.

waar ik me destijds het meeste aan ergerde als 17 jarige dat ik niet wist hoe de nummers heten want dat werd niet op de lp vermeld,......... blijft een bijzonder album met een prachtige hoes.

Ook deze voor het eerst beluisterd vandaag, album nummer 3 of 4 in 24 uur als opdracht voor de Muziek >> Muziekgames >> MuMeLadder 2016 Finale Albums

Was nooit onder de indruk van de stem van Bernard Sumner en ben dat nog steeds, na het horen van dit album. New Order is voor mij slechts een 7-tal nummers die ik echt kan waarderen en de rest is aardig om te horen, zo af en toe. Dit jaar kwam daar Unlearn This Hatred bij als achtste favoriet. Misschien dat Your Silent Face of We All Stand er nog bij komt van dit album maar dat moet ik het (album) echt veel vaker gaan luisteren en dat trekt me niet zo.

New Order - Play at Home (Complete Film) - YouTube

Ik kende deze nog niet. Wel bepaalde stukken van het interview door Morris met Hannett. Wie zijn al die figuren aan de bar? Deel van ACR?

Ik zie Gonnie Rietveld (Quando Quango) (5'46"), Larry Cassidy (Section 25) (18'00" en autoscènes), Bruce Mitchell (Durutti Column; met das en kostuum) en volgens mij is de donkere Derek Johnson (52nd Street, Quando Quango; broer van Donald Johnson van A Certain Ratio).

mathijszegt:Ja dat had ik ook wel een beetje met de zang van Sumner. Hij is ietsje onvastig, en minder indrukwekkend dan Ian Curtis (die op zich een enigszins beperkte maar zeer effectieve en karakteristieke vocalist was). Maar daarmee geeft deze plaat wel aan dat New Order echt een andere band is, lichtvoetiger ook maar dat kan ook moeilijk anders als Joy Division je vertrekpunt was. Blijft dat ook New Order een visionaire band was, want zij waren echt de eerste die disco/dance met New Wave probeerde te mengen. Het mooiste voorbeeld daarvan 'Ecstasy' overtreft Blue Monday ruimschoots. Ook is het een slijtvaste plaat; vandaag nog even goed en actueel als toen. Ik vind trouwens de techniek van zangers/zangeressen een overschatte kwaliteit en karakter en zeggingskracht een ondergeschoven kindje. Daarmee stel ik ook vast dat de 'Giel Beelen-stal' t.o.v. idols niet eens zoveel meer grote talenten heeft voort gebracht.

Bernard Sumner is technisch gezien geen inderdaad grootste zanger,vaak niet erg vast en soms tegen het valse aan maar ik vind hem geen vervelende stem hebben.Hij was ook maar slachtoffer van de omstandigheden en op de latere platen vond ik hem ook steeds beter gaan zingen.
En dat past uiteindelijk ook prima bij de muziek van Power, Corruption & Lies,al was het in het begin wel even wennen.
Een andere kracht van dit album,die ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan waarderen is het geweldige spel en prachtige baslijnen van Peter Hook die hier wel voor een groot gedeelte de sound bepalen (was bij Joy divison trouwens ook al zo).
Ik denk gewoon dat de bandleden elkaar gewoon erg goed complementeren.

De zangertjes van Giel kunnen hun toonladdertjes misschien zingen/kreunen maar een fatsoenlijk liedje schrijven ho maar. Geef mij dan maar Bernard of een Jeffrey Lee Pierce...

Eventjes reclame maken voor m'n top 100. Je weet maar nooit of er interesse is.

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> How does it feel? dazzlers JD & NO Factory top 100

POWER CORRUPTION & LIES (1983) 2CD deluxe edition repair shop

Tijd om de albums van New Order eens in een definitief jasje te stoppen.
Met iets meer aandacht voor de juiste bonustracks en een genietbare trackorde.

Ik deed een poging met hun classic album Power Corruption & Lies in de link.

Erg goede plaat van een interessante band.

Kan je er meer over vertellen - mij lijkt dit ook wel wat.

De band doet er nog steeds toe en dat op zich al is een interessant gegeven omdat het daar totaal niet naar uitzag na het wegvallen van Ian Curtis. Zo achteraf is de band veel beter dan ingeschaald. Het laat zich een beetje vergelijken met Queen. Die is in de brede herwaardering hoger ingeschaald vanwege het enorme succes van de film en staat nu achter The Beatles als populairste band ever. Het materiaal dat door de jaren heen is verschenen bevat altijd materiaal dat beklijft waardoor het oeuvre almaar beter wordt. De band kan helaas niet terug vallen op een grote reeks van hits, zodat er te weinig mogelijkheden zijn om op gezette tijden in te zetten op een breedschalige revival.

Joy Division/New Order versus Queen. Qua hits niet vergelijkbaar, muzikaal al helemaal niet en de impact van de films (Control versus Bohemian Rapsody) mist ook elke vergelijking. Wat is je punt?

Wat zou mijn punt zijn, volgens jou? Dit om te voorkomen dat ik mijzelf moet herhalen.

Met name door jouw volgende quote:

Ik mis de vergelijking helemaal, dus wat is jouw punt om beide bands te vergelijken?