dEUS - The Ideal Crash (1999)

Deze tijdens het weergaloze concert in 013 te Tilburg afgelopen zondag gekocht.
Indrukwekkend album met als uitschieters Sister Dew, het titelnummer, Instant Street (en dan voornamelijk vanaf het moment dat het nummer steviger wordt !! ) en de geweldige afsluiter Dream Sequence.
Begrijp werkelijk niet waarom deze belgen mij niet eerder opgevallen zijn , wat betreft niveau gooien ze de meeste nederlandse bands met gemak op een hoopje.
En nu op jacht naar Worst Case Scenario & In A Bar Under The Sea!!

En nog een linkje van mijn kant, ditmaal met een volledig dEUS-concert!

Het mooie is dat hierdoor het kwartje van Let's See Who Goes Down First (tjek de geniale live-versie in dat concert) ook definitief is gevallen (was de enige die ik na vele malen luisteren nog steeds niet 'helemaal doorhad'). Ik heb de tekst meerdere malen moeten lezen, maar wat een mag-ne-fiek nummer!

Ik ben nog niet bij Let's See Who Goes Down First, maar die versie van Theme From Turnpike is in ieder geval wel écht geniaal!

Inderdaad een fantastisch nummer.

zeer goeie plaat van deus , iets minder dan hun tweede maar toch veel beter dan vantage point

Ik vond het toch maar eens tijd om een behoorlijk bericht aan mijn nummer 1 te wijden. Het is zelfs met afstand mijn nummer 1. Niks komt hierbij in de buurt. Waarom is dat? Ik zal het proberen te verwoorden. Vóór dit album heeft dEUS al twee geweldige albums afgeleverd, met soms mooie liedjes, en soms experimentaliteit. Op dit album is dat perfect met elkaar verweven.

Het begint al meteen met de eerste seconden, je hoort wat hoge valse tonen, en we beginnen. Put The Freaks Up Front, je denkt door de intro dat dit heel erg gaat rocken, maar het is juist een rustig nummer. Prachtig nummer vind ik het, ik hou van Toms stem, de instrumentatie is sterk, en ook heel belangrijk, hele goede tekst. Vooral de zin Here comes another hit, this isn't dying, it's just a slow way of falling spreekt me erg aan. De achtergrondzang die ook dingen zingt, anders dan wat Tom zingt, geeft het nog net wat extra. De blazer die later in het nummer komt maken het helemaal af. Wat ook mooi is, is dat het best wel een rockend geluid heeft, maar nergens echt los gaat.

Dan mijn favoriete nummer aller tijden, Sister Dew! Zo mooi, ik heb er nauwelijks woorden voor... Voor mij is dit nummer gewoon perfect, moeilijk om te zeggen waarom... De mooie zang, de prachtige tekst, de instrumentatie, de opbouw van het nummer. Erg mooi gedaan, vind ik, dat de eerste keer dat je het luistert, je de hele tijd afvraagt wat ie nou eigenlijk heeft gedaan, en dan meteen na het verlossende woord kill krijg je: Aaaaaaah! Het klinkt zo misschien best suf, maar dat moet je gewoon horen. Hoogtepunt is voor mij dat een na laatste couplet, waar echt de climax zit. Echt prachtig! En het mooiste stukje tekst wil ik ook nog even neerzetten: Please forgive me if I keep on smiling for every sad story has a funny side in

En dan moeten er nog zoveel geweldige nummers komen... Eerst One Advice, Space, erg mooi nummer! Ook weer zo'n nummer waar alles aan klopt, weer erg mooi gezongen, goede tekst, de muziek zelf is ook erg sterk, de opbouw is goed. Het heeft ook telkens weer een verrassende en overwachte wending. Net als je denkt, het is bijna afgelopen, dan gaat het toch weer de andere kant op. Veel meer heb ik er niet over te zeggen.

The Magic Hour is één van de allermooiste popsongs die ik ken, met een geweldig einde, die je dan ook helemaal niet verwacht. Ik vind dit zo'n lekker nummer om mee te zingen en nee, daar is niks negatiefs aan. Hier heeft de viool ook een iets belangrijkere rol wat goed uitpakt. Geweldig nummer is het gewoon!

Dan krijg je toch wel, denk ik, het meest poppy, aanstekelijke, en toegankelijke nummer van het album. Lekker refrein dat goed blijft hangen enzo. Prachtige tekst ook overigens. Mooi is ook hoe de eerste coupletten met een beetje zachte hese stem worden gezongen, en dan als Tom begint te zingen, dat maakt het nog beter. Ook een geweldig nummer, kan er geen genoeg van krijgen!

Dan het bekendste nummer van het album, en ook degene die over het algemeen als beste wordt gezien; Instant Street. Vind ik geen gekke gedachte. Prachtige tekst, geweldig begeleid door de instumenten, waaronde een banjo die een heleboel toevoegt, mijns inziens. Maar wat het boven alles uit doet steken, is die waanzinnige outro. Dat is iets wat je gewoon gehoord MOET hebben. Ook hier verwacht je totaal niet, een mooi popliedje en dan ineens zo'n outro, echt geweldig! Dit is dEUS op z'n best, prachtige pop gecombineerd met de dEUS-gekte.

Na die outro van Instant Street wordt het gelukkig een stuk rustiger met Magdalena. Prachtige tekst. Ik weet alleen niet waarom het nummer Magdalena heet. Mooi opgebouwd nummer ook. Niet veel over te zeggen, gewoon erg mooi, geweldige climax ook.

Everybody's Weird is een erg lekker up-tempo nummer. Er zitten zelfs synths in. Lekkere drums, en een vrouwenstem die erdoorheen zegt: Everybody's weird. Hier is ook de dEUS-gekte perfect gecombineerd met een lekker up-tempo nummer, en het zit mooi in elkaar verweven. Geweldig!

Dan één van de beste nummers van het album, misschien wel de beste na Sister Dew. Let's See Who Goes Down First Hierboven wordt het al bewierookt door Zjapp, en ik ben het helemaal met hem eens. Het nummer gaat telkens weer een andere kant op, maar toch blijft het een geheel. Het wordt al helemaal mooi als de viool erin komt. Maar eigenlijk is het hele nummer een en al genialiteit. Het werkt mooi naar een climax toe aan het einde.

En dan nog het laatste rustige nummer, bij deze duurde het het langste voordat het kwartje viel. Ik vind hem nu ook prachtig, maar hij heeft wel een tijdje moeten groeien. In het begin vond ik hem maar saai. Mooi opgebouwd is het nummer ook. Zijn ze goed in, bij dEUS. Zo'n mooi stukje is na I need to find a little more time, gimme time. Dat hele stuk erna, geweldig gewoon. Prachtige apotheose van een geniaal album.

Wat ik ook nog even kwijt wou, is dat ik alle instrumenten geweldig op dit album vind. De drums, gitaar, viool, en wat er nog meer voorkomt, allemaal zijn ze geweldig, en vormen ze perfect één geheel. Dit album verliest ook geen enkele waarde. Het blijft geweldig, hoe vaak ik het ook luister. Ik blijf er intens van genieten. Zó mooi!

Mooi stukje! Magdalena is overigens de naam van Toms toenmalige vriendin, waar de song ook over gaat.

Ah oke, leuk om te weten.

Mooi stukje Arnout!

The Ideal Crash. Het album dat ik zonder twijfel het meest geluisterd heb in mijn leven (hoewel mijn Last FM met dingen als Revolver, Pink Moon en You Forget It In People anders beweert, maar ik heb uiteraard ook een MP3 speler en een CD-speler). Ik kocht het album op m'n zestiende denk ik, toen ik met mijn verjaardags- en afwascentjes de Plato introk en vervolgens met tig albums de winkel uitliep. Afijn, dingen als Sister Dew of Instant Street kruipen gelijk onder je huid. Laatstgenoemde was zo'n beetje mijn strijdlied (en is dat stiekem nog steeds, steeds nét even wat harder, nét even wat extremer), die galmde ik altijd luidkeels mee als ik richting de examens ging. Langzaam viel ook de rest van de nummers.

The Ideal Crash. Elk nummer heeft wel iets. Het is muziek waar ik speciale herinneringen aan bewaar. In de bloedhete zomer van vorig jaar 's nachts met een paar vrienden ergens in een willekeurig weiland gaan liggen, met een goede fles drank en dan keihard Everybody's Weird draaien. De zin "Down on the floor, got a closer look at hell" uit One Advice, Space waar ik nog steeds de koudste rillingen van krijg. De subtiele viool van The Magic Hour, zó mooi. Het bezwerende, koortsachtige en agressieve Let's See Who Goes Down First: een dijk van een nummer.

The Ideal Crash. Staat gewoon als een huis. Ach, ik kan wel uit elk nummer een prachtig poëtische zin halen. Ik kan bij elk nummer wel een herinnering ophalen, gaan uitleggen waarom dát nummer nou precies zo speciaal voor mij is. Alletien zijn ze eigenlijk even goed. Van de eerste drie dEUS-platen (alledrie op hun eigen manier briljant) is dit allicht de toegankelijkste om te luisteren, maar de moeilijkste om 'als geheel' door te hebben. Althans, dat gold voor mij. Zonder meer het album dat het meeste op mij gegroeid is. Het is geen Worst Case Scenario, waarop grilligheid de boventoon viert en soms van links naar rechts vliegt, alsof je met een eh... botsauto in een grote centrifuge gaat. Het is ook geen In A Bar, Under The Sea, het eclectische geheel dat zoveel verschillende stijlen kent dat je de tel kwijt raakt en waarin je de eerste keer haast verdrinkt in de vervreemdende nummers, terwijl flarden Tom Waits, Captain Beefheart, The Velvet Underground, Pixies, Frank Zappa en weetikwat door de muziek heen dwalen. Dit is... The Ideal Crash, wat mij betreft het album waarop we het meest duistere, het grimmigste en bovenal het meest volwassen dEUS horen.

Het blijft een kwestie van gevoel, een kwestie van voorkeur. In A Bar, Under The Sea is me toch nog nét even wat dierbaarder, nog nét wat specialer. Maar The Ideal Crash is op haar weg. "Stone madly, I hellbent on my, coming for you". Nog steeds groeit-ie op me, elke keer weer als ik 'm draai. "Let me take you for a ride, I will take you for a ride". Want dit album is magisch. "Godawful, I adore you". Ik heb werkelijk geen flauw idee waar-ie uiteindelijk eindigt, maar ik houd deze CD altijd in de buurt. "Stay by my side, I want you". En als ik het allemaal niet meer weet, dan gaat Instant Street er op z'n allerhardst op en kan ik 'weer verder'. "This time, I go".

Tom Barman en heren, dankuwel.

Ik vind juist Pocket Revolution & Vantage Point (de albums na deze) nog beter. Daar zit meer variatie in de muziek en hoor je meer verrassende wendingen. Ook dance-ritmes worden op deze albums gebruikt. Behoorlijk origineel allemaal.
Dat laat natuurlijk onverlet dat The Ideal Crash echt een goed pop / rock album is, waarbij ik de rock nummers prefereer.

Eenvoudig gezegd een poppareltje van Tom Barman, in het begin wat moeilijk om door te komen, maar eens dat je er doorgekomen bent... Ik prefereer het eerste deel van de cd en Instant Street natuurlijk, wat een heerlijke bittere ondertoon overal! Rustige maar toch beklijvende liedjes. En dat stuk met die cello (of was het gewoon viool?) in The Magic Hour is echt prachtig gevonden.

Damn right!

Hoe kan het nou dat Let's See Who Goes Down First de minste stemmen heeft bij favoriete tracks?

Ik ben erg benieuwd naar de band dEUS. Ik ken al enkele nummers van de band, maar een heel album heb ik nog nooit beluisterd. Is dit de beste aanschaf om mee te beginnen, of kan ik beter met "Worst Case Scenario" beginnen?

Ik zou zeggen: kijk welke van de nummers die je kent je het meest aanspreken en koop het album waar die op staan. En als het allemaal gelijk is verdeeld, tja... dan zul je ze toch echt allemaal moeten gaan kopen

Omdat ik dat ook het zwakste nummer op een verder formidabel album vind, misschien?
En Instant Street het allerbeste wat ze ooit maakten!

Een album om eeuwig te koesteren als een gevonden schat.

Ik vond het hier minder worden.
En nog steeds mis ik Stef Kamiel. Vanaf dit album werd het teveel het project van Tom Barman.
Nog steeds met een goed eindproduct, maar de band dEUS is er niet meer.
Dit is het begin van The Barman Coctail Project.

Zeker ook weer iets noise-achtigs zoals je alle wat minder toegankelijke nummers op de voorgaande albums noemt?

En Deric Raven, daar heb je wel gelijk in, het is wel een andere band geworden, sinds het vertrek van Stef Kamil Carlens. Maar echt jammer vind ik het niet, zowel de periode met Stef als de periode zonder is gewoon prima! Maar in principe is dEUS nu gewoon Tom Barman ja.

Het album wordt echt per luisterbeurt mooier. Met name "Sister Dew" en "Instant Street" zijn geweldig. Ik ga maar eens van 4 naar 4,5*.

dEUS vond ik juist beter worden na het vertrek van die kwast van een SKC. Die kan voor mij zo in het "artiesten waar je een gruwelijke hekel aan hebt" topic.

Waarom dan itchy ?

Elke keer als ik Instant Street hoor krijg ik zo een prachtig gevoel van opperste geluk ge-injecteerd in mijn lichaam. Heeft hier iemand ook het zelfde gevoel?

Dat heb ik bij het hele album, en vooral bij Sister Dew! Sister Dew brengt zoveel gevoel bij me teweeg...

Ik hou om te beginnen niet van zijn stem, en daarnaast vind ik het een vreselijke aansteller. En ik vind dEUS beter zonder zijn muzikale bijdrage.

Met dat aanstellergedoe ga ik wel akkoord. Muzikaal vind ik de vroegere dEUS toch een pak beter, vooral op WCS, al is dit album ook magistraal.

De manier waarop hij enkele songs van Deus een extra dimensie gaf is toch indrukwekkend, denk enkel maar aan het moment dat hij tegen het einde van Gimme the Heat I'm craving more and more begint te zingen = kippenvel over heel mijn lichaam

Instant Street heeft echt een geniaal eindstuk!

The Ideal Crash met Instant Street tot het absolute hoogtepunt. Verder is er ook nog Sister Dew en de titeltrack die deze plaat hoog laten waarderen. Een tikkeltje minder dan de voorganger toch.

Ik hou over het algemeen niet om ergens vijf sterren voor te geven, maar deze heeft het wat mij betreft verdiend! Om ook meteen maar even een cliché op tafel te gooien: Instant Street is zo'n heerlijk nummer en live is het des te beter, de dynamiek die de mannen van dEUS daar toch elke keer weer in weten te bregen.

Mijn petje is allang af!

Voor mij is dit echt een typische liefdesplaat. Behalve het eerste toch wat rauwe nummer (alleen die eerste toon al) ademt het hele album een sfeer van volmaakt geluk. Opvallend, want bij de "Belgische Radiohead" had ik eigenlijk toch ook iets van die levensvisie terug verwachten te zien. Het maakt gelukkig wel dat dEUS heel anders klinkt dan dat Radiohead, want verder zijn de overeenkomsten in geluid en instrumentarium af en toe toch wel opvallend. dEUS heeft nu gewoon een erg lekkere niets-aan-de-hand-plaat gemaakt die op drie nummers waanzinnig hoog weet te pieken en voor de rest een consistent hoog niveau handhaaft. Voor mij genoeg om er vierenhalve ster aan te geven.