dEUS - The Ideal Crash (1999)

Instant Street, met voorsprong het beste nummer aller tijden.
Ook meteen de plaat op 1 in m'n top 10 gezet, omdat dit soort muzikanten nogal zeldzaam zijn.

Beste nummer allertijden klinkt me nogal overroepen in de oren. The Magic Hour, hier overigens aangevinkt als één der favorieten, bevat naar mijn mening één van de meest ravissante melodieën die ik me kan inbeelden.

Het nummer an sich klinkt ook dermate filmisch. Misschien wel het meest filmische dat dEUS ooit leven heeft ingeroepen, Theme from Turnpike buiten beschouwing gelaten dan.

moet wel een 5 geven, ik kan gewoon niet anders
Hij is gewoon te goed
zo'n mooie melodielijnen en teksten en alles gewoon! Aan het overwegen nu om hem een plaatsje in mijn top tien te geven ..

Gewoon doen!

Samen met de voorganger 'In A Bar, Under The Sea' toch wel het summum van dEUS-werk. Alleen het hier ook veelgeprezen 'Instant Street' geeft het album al meerwaarde. Maar ook de andere 9 andere songs zijn allemaal goed tot prachtig. Wat een groep, dat dEUS. Samen met The Beatles, Neil Young, Tom Waits, Radiohead en Wilco het beste dat de popmuziek heeft voortgebracht.

Tof Cor dat je Wilco vermeldt, die liggen bij mij ook op de hoogste plank.
In A Bar, Under the Sea schat ik toch nog hoger in.

Zeer goede cd van deus weer, iedere keer wordt hij beter
voorlopig geef ik 4* maar dit zal wel nog stijgen denk ik.

Begin de plaat steeds meer en meer te waarderen. Eigenlijk zou ik bij god niet weten wat er op aan te merken valt. Maar ben op het moment wat terughoudend, maar ik mag gerust concluderen dat dit een fantastische plaat is. Zeer meeslepend.

Kijk dit is nou echt weer een plaat waarbij ik me afvraag waarom ik het zo slecht vind. Deus heeft namelijk alles mee om door mij gewaardeerd te worden. een gitaarband met een charismatische zanger en een perfecte mix tussen energieke(put the freaks) en tragische(sister dew) stukken. Maar helaas muziek blijft een gevoelspel en daar is met mijn verstand niet bij te komen. De gitaren overtuigen niet en de zanger die grijpt mij niet. Erg jammer, volgende album beter.

Sommige platen kunnen aan de oppervlakte blijven kabbelen en hiermee een heerlijk relax gevoel creëren. Andere platen weten mij ultiem te prikkelen. Dit album kan zich daarentegen langzaam in mij vlechten totdat het volledig een is met mijn state of mind. Ik kan hierdoor dit album altijd draaien. Hij pakt me en weet me niet meer los te laten...
Verdiend eigenlijk een plekje in mijn top10.
5*

Ten koste van Dylan is dit album mijn top10 binnengedrongen.

oja hij staat ook al een tijdje in mijn top tien

Instant Street, ben al lang niet meer zo bij de strot gegrepen als door dit nummer.
Al doet het me nu alweer iets minder, heb iets minder voeling met muziek lijkt het wel...

Nét iets minder dan In A Bar Under The Sea, en net wat beter dan WCS...

Heerlijke muziek gewoon die ik ook al sinds me 10de in bezit heb. (jaa toen luisterde ik andere dingen dan Backstreet Boys en K3 troep) Was toen ook de eerste CD van dEUS en had al die tijd de rest van de cd's niet echt geprobeerd. Moet daar ook gauw verandering in brengen.

Het eerste nummer begint al meteen helemaal los te komen en het lijkt er al op alsof we al in het midden van het album komen. Het gaat lekker wild en is gevarieerd met rustige ritmes waarin gezongen word. De 2de nummer is lekker relaxed, het derde nummer vond ik toendertijd een van de beste nummers van het Album, het begint zo dramatisch klinkend maar enkele seconde later dan krijgt het nummer een fikse oppepper. Nummer 4 is ook best chillend, nummer 5 gaat lekker de dramatische tour op tewijl 6 gewoon weer een heerlijk feel-good nummertje is wat gewoon weer genieten geblazen is. Nummer 7 vond ik wat aan de saaie kant, terwijl nummer 8 weer lekker keihard rockend los ging en de opvolger ervan nummer 9 klonk ook lekker hol en chaotisch, heerlijk gewoon. 10 was een doch wel redelijke afsluiter.

Met als conclusie: gewoon een heerlijke die me ook gewoon de herinneringen uit me kindertijd naar boven bracht, het moment dat ik Ideal Crash voor het eerst hoorde. Gewoon het beste op te zetten op een mooie lente/zomerdag met de ramen open. Prachtig werkje van onze zuiderburen.

4,5*

dEUS, al veel goede dingen over gehoord, maar nooit iets van beluisterd, nu maar eens gedaan. Ik zag dat deze het hoogste kreeg en zelfs in de top 50 staat! Ik had dus erg hoge verwachtingen.

Maar die werden compleet niet ingelost, wat ik allemaal las maakte me erg benieuwd naar de muziek, maar ik snap niet veel van die positieve kritieken. Ik vind hier niks bijzonders aan, er gebeurt 55 minuten niks spannends. Waarom staat dit zo hoog in de top 250, is dit niet een extreem overgewaardeerde band? Het grijpt me compleet niet, het gaat het ene oor in en het andere oor weer uit, er blijft niks hangen.

Saai album dit, geen een nummer weet me te overtuigen. 2 sterren voor dEUS, daar zullen veel mensen hier niet blij mee zijn!

.... Umh

Tja, en zo zie je maar weer dat iedereen zo zijn eigen smaak heeft he .

Maar nu ben ik wat nummers aan het luisteren van Worst Case Scenario en die vind ik erg gaaf, rockt meer!

Hoe vaak heb je dit album gedraaid, Don Cappucino? Je moet niet als een sneltrein alle plaatjes uit willen proberen, dan zul je al snel zien dat albums die wat meer luisterbeurten vereisen je snel tegenvallen...

Zelf heb ik er wel een maandje over gedaan om dit album te waarderen, maar dat kwam ook omdat ik me de eerste tijd niet kon bedwingen iets anders dan Instant Street te beluisteren. Als je dat geen spannend nummer vindt dat niet rockt, heb je het niet goed beluisterd.

Er gebeurt niks spannends? Nou, dan vraag ik me af of je dan wel goed hebt geluisterd. Ik raad je trouwens aan om hem aandachtig via de koptelefoon te luisteren, het is gelaagde muziek. Je kan het saai vinden, natuurlijk, maar zeggen dat er niks spannends gebeurt? Daar kan ik niet inkomen.

Op het eerste gehoor is dit album af en toe wel wat gezapig. Als je van het stevigere werk houdt kom je hier niet de hele tijd aan je trekken. Maar de ingetogen delen/nummers zijn inderdaad op subtiele wijze ook erg gelaagd en voor je het weet kruipen ze als tedere melancholische zieltjes onder je huid. Ik vond dit album een stap vooruit omdat dEUS er hier in slaagde weird te zijn zonder opzichtige dissonante klankeffecten.

Ik heb het album nu 3 keer gedraaid, maar ik doe niet heel snel albums achter elkaar luisteren, een voorbeeld bij mij was Drum´s Not Dead van Liars, heeft een flinke tijd geduurd voordat ik dat kon waarderen. En ik zal dit album ook eens op de koptelefoon proberen. Maar ik blijf ook proberen.

Aan jouw top 10 te zien hoeft een album ook niet perse te rocken om jou te kunnen boeien (Damien Rice op 1). Probeer dit album op dezelfde manier te benaderen, dat het niet hoeft te rocken. De kans is groot dat bij jou hetzelde gebeurt als destijds met mij; voor je het weet heeft dit album je zo in 1 keer in zn greep !

Om voor een beetje tegengas te zorgen: ik vind The Ideal Crash ook niet zo'n meesterwerk als sommige anderen hier. Het wordt nergens slecht, en zoals Herman zegt kun je onmogelijk een hekel hebben aan Instant Street, en ook Put The Freaks Up Front en Sister Dew zijn schitterend. De rest van het album is ook wel ok, hoor, maar als groot fan van hun eerste twee platen mis ik toch een beetje de gekte die -voor mij- dEUS de middelmaat liet ontstijgen (vooral door Rudy Trouve). Deze incarnatie van dEUS klinkt voor mij in vergelijking toch een beetje te gezapig, eerlijk gezegd.

Het is een gegeven dat de meeste dEUS-fans zich splitsen in twee groepen: de mensen die Ideal Crash het beste vinden en de mensen die hun werk daarvoor beter vinden. Bij deze is het dus duidelijk aan welke kant van de discussie ik me bevind.

Ik kan me dat allemaal goed voorstellen. Mij spreken beide periodes wel aan. Hun eerste twee platen neigen soms wel wat arty-farty te klinken. Daar hou ik niet zo van. Maar de albums daarna kunnen inderdaad wel eens wat te gezapig voortslenteren.

Ik vind deze ook wat minder dan de twee voorlopers. Het is allemaal wat meer binnen de lijntjes. 'Gewoon mooi'. Terwijl de twee vorige platen net dat extra hebben en iets spontaner over komen.

Ik geef ook de voorkeur aan het oudere werk, maar het hartzeer van dit album spreekt me ook wel erg aan. Dit is toch wel het meest persoonlijke album van Tom Barman, denk ik.

Ik ben een fan van al het werk!
Oke oke, Pocket Revolution heeft wel zo z'n mindere momenten, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door de opener en de afsluiter.
In ieder geval vind ik zowel het oudere als het nieuwere dEUS-werk goed, en vind ik dit eigenlijk perfect "middenalbum". De gekte van ervoor is er nog wel, maar het komt wat ingetogener. Er is hier meer onderhuidse spanning.

dEUS maakt met zijn derde album een veel ingetogener indruk. De gekte en het gefreak van de eerste twee albums zijn veel meer naar de achtergrond verdreven, maar nog steeds is er waarschijnlijk veel te ontdekken. De kracht van het album zit in de details, op het eerste gehoor is dit weinig meer dan een 'mooi' album, maar na meerdere luisterbeurten ga je de mooie dingen horen en ook de scherpe randjes, waar ik zelf vaak helemaal verzot op ben, dienen zich steeds meer aan.

Neem Put the Freaks Up Front, de in verhouding tot de rest van het album nogal energieke opener. Dit duurt eigenlijk maar tot vlak na het eerste refrein, want op dat punt treedt bij het zingen van Only 'cause of love een hele andere sfeer in. Waar de eerste paar minuten iemand nog aan zijn lot overgelaten wordt, wordt hier besloten om hulp te bieden. Dit is te horen in de tekst, maar wordt dus in de sfeer van het nummer ook uitgedrukt.

Sister Dew is vele malen rustiger, en ook een nummer waar ik tekstueel net niet helemaal hoogte van kan krijgen. Ik heb altijd het idee dat het een soort biecht voor moet stellen en ik weet niet of hij haar nu zelf vermoord heeft, zich er alleen schuldig om voelt of dat er nog iets heel anders speelt. Ik stel me in ieder geval graag voor dat die kill niet helemaal letterlijk genomen worden. Zeker is wel dat er een paar van de mooiste tekstregels in zitten die ik ken, zoals de overbekende klassieker Please forgive me if I keep on smiling, but every sad story has a funny side in.

Eigenlijk is vrijwel elk nummer op dit album wel raak, met de combinatie van mooie rustige en gelaagde muziek, geweldige teksten en mooie zang. Op het moment dat je dEUS noemt heeft iedereen het eigenlijk gelijk over het outro van Instant Street, maar dat is in mijn ogen onterecht als je dit album helemaal beluistert. Mijn favoriet komt gelijk na dit bekende moment, in de vorm van Magdalena.

Wat een fantastische eerste paar regels heeft dat nummer, die dialoog waarin na verloop van tijd niet meer duidelijk is wie wat zegt. Echt fantastisch gedaan, om daarna met de volgende regels op de proppen te komen.

But I'm feeling good
and if you don't exist
you're still one illusion
that I can't resist

Wat een tekst, wat een verhaal spreekt uit die paar regels. Ik zie altijd iemand voor me die op vakantie is geweest, daar dé persoon tegengekomen is en daar vervolgens nooit meer wat van gehoord heeft, maar nog steeds bedenkt wat die persoon zou zeggen, zou doen, zou denken.

Die climax aan het eind van het nummer is hier eigenlijk maar ondergeschikt aan, dit nummer weet meer te vertellen in een krappe vijf minuten dan sommige boeken in vijfhonderd bladzijden.

Met zo'n lyrische bespreking zou je dan toch denken dat hier de vijf sterren wel aan gegeven moeten worden, maar dan is dat buiten het titelnummer en Everybody's Weird gerekend. Deze twee nummers vind ik allebei duidelijk minder dan de rest, de eerste omdat ik het refrein nogal zeikerig gezongen vind, de andere omdat het volgens mij een beetje buiten de rest van het album valt, het heeft te veel de stijl van de eerste twee albums van dEUS.

Al met al een meesterwerk dus, dat ik nog altijd heel veel luister, maar waar ik door de twee genoemde mindere nummers natuurlijk niet de maximale score aan toe kan kennen. Bij de meeste albums zou ik met zulke minpunten gelijk naar vier sterren gegaan zijn, maar door de kwaliteit van de rest houd ik er hier vierenhalf over.