Body Count - Body Count (1992)

Opa vertelt, maar heb deze band in 92 live gezien en het was een feestje! Ik was al fan van Ice T vanaf de jaren 80, dus vandaar. Maar veel meer dan wat rebellerige hiphopmetal met veel fun heb ik er nooit in kunnen ontdekken. Suicidal Tendencies was wat dat betreft het veel betere voorbeeld, ook uitstekende musici trouwens, iets dat je van BC niet kunt beweren.

Dat is ook gelijk de spijker op de kop.

Ik waardeer Faith no More, Anthrax, Red Hot Chili Peppers, Senser, Suicidal Tendencies, Biohazard en meer van dat soort crossover metal/rock/rap veel hoger dan Bodycount.

Ik was denk ik 15 toen dit uitkwam, en toen sloeg het in als een bom. Maar ik blijf het nogal kinderachtig vinden. Dat vind ik van de Beastie Boys en Prodigy ook. Het heeft gewoon een beperkte houdbaarheidsdatum.

Beastie Boys kinderachtig??? ok

Licensed to Ill? Ja, absoluut. Fight for Your Right? Girls? Superkinderachtig, maar als puber vond ik het te gek. nu neig ik meer naar die latere platen. Die waren altijd al vet, maar door de funk en het jamkarakter alleen maar beter. Echt platen die rijpen.

Maar Licensed to Ill? Nee, doe die maar niet. Heb ik ook met Run DMC. Ik kan dat niet echt meer aanhoren. Maar dat geeft toch niet?

Zei ik dat het gaf?
Het was meer verbazing, ik vind Beastie boys een geweldige sound hebben verre van kinderachtig.
Maar als ik de tracks zie die jij opnoemt kan ik me er wel wat bij voorstellen.
Beastie Boys zijn voor mij een van die groepen die altijd met kwaliteit kwamen en creatief bezig waren...pioniers geen volgers. Ill Communications vind ik een divers maar verschrikkelijk goed album alles wat erna kwam was constant kwaliteit (al moest ik bij sommige even wennen zoals Hello Nasty en To the 5 Boroughs).

Ik vind met name de drie platen Paul's Boutique, Ill Communication en Check Your Head erg sterk.
Uit die tijd vind ik trouwens Cypress Hill ook alleraardigst.

Maar er zijn gewoon veel liedjes die echt gericht zijn op een bepaalde (leeftijds-)doelgroep. Dan was het natuurlijk vroeger superleuk, maar verdwijnt de aantrekkingskracht. Dat zullen jongere mensen dan ik ook wel krijgen met Korn, Limp Bizkit en Linkin Park etc.

Al moet ik wel zeggen dat RHCP en Faith No More niet aan kracht inboeten, hun werk blijft gewoon overeind, ook al gaan de teksten ook over jeugdige zaken.

Over Bodycount: mensen hebben het weleens over gedateerd. Nu houd ik niet van het woord, maar als er ik één plaat mag noemen die gedateerd is, dan is het wel deze. Het ademt echt die boze zwarte mannen-sfeer van begin jaren 90. Was de muziek nou beter geweest, dan had ik het hoger geschaald, maar de muziek is gewoon zo vlak en simpel.

Leuke tip: Forbidden van Black Sabbath. Die is namerlijk door Ernie C. geproduceerd.

Heb dezelfde favorieten, voor mij absolute nummer 1: Ill communication en dan Check Your Head.
Cypress vind ik alleen album nummer 2 en 3 erg goed.

Ik vind Bodycount een karikatuur van zichzelf, het lijkt nergens echt gemeend.
Als het wel gemeend is vind ik het eigenlijk meer triest dan bruut.
Het gitaarwerk is verre van een top metal band, Ice T vind ik ook niet heel geweldig in het algemeen.

ACAB jeweet.

Of ABABCDEAB. Jeweet.

All Cops Are Bastards? En toen waren jullie me kwijt..

Ik vind Body Count ook niet echt de street-cred hebben van een Biohazard of Madball. Toen ik zelf nog een straat-tuigje was, luisterde ik wel veel naar hardcore, maar had nooit een hekel aan de politie.

Al moet ik wel zeggen dat anti-racisme me wel aanspreekt, al vind ik moord dan weer ver gaan. Ik help dan ook maar hopen dat het allemaal inderdaad één grote grap is, deze plaat.
Blijft over, dat het muzikaal niet bijster interessant is. Dan zijn er betere metalbands die grappige platen maken.

Ice-t heeft ook ooit een vrij genuanceerd boekje geschreven over de toestanden in Amerikaanse achterstandswijken ofwel Los Angeles in het bijzonder. Hij heeft goed in het snotje wat er loos is. Dat hij met zijn aparte humor serieuze zaken aansnijdt, wordt niet door iedereen gewaardeerd.
Overigens maken tegenwoordig ook muzikanten van Agent Steel en Steel Prophet deel uit van Body Count.

Ik was toen ook fan van de hardcore scene zoals Madball, Biohazard en vooral Sick Of It All, die waren eigenlijk allemaal wel een klas of 10 beter

Body Count bewijst op zich dat metal en rap prima samen kunnen gaan. De uitwerking is alleen niet echt best: simplistische metal en redelijk stupide teksten.

Ik herinner mij nog dat dit een van de eerste metalen platen was die ik hoorde toen mijn neef deze eens oplegde, dus bij deze: 3 sterren uit jeugdsentiment

Had deze al jaren niet meer gedraaid maar doordat de laatste twee Body count toch echt goed waren heb ik deze ook maar weer eens uit de kast getrokken.Muzikaal klinkt het nu (en toen natuurlijk ook al) allemaal behoorlijk simplistisch maar door de wel erg dik aangezette teksten wordt het allemaal wel erg vermakelijk.Het titelnummer kwam ook al voor op Ice T's O.G. Original gangster en samen met KKK Bitch,The Winner Loses,There Goes the Neighborhood en het inmiddels verwijderde Copkiller zijn dat de enige nummers die tegenwoordig nog goed overeind blijven.
Van de rest van het album is nu de glans wel behoorlijk af,maar als je er met de juiste instelling naar luistert is wel allemaal nog erg plezierig en zelfs komisch.Ice T zal het allemaal wel niet zo serieus bedoelt hebben en daardoor is het vooral lachen geblazen als hij zijn 'over-de-top' teksten de speakers uit zingt/rapt.
Blijft toch een erg amusante combinatie van Hiphop en Metal.

Jeugdsentiment en inderdaad het is allemaal recht toe rechtaan. Geen plaat die zijn geheimen pas na enige tijd prijsgeeft. Maar wat een brok energie en een lekkere combinatie van metal en rap. Toen ik halverwege de jaren 90 regelmatig in het rockcafe te vinden was is ons stadje werd het nummer Body Count's in the House regelmatig gedraaid en elke keer bracht het iets teweeg bij de bezoekers. De andere nummers zijn wat minder blijven hangen maar op de een of andere manier werkt de combi Ice-T en metal wel. Geen klassieker maar af en toe best lekker om weer op te leggen.

Een combinatie van metal en rap dat in de meeste gevallen hervalt tot nu-metal, maar hier duidelijk metal blijft waarin gewoon gerapt wordt. Heerlijk hard, al is het soms wat gedateerd. Ook wel een buitenbeentje dat uiteindelijk de mix van de 2 genres al in 1992 deed. Body Count was zijn tijd vooruit en het album is ook niet slecht.