R.E.M. - Green (1988)

Mag dat wel, herman ... zo maar recensies neerplempen op MuMe?

Van mij wel, hoor, lekker leesvoer over R.E.M.'s duidelijkste rockplaat.

Absolute topplaat.

Absoluut. De pàkkende singles zoals Pop Song '89, Stand en Orange Crush, maar voor mij misschien nog meer het prachtige World Leader Pretend en I Remember California.
Een steeds naar beter evoluerende band is dit. Green is een ontzettend leuk album om op te zetten, ik vind geen skipnummers, dus vind ik het top.
Een band in echte topvorm levert alweer een machtig mooi album af, hoezee!

Geweldige cd, vooral you are the everything and World Leader Pretend zijn absoluut magnifiek.
You are the everything had ik mee op vakantie in IJsland in 1998, op de uitgestrekte verlaten vlaktes waande ik me destijds in een andere dimensie met dit nummer.

HE HE HE HO. Zoals ze zelf al zeggen in Organge Crush. Een van de velen goeden platen die R.E.M voortgebracht heeft. Ongelooflijk goede rock en Stipe is mi in top vorm. En daarnaast staan er alleen maar toppers op. Hoewel ik in Nederland het woord toppers bijna niet meer durf op te schrijven. Klojo's ook.

Dit is inderdaad een gruwelijk mooi album. Pas weer eens gedraaid en hij gaat me niet vervelen. 'I Remenber California', die gitaar partij... groots!

Schitterend album van de "vroege" R.E.M.! Vooral Stand en I Remember California zijn schitterend. Dit niveau hebben ze behalve op Automatic For The People nooit meer gehaald.

R.E.M. zat hier in de fase van het bijna nonchalante gemak waarmee ze doen waar ze zo goed in zijn: puntige, scherpe, alternatieve rocksongs met mooie melodielijnen maken. Achteloos weggespeelde sterke songs, met inderdaad misschien niet die absolute uitschieter ('World Leader Pretend'???), maar allemaal van hoog niveau. De mandoline laat zich ook steeds meer horen. Mooie plaat.

World Leader Pretend is inderdaad een prima song die ook in akoetiese uitvoering prima overeind blijft, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar de pop-songs: Pop Song 89 , Stand, Get Up, Turn You Inside-Out en Orange Crush .......

Raar maar waar, deze had ik nog nooit gehoord. Kan alleen maar opnieuw concluderen dat de jaren '80 wat mij betreft het interessantste R.E.M.-werk hebben opgeleverd. 4*

Eigenlijk verwachtte ik na Document wel dat dit het grote doorbraakalbum van R.E.M. in Nederland zou worden.
Jan Douwe Kroeske prijsde ze vanaf the One I Love helemaal de hemel in.
Wekelijks kwamen ze op de Dinsdagmiddag bij de VARA voorbij.
Je hebt dan ook wel lef om je album te openen met een nummer wat je Pop Song 89 noemt.
Ook al bezit dat lied alles om de hit van 1989 te worden; en zelfs op single wordt uit gebracht.
Stand werd zelfs gebruikt als openingstune van een van de leukste series van 1990; namelijk Get A Life. Net zo vrolijk als Shiny Happy People; alleen zie ik het meer als variant op Our House van Madness.
De danspasjes in de videoclip zijn natuurlijk hilarisch te noemen.
Het wil ze gewoon net nog niet lukken met Green.
Kwalitatief gezien blijft dit voor mij hun sterkste album, al zit het echte doorbraakalbum Out Of Time er dicht tegen aan.

Het grote onderscheid zit mij echter in twee andere tracks op Green; namelijk World Leader Pretend en Orange Crush. Voor mij de top van hun kunnen.
World Leader Pretend is verontschuldiging en onschuld in een.
Nergens klinkt Michael Stipe zo gevoelig en schuchter als in dit nummer.
Verder vind ik de Americana invloeden die er doorheen verweven zitten van grote klasse.

Maar Orange Crush overtreft dit alles nog eens.
Wie kiest er nou voor om op zo’n ingetogen album gebruik te maken van een megafoon, om zichzelf te overschreeuwen.
En pakt het nog eens zo goed uit.
Natuurlijk speelt de pakkende drum, de meerstemmigheid, en het mooie gitaarspel hier ook een grote rol bij; het is toch het herkenbare geluid van Stipe dat het afmaakt.
Wat kan die man toch een heerlijke klagende stem op zetten.

Vergeet ik hier You Are The Everything en I Remember California?
Misschien wel.
Maar anderzijds is het beter om niet alle geheimen te ontrafelen.
Laat ook nog wat over aan de fantasieën van de luisteraar.

@deric raven: mooie recensie, en helemaal met je eens !
Zoals ik reeds eerder schreef:

Alsof het geen enkele moeite kost. Achteloos bijna zag de ene na de andere wereldplaat het licht, met deze als voorlopig hoogtepunt. R.E.M. heeft met deze plaat de megadeal afgedwongen en daarna begonnen de studiojaren en is gezocht naar de ideale R.E.M. plaat. De tussenpozen werden een stuk langer. Het is alsof het ruige leven "on the road" haar plek vond in het drassige gitaargeluid dat zo kenmerkend is voor R.E.M. Het is ook niet voor niets dat ik pas bij 'New adventures in Hi-fi" weer helemaal bij de les was en dat is dan toevallig een plaat die weer op tournee gemaakt is. Daartussen zitten wat mij betreft platen die geweldig zijn maar net een tikje te verzorgt zijn, of op een te bedachte manier ruig moest overkomen. Dit is een R.E.M. in grootse vorm, briljant.

in mijn stukje over deze plaat zie ik de overeenkomsten met wat Cor reeds geschreven had. Ik verschil alleen heftig met mijn mening over "World leader pretend". Dit is nou juist het ultieme voorbeeld van bijna een achteloos neergezet briljant popliedje waarbij slim gebruik gemaakt wordt van de betekenis van het woord "raise". Het is de eerste tekst die de fans van de band gedrukt zien bij de release ervan. Dat zegt ook iets.

Erg gave plaat. Vooral Wrong Child en Pop song 1989 bevallen mij zeer.

De eerste paar keer dat ik deze R.E.M de revue liet passeren viel hij mij ietwat tegen. Wellicht iets teveel op de melancholische wolk blijven zweven die Automatic for the People heet. Maar na een aantal malen lieten die opgetogen eerste paar songs haar echte aard horen. The Wrong Child, dat liet de band weer horen waarom ik hen zo waardeer. Ingetogen, melodieus en melancholisch. Echter was het Orange Crush dat mij helemaal over de streep trok. Die song heeft de grandeur die ook U2 rond die tijd in haar songs kon leggen.

You Are The Everything: het mooiste R.E.M. liedje? Alleszins een grote kanshebber naar mijn mening. Afgezien van het formidabele Murmur is Green het beste wat ik reeds hoorde van deze fijne band.

Geweldige pop-rock plaat met bijna alleen maar hoogtepunten. Ik ben geen enorme fan van de eerste platen van R.E.M. omdat ik de modderige en onduidelijke productie vindt afleiden van de goede melodieën. Bij Green is hier echter geen sprake van. Het klinkt kraakhelder en de kracht van de nummers springt er uit.

Veel beter dan deze zijn ze in de jaren tachtig niet gemaakt. Een erg mooie, fascinerende plaat.

R.E.M. alleen al heeft 5 betere platen gemaakt in de jaren 80.

wat een geweldenaren!

Vanavond weer eens diverse REM platen beluisterd, en dit is werkelijk een van de topplaten van de heren.
Opvallend is de perfecte balans tussen de stevige nummers en de prachtige ingetogen nummers, vooral de mandoline in You Are The Everything & Hairshirt maakt het helemaal af, grandioos gewoon!
Een plaat om te koesteren.

helemaal mee eens. "Green" vindt ik zelfs een van de betere platen uit de jaren tachtig. Het wordt wat mij betreft tijd voor een R.E.M. revival met de focus op de jaren tachtig waarbij dit de kroonjuweel is.

geweldige plaat van de heren in het rijtje Fables of the reconstruction-Lifes rich pageant-document-deze dus- Out of time-automatic for the people- onderdeel van een reeks zoals die alleen wordt aangetroffen bij (uiteraard) The Beatles, maar verder alleen bij The rolling Stones en U2.

Ik heb een gele ster gegeven aan I Remember California. Wat een prachtig nummer is dat!

Omdat ik de nieuwe plaat eens wilde vergelijken met een ouder werkje van R.E.M., heb ik deze eens opgelegd. En ik moet zeggen, 'Collapse Into Now' doorstaat de proef met verve voorlopig. Wellicht komt dit doordat ik dat album al wat meer beluisterd heb, en deze zal nog wel wat beter worden als ik 'm wat beter leer kennen, maar echt veel beter zal deze niet worden voor mij, heb ik het gedacht. Wat een puike band toch, R.E.M.!

een heel puike band!

Leuk om te zien dat er momenteel ouder werk van R.E.M. wordt gecheckt. Gezien het constante hoge niveau van de band niet verkeerd.

Ik heb ook de I.R.S. Years + Green weer eens uit de kast gepakt. Na een prima begin met Pop Song 89 en Get Up komt voor mij het eerste hoogtepunt van de plaat.
Het folky You Are the Everything. Begeleid op ukelele en accordeon zingt Stipe vol emotie. Erg mooi. Stand is een vrolijk nummer waarvan ik nooit wist waar ik he van kende. Zojuist las ik dat het dus van de serie Get a Life (erg leuke serie inderdaad) moet zijn geweest. Thanx Deric!

Het absolute hoogtepunt van de plaat is World Leader Pretend. Na de eerste akkoorden hoor je meteen al dat het goed zit. Het nummer zit gewoon zo goed in elkaar. De welgeplaatste zang van Mills de overgang op piano en de lapsteel. Werkelijk alles klopt.

Na het hoogtepunt volgt voor mij direct het dieptepunt the Wrong Child. Hier kan ik echt niks mee. Het komt nogal chaotisch op mij over.

Orange Crush is dan weer een topper van jewelste. Lekker nummer om mee te zingen. Erg melodieus.

Van de laatste drie nummers vind ik niet dat er één echt uit steekt. Gewoon een prima afsluiting van een goed album. De zoveelste van R.E.M.

Uitstekende plaat!! REM in goeie doen...