R.E.M. - Green (1988)

Grappig om te zien dat dit het R.E.M.-album is dat gemiddeld het beste scoort. Ik denk dat dit komt doordat het een nostalgische, toegankelijke elpee is waar voor iedereen wel een of meerdere 'goeie' nummers op staan. Zo verbaasde ik me afgelopen zomer tijdens het R.E.M. concert in A'dam over hoe veel mensen om het spelen van 'Orange Crush' brulden. Anderen zullen de vrolijke tune 'Stand' of het stoere 'Turn You Inside-Out' het einde vinden. Of je vind de hele elpee gewoon tof, dat kan ook nog. Dit album krijgt 4 sterren van mij, waar deze echte R.E.M.-fan het gemiddelde mee naar beneden haalt

Uiteindelijk vind ik World Leader Pretend vanwege de mooie tekst en de laatste twee nummers vanwege de overdosis melancholie wel het mooist.

Vooraleerst is er de prachtige kleur waarin deze cd ons toelacht

Vervolgens zijn er de nodige gekke popsongs die ons toelachen vanuit een soort dubbelzinnig Disneyland: Popsong 89 , Get Up , Stand .

Dan is er die vlammende aanklacht (althans, zo denk ik toch te kunnen opmaken - maar bij R.E.M. ben je van niks zeker ) tegen Vietnam: Orange Crush .

Michael Stipe zei ooit in zijn fameuze "ik zeg maar wat raak"-interviews: Green is het geluid van twee sinaasappelen die te samen genageld worden , wel Orange Crush voelt exact zo aan, Michael

Met You are Everything heb ik een zware sentimentele band: toen m'n groottante aan het recupereren was van een val in haar huis, heb ik het gespeeld voor haar op zo'n gammele mandoline op een bankje in de tuin van het sanatorium. Het leuke daarvan is: normaal krijg ik nooit een noot gespeeld wanneer er iemand in de buurt is, daar lukte het dus wel

En I Remember California - dat is natuurlijk topklasse herfstmelancholie, dat is een gevoel dat enkel R.E.M. perfect kan weergeven in een popliedje

Volgens mij gaat Orange Crush inderdaad over Vietnam (Agent Orange). Ik meen ooit 's gelezen te hebben dat de vader van Michael Stipe gevochten heeft in Vietnam als helikopterpiloot.

Op mijn Green-exemplaar volgt na I Remember California nog een ander (titelloos) nummer. Hebben de anderen dit ook?

De andere albums? Neen...

Mijn exemplaar heeft dat inderdaad ook

Stoppen ze één van de prijsnummers van Green weg als hidden track - de vlerken

Ja. Ik bedoelde ook I Remember California en de hidden track in mijn eerste bericht bij dit album. Ik noem het meestal maar gewoon Untitled of The Eleventh Song.

Ah, REM in die goede oude aanklacht tijd. Het is het waard om de nummers even 1 voor 1 langs te gaan (terwijl ik er naar luister, da's wel zo aardig).

1. Pop Song '89. (Nep?)-vrolijkheid van de bovenste plank (te vergelijken met het latere Shiny Happy People. Lekker zeurderige gitaar. Goeie opener.

2. Get Up. Catchy song (vooral het refrein). Met de mooie droomgeluidjes naar het eind van het nummer toe.

3. You Are The Everything. Beetje dubbel gevoel met dit nummer. Soms een brok in m'n keel, soms is het net iets te. Stipe's stem is wel prachtig breekbaar. Hij meent het iig wel.

4. Stand. Bizar nummer, bizarre clip. In zekere zin vergelijkbaar met Pop Song '89, maar ik denk dat de vrolijkheid in Stand wél echt is.

5. World Leader Pretend. Het absolute prijsnummer. Behoort bij het mooiste dat de band ooit heeft gemaakt. Zowel muzikaal als tekstueel, en zelfs Stipe's 'donkere' manier van zingen doet daar niets aan af. Ik moet even een stukje quoten hoor:

You fill in the mortar. You fill in the harmony
You fill in the mortar. I raised the wall
And I'm the only one
I will be the one to knock it down

Prachtig.

6. The Wrong Child. Breekbaar, maar net als met 'You Are the Everything' kan het bij sommige luisterbeurten net iets te veel worden (zowel in positieve als negatieve zin )

7. Orange Crush. Prachtige politieke song, die er met de eerste drumslagen lekker inknalt. Echt een goed nummer. Ook een fraaie bizarre clip bij dit nummer.

8. Turn You Inside-Out. Een van de mindere nummers. Erg repetitief, en dat begint bij dit nummer een beetje op mijn zenuwen te werken.

9. Hairshirt. 'Dieptepunt' van het album. Meestal skip ik hem, het spijt me zeer maar ik ga het nu weer doen...

10. I Remember California. Gelukkig, de plaat gaat niet uit als een nachtkaars. De terugkerende gitaarriff is briljant, de tekst na World Leader Pretend het beste. Als Stipe en Mills samen 'Low ebb, high tide' zingen wordt ik bijkans gek: wat een harmonie!

11. Eleventh Song (volgens mij heet het idd zo, zag het ook ergens anders staan). Prachtig up-beat einde aan een toch wel erg goeie plaat.

4 sterren.

Ben nu naar Green aan het luisteren. Wat een heerlijke plaat toch. Het enthousiasme spat er vanaf. Er wordt heerlijk gemusiceerd. Kan moeilijk stil zitten bij Pop song 89, Get up en Orange crush. Tja en dan is Around the sun toch wel behoorlijk bezadigd. Luister bij orange crush naar de samenzang van de heren. Erg prettig. Uitsteekbare gitaarmuziek.

Hier ben ik het volstrekt mee eens.

Laatste goeie cd van R.E.M. Daarna ging het snel bergafwaarts.

Is deels wel zo, midnight cowboy. Maar met nuance: Wél de laatste beste, daarna alleen maar minder, maar nog wel goed (tot zwak).
Green is wél de CD waar alle sterke kanten van R.E.M. op 1 album samen vallen. Stevig, meeslepend, afwisselend, Stipe verstaanbaar (hoewel..).

Vier en een halve ster alleen al voor 'World leader pretend', weergaloos nummer.

Lekkere, haast tegendraadse rock, waarin ze hun betrokkenheid in de toestand in de wereld laten horen.

En bevalt ie, Rayman?

Ooh, ik ken hem dromen. Maar had hem nog niet op cd, alleen als elpee.

Ah, okee, ik zag hem staan bij aanschaffingen, dus vandaar mijn nieuwsgierigheid.

Normaal gesproken vind ik zulke acties weggegooid geld. Maar hiervoor maak ik graag een uitzondering. De beste van REM. Als ie dan voor 5 euri in de schappen ligt, dan staat mijn naam erop en gaat ie mee. Huppekee.

Ook uit de tijd dat ik REM nog leuk vond! Pop song 89 is een leuk nummer, ook de clip

Mijn eerste echte kennismaking met R.E.M. Tuurlijk, ik kende wel wat nummers van "Document", maar nadat ik de singles "Orange Crush" en "Turn You Inside-out" op de radio hoorde, was ik helemaal om.
Dit is eigenlijk de laatste rauwe gitaarplaat van de mannen, en naar mijn mening het beste wat ze gemaakt hebben.
4*

Helemaal mee eens, ik vind dit ook nog steeds be beste R.E.M. CD.

Sterk album, maar net als Document wordt het na het geweldige nummer 7 net ietsje minder. R.E.M. komt m.i. het beste tot zijn recht in nummers met een beetje tempo, 3 en 6 zijn dus niet echt mijn ding. 7, 5 en 1 vind ik de beste drie (in die volgorde). 3,5 punt.

Heb hem net weer opnieuw ontdekt......goed.....echt goed!
Waarom staat dit in de bekende lijstjes lager aangeschreven als automatic ?

shit....ik denk dat ik hem onder mijn top 10 ga zetten!!

Ook hier weer het aloude gezegde : onbekend maakt onbemind

voor de freaks: dat laatste nummer heet ook echt 'the eleventh untitled song', het wordt zo genoemd op een 12" waar de instrumentale versie opstaat.

En alweer een knappe cd, persoonlijke favoriet hier: world leader pretend

Naar aanleiding van het "ga dat album eens reviewen"-topic

Van mijn drie R.E.M. albums (deze, automatic en document) vind ik dit altijd de beste, goed voor elke gemoedstoestand en klinkt altijd weer lekker fris.

Should we talk about the weather, should we talk about the gouverment

Het album opent gelijk goed met Pop Song 89, een betere opener dan The Finest Worksong, naar mijn mening

You are the Everyting is hemels mooi, perfect getimed tussen Get Up en Stand wat de Afwisseldheid op die album zeer ten goede komt (ook Turn You Inside Out werkt hier zeker aan mee)

Word Leader Pretend is, zoals hierboven al beschreven, een van R.E.M.'s beste

Orange Crush, I Remember California en Nr. 11 (hoe die ook moge heten) zijn van die songs die lekkerlang blijven hangen

Kortom een perfect pop/rock album, lekker afwisseld van vrolijk naar heerlijk wegdromerig naar Bizar naar Prachtig breekbaar en dan weer Stoer

5*, en in mn top10

Eén van de "oudere" plaatjes van deze rockgiganten dat ik nog geregeld uit de kast haal om te beluisteren.
En dat zegt alles, want dit is een uitstekend plaatje zonder vervaldatum !
Popsong 89, Stand, Organge Crush, I Remember California... en het allerbeste van deze plaat : WORLD LEADER PRETEND blijven uitstekende songs, naast de andere die ook zéér leuk zijn.
Tijloos plaatje zoals gezegd ! 4.5 sterren **** 1/2

Ik lees hier nergens wat over het nummer Hairshirt. Denk dat dit wel een van de meest intens gezongen nummers is van dhr. Stipe. Kan me ook voorstellen dat het mensen kan irriteren, misschien een beetje te. Maar naast Orange Crush en Get Up heeft ook dit nummer een vinkje gekregen.

Wat me ervan weerhoudt om dit album de volle mep te geven is toch wel het erg kinderlijke Stand. Heb dat nummer nooit begrepen en past voor mij gewoon niet op dit album. (Het nummer werd geloof ik ook gebruikt voor een tv-serie destijds, waardoor ik het nog minder waardeerde...)

Kom op Friek, Stand is een gewoon een heel leuk liedje.

Het biedt wat tegengas tegen serieuze nummers als World Leader Pretend.

Wat voor anderen Shiny Happy People is, is Stand voor mij Dit is mijn standpunt

STANDpunt is goed gekozen als het over het nummer STAND gaat hihi !