New Order - Power, Corruption & Lies (1983)

Leg deze hoes naast de hoes van Movement - zoveel warmer als deze hoes is, is dit album voor mij ook. Geen kil amorf gedroeftoeter hier, maar doordachte electrowave (hm, klinkt als een magnetronmerk) met veel ziel. Het middenstuk is het best.

Is Movement dan een mindere plaat of niet?

"To be or no to be that is the question" en dat hangt veel al van het perspectief dat je inneemt. En wat dat betreft is het hier een tweestromenland: enerzijds degenen die vinden dat New Order de kroonjuwelen van Joy Division naar de lommerd hebben gebracht; die vinden Movement nog goed; en anderzijds degenen die de verdere ontwikkeling van New Order toejuichen. De laatste zijn onder de indruk van PC&L, de eersten zweren bij Movement.

Op dit topic werd dit album in september het new wave/post-punk album van de maand. Die eer is Movement in juli (de maand van posten) niet ten deel gevallen.

Het debuut vind ik een stuk beter dan deze. Maar het neemt niet weg dat ook deze genietbaar is. Ik heb wat verder gekeken op Movement en onze beste rus vind ze dus minder. Ook uw stem opgezocht beste Mjuman

Spijtig genoeg is die topic zo verwaarloosbaar als er maar enkele meedoen. Maar het is wel heel goed gevonden en leuk om te doen. Tof

Waar ze in Leeds meer hebben met het conservatieve (Mjumans lezing) of rechtsnationale (Fatima's lezing) Movement, is deze Rus inderdaad meer gecharmeerd van de progressieve New Order . En van een beetje macht, corruptie en leugens zijn ze in Omsk en omstreken nooit vies geweest .

Ik voel een tweede Koude Oorlog in de lucht hangen!

héhé, leuk gezegt eerwaardige Omsk

Het openingsnummer is heerlijk. We All Stand vind ik ook heel goed. Het heeft iets aparts, heeft iets dromerigs en ik vind het ook het beste nummer van de plaat.

De op-tempo-nummers vind ik iets minder goed. Het draait wel makkelijk weg. Geen slecht plaatje.

3,5*.

Beïnvloed door de electro en dance uit Amerika, werd NO later zelf weer een inspiratie voor de volgende generatie techno- en househelden...

Heel vermoeiend deze hardnekkige mythe, en volkomen onjuist. Termen als 'dance' en 'electro' zijn van beduidend latere datum. New Order heeft zelf vaak genoeg op invloed uit de (New Yorkse) clubscene gewezen. Er zijn invloeden van disco aan te wijzen en producers en dan denk ik aan Patrick Cowley en Arthur Baker, die bijv. ook Confusion nog 'deed'. Overigens is de roemruchte 'Hacienda' , met een eigen Factory-release-nr, gemodelleerd naar die US clubs.

Even één van mijn vorige links geupdate.
Hij bevat (bijna) allemaal alternatieve versies van de albumtracks.
Sommige live, sommige live in de studio, sommige remixen.
Plus een viertal bonustracks.

Op het eerste gehoor lijkt dit een album met een aantal sterke songs en een aantal vullertjes. Echter hoe meer en beter men luistert, hoe meer de muziek doordringt en zelfs de soms ietwat lullig gezongen teksten kunnen raken. Het lijkt of men schenkt aandacht aan elke noot, je hoort zoveel gevoel voor ritme en (verborgen) melodie zodat het een album is om langzamerhand verliefd op te worden. Ook ideaal voor mensen die een hekel hebben aan bombast, want als er één ding is waar NO geen last van heeft, dan is het wel bombarie. Owee ironie dat dan net The Killers NO als grote inspiratiebron duiden.

De bloemen op de hoes zijn voor Lost Highway.

Vanavond naar de New Order DVD Live In New York 1981 & Reading Festival 1998 gekeken, wat een geweldige band is dit toch.
Van dit album vind ik Your Silent Face werkelijk een grandioos nummer.

Zo nu weet ik waar Editors hun inspiratie voor hun laatste album vandaan heeft gehaalt

Nu ik dit album vaker heb geluisterd moet ik zeggen, dat het me zeer zeker bevalt, Editors lijkt hier inderdaad wel een beetje op, dus dat komt mij alleen maar goed uit, vooral 5-8-6 vind ik mooi

Damn.

Ik durfde mij er aan het begin niet aan te wagen omdat ik niet aan de band kon wennen zonder Ian.
Achteraf ben ik blij dat ik het album toch heb beluisterd, want wat een prachtige muziek maakt New Order. De teksten zijn prachtig en voor die tijd (nieuwe) melodieën zijn ook geweldig.
Mijn complimenten dat de band zich staande heeft weten te houden zonder Ian en door is gegaan met succes.

De spijker op z'n kop.

Meest gave nummer voor mij ultraviolence (6)

Ultraviolence is inderdaad een machtige groeibriljant
die volledig voldoet aan de beschrijving van Lost Highway.

Een perfecte symbiose tussen dancebeats en rockgitaren.

komt dit omdat dit nummer erg veel invloeden heeft van blue monday ???

Dat is andersom: Blue Monday is deels gebaseerd op elementen van 5-8-6.

Ja inderdaad, Blue Monday is eigenlijk gewoon de verbeterde versie van 5-8-6

Met dit album stapt New Order (gelukkig) van het Joy Division geluid af, als ze waren doorgegaan met die sound, was New Order altijd het mindere broertje geweest van JD.
Gelukkig zijn ze overgestapt naar wat meer dance geörienteerde nummers, zoals op dit album.
Het blijft een geweldig album, dat ik elke keer met plezier draai.

Toch knap van deze band, om ook zonder de singles op het album te zetten, zo'n geweldig album af te leveren.

Ik begrijp niet waarom je dit vraagt, is het raar om 5-8-6 als het mooiste nummer te hebben?

nee dit is absoluut niet raar, maar het viel mij op, niks mis mee !!

Oke zo, ik kreeg alleen het gevoel dat je dacht dat ik dat nummer zo goed vind, omdat het dan lijkt op de 'hit' van New Order.

De meeste nummers zijn van grote klasse, alleen Leave Me Alone vind ik (nog) niet zo geweldig.

Wie heeft er nu weer dance toegevoegd aan het genre?

Wat is er hier dance op dit oorspronkelijke album (zonder bonustracks)?
Misschien enkel het nummer Ecstacy als je veel moeite doet.

Dedju toch .

Niets, wat mij betreft. Ik heb het weer terug gecorrigeerd zoals het denk ik zou moeten zijn.

Ik ben zeer tevreden dat New Order een andere richting is uitgegaan na Movement. Joy Division is altijd wat te donker en te hopeloos geweest voor mij. Hier is dat duidelijk het geval niet meer. Het wordt tijd dat ik eens op zoek ga naar de andere albums ook. Ik ken namelijk alleen deze en Substance. Hopelijk zijn ze even goed.

Age of Consent en Your Silent Face

Low Life (1985) komt het dichtst in de buurt.

Brotherhood (1986) is nogal wisselvallig, vind ik.

Technique (1989) vaart een wat andere koers ... richting techno en rock.

Ik denk dat ik chronologisch te werk ga. Eerst eens kijken of ik wat meer vind aan Movement dan aan de albums van Joy Division.

Het zou me verbazen. Op Movement doet Bernard nog veel te veel zijn best om als IC te klinken.
En ook de rest van de band worstelt nog opzichtig met de donkere kant van JD waardoor het wat gekunsteld en reluctant blijft klinken.

Het mooie van PC+L is juist dat Barney daar wel zichzelf durft te zijn met nog net genoeg JD invloeden voordat het schip de andere (en voor mij persoonlijk de verkeerde) kant op gaat kantelen.