R.E.M. - Green (1988)

De comedy 'Get A Life' was dat. Briljante serie!

Dat was inderdaad een geweldige serie met die droogkloot van een Chris Eliott. Ik heb Stand daarin voor het eerst gehoord en vond het gelijk al een leuk nummer.

Michael Stipe is toch een van de beste zangers-met-megafoon... Ik weet niet of ie dat nog steeds doet, maar op de DVD 'tourfilm' doet ie het meesterlijk. Zingen-met-megafoon wordt schromelijk onderschat!

Ik snap eigenlijk niet dat velen dit als het beste album van R.E.M. beschouwen. Natuurlijk halen Stipe & co. bijna altijd wel een jaloersmakend hoog niveau, maar deze weet me nooit echt te pakken. Orange Crush en World Leader Pretend zijn behoorlijk geweldig en Stand kan er wat mij betreft ook meer dan mee door, maar verder vind ik hem maar wat flauwtjes. Ik vind Green met Out of Time eerder een klein dipje in het oeuvre dan een van de betere albums. Met 3.5* is dit bij mij toch de onderkant van de R.E.M.- middenmoot. Op Fables na vind ik dit de minste uit de jaren '80.

Daar kan ik het eigenlijk alleen maar helemaal mee eens zijn, Lukas...

Pop Song en m.n. Stand zijn voor mij Klassiekers. 1 van de betere albums van deze superband.

Eigenlijk is Document de betere plaat, maar door de muzikele afwisseling is Green toch mijn REM fave .......

Zou dat op DVD uit zijn? Was id. absoluut briljant!

Ja, te bestellen bij o.a. Amazon.com.

Linkje:
http://www.amazon.com/Get-L...

Eerste album na de overstap op Warner Brothers, en wat een plaat! Wel een plaat met twee gezichten: de vrolijke uptempo nummers ('Pop Song 89', 'Stand'(verschrikkelijk maar toch wel leuk), 'Get Up') en aan de andere kant de ingetogen melancholische nummers, waar voor het eerst de mandoline zijn intrede deed: het prachtige 'You Are The Everything', 'World Leader Pretend' en de zwaar onderschatte nummers 'Hairshirt' en 'The Wrong Child'. Maar ook 'Turn You Inside Out' en 'I Remember California' en natuurlijk 'Orange Crush' zijn fantastisch. 4,5*

ik groet thetinderstick, ik kom hem vaker tegen bij het onderwerp R.E.M. en ik kan vaak heel ver met hem meegaan. Wat ik van "Green" vindt is, en daarin kan ik mijzelf niet altijd volgen, dat het niet de plaat is die zich opdringt wanneer ik nadenk over wat het beste plaatwerk van R.E.M. is. "Green" kent, wat mij betreft, geen zwakke plekken. Wij vinden sterke, strakke gitaarakkoorden, sterke teksten, folk, rock, pop in optima forma, ballads, en wij worden achtergelaten met het raadsel waarom er voor het prachtige slotnummer geen titel is meegegeven en dat daarom als "untitled" anoniem door het leven gaat.

Het probleem is dat "Green" van een constante hoge kwaliteit is en dat daarom de uitschieters niet echt opvallen. Had R.E.M. deze plaat later uitgebracht dat had hij beslist hoog in de top 250 gstaan. De plaat is het eerste artistieke hoogtepunt van R.E.M. dat zal uitmonden in een tweede artistieke hoogte op "automatic" waarmee men ook commercieel een hoogtepunt bereikt. In 1996 levert men met "New adventures in hi-fi" haar beste plaat af. Loop het allemaal maar eens na.

Ik vind dit toch wel een van de sterkere albums van R.E.M.
Vooral Orange Crush vind ik zalig.

Uitstekend album van één van de beste bands van de jaren '80 en '90. R.E.M. schittert zowel in vrolijke popsongs (tracks 1,2,4 ) als in folkachtige songs (3,6,9 ) en in melancholieke nummers als track 10 "I remember California".
Mooiste nummer vind ik "World leader pretend" gevolgd door de anti-Viëtnamsong "Orange crush". Enkel track 8 "Turn you inside-out" vind ik minder.

Waar Murmur, Reckoning en Life's Rich Pageant - ondanks de kwaliteit van de songs- toch blijven hangen in het "cultgeluid" (alsof het not done was om 'goed' te klinken) blinken Document en Green uit in productie. Daarnaast zoeken ze op Green eindelijk het experiment. Dat resulteert o.m. in verassende songs als The Wrong Child en Hairshirt. Geflankeerd door Orange Crush, Stand en World Leader Pretend levert R.E.M. met Green zijn meesterwerk af.

Sterk, coherent album zonder noemenswaardige missers. Echt zo'n plaat die je van tijd tot tijd weer eens uit het rek plukt om de luisteren.

Lifes Rich Pageant - Document - Green: een fraaie trits, met een lichte voorkeur voor Document.

Waarschijnlijk, nee zonder twijfel één van hun beste platen!! Fris, gretig, muzikaal en mooi schiet mijn hoofd in, zelfs na al die jaren nog zo goed als de dag dat de plaat uitkwam!!

Hoewel ik "accelerate" een goede R.E.M. ceedee vind stijgt deze plaat ook weer enigszins in mijn gading zoals dat tot nu toe telkens het geval geweest is als R.E.M. een nieuwe plaat uitbracht. Het is verassend hoe sterk deze plaat achteraf blijkt te zijn. Het is ook sneu te zien hoe deze qua waardering achterblijft bij 'OOT' en "automatic" wat in mijn beleving onverdiend is. Opnemen in uwe top 10, deze moet hoger.

R.E.M. eerste voor majorlabel Warner en meteen een rake.Een perfecte mix tusen vrolijkheid en grimmigheid.De vrolijke nummers bevatten iets onderhuids waar ik de vinger niet kan op leggen.Ze storen niet zoals bijvoorbeeld Shiny Happy People en Near Wild Heaven op Out Of Time dat wel doen.World Leader Pretend is een prachtig nummer wat in de lijst van beste R.E.M. singles hoge ogen zou gooien.

Geweldig album met onder andere 3 van de beste songs die de band maakte: untitled, World Leader Pretend en natuurlijk Orange Crush.
Genieten.

Prachtig toegankelijk album van REM met afwisselend stevige ( Orange Crush & Turn You Inside Out ) en rustige ingetogen nummers ( You Are The Everything & Hairshirt )
Ook de pedal steel op het schitterende World Leader Pretend is niet te versmaden.
Mooie plaat.

Misschien wel het meest geslaagde R.E.M album. Het is in ieder geval mijn meest gedraaide plaat van de groep.
De band stoeit hier prettig met Folkachtige structuren en komt er hier en daar een rocker voorbij. Met name Orange Crush en Turn You Inside Out zijn heel geslaagd.
Het knappe van Green is dat de toegankelijkheid groter is dan ooit , maar de songs daar niet onder te lijden hebben.
Er is duidelijk wat meer rust in de tent dan voorheen en is het experiment begonnen. Stipe's cynisme is zeker nog aanwezig , dat is dan wel weer prettig. Green is in alle opzichten een heel goede plaat. Cleaner dan voorheen , maar songmatig perfect.

[quote]bikkel2 schreef:
Misschien wel het meest geslaagde R.E.M album. Het is in ieder geval mijn meest gedraaide plaat van de groep.

Hierin zou bikkel2 best eens helemaal gelijk kunnen krijgen.

Mooi album van R.E.M. dit. The Wrong Child, Orange Crush, Stand... erg mooi. Niet hun beste mijn inziens, maar zoals eerder gezegt vane en jaloersmakend niveau.

GREEN 1988

REM op Werchter gezien in 1989?
Het helpt om dit album meteen de volle 5 sterren te geven.
Green is een fijne rockplaat met dansbare wavepop
en ingetogen, maar fijnbesnaarde ballads.

Pop Song 89 zet de dansvloer meteen in beweging.
Ondanks de titel zou de single niet de grootste hit van het album blijken.
Deze popsong werd een huppelende radiohit en weegt wat licht.
Doet denken aan het werk op Out of Time ... maar wel vlotter.

Get Up is de tweede winnaar op rij.
Voor mij zelfs een van de allerbeste songs hier.
Met die piepende gitaar en die stuwende backing vocals.
Stipe klinkt op Green eindelijk als een verstaanbaar rockzanger.

You Are the Everything is één van de drie kampvuurballads.
Krekels begeleiden in de achtergrond de mandoline van Buck.
Wat Losing My Religion niet lukte, lukt deze albumtrack wel.
Een meeslepende reflectie zijn over het leven en de liefde.

Stand lijkt dan weer de voorloper van Shiny Happy People.
Met dat draaiorgel in de intro, maar op Green vooral met veel
sterkere vocalen ... meer vuist, meer ongezouten rock, meer ballen dus.
En die vallende bomen uit de tekst staan ook gefossileerd op de hoes.

World Leader Pretend trok alle Smiths en Morrissey fans over de streep.
Een nummer dat het in ons jeugdhuis anno 1989 schitterend deed.
Zelfreflectie als door de ogen van een wereldleider ... de zelfverklaarde president
in dit lied legt zichzelf niet te rusten, maar heeft last van een knagend geweten.
Dat geweten echoot in de backingvocals. Strijkers dikken aan.
Geen mooier lied om je medemens om vergeving te vragen.

The Wrong Child opent schijnbaar dissonant.
Dit lied heeft in tegenstelling tot de meeste songs hier
meer draaibeurten nodig. Een experimentele melodielijn,
maar eens je de song beet hebt, openbaart zich in de complexiteit
de schoonheid van deze haast barok gearrangeerde ballad.

Orange Crush is (samen met Stand) de bekendste hit hier.
Drums als machinevuur en een stemmen door de megafoon.
Hier dwaalt mijn luisterend oor af naar Seconds van U2 ...

Green is als War van U2: een strijdlustige plaat met een
door oorlog verbrande wereld als decor voor het innerlijke gevecht
dat elke man vroeg of laat met het kind in zich voert.

Turn You Inside-Out sluit nadeloos aan bij deze stelling.
Draai jezelf maar eens binnenste buiten, ontleed de gevoelens
die je als mens drijven ... op zoek naar de bron van je bestaan.
Maar niet te filosofisch worden, want dit nummer is een afrekening,
met je ex ogenschijnlijk, maar waarom ook niet met je eigen demonen?

Hairshirt zit tussen het kampvuur van You Are the Everything
en de innerlijke knooppunten van The Wrong Child.
Opnieuw een door mandoline aangedreven ballad, maar jongens,
gun dit nummer eens een draaibeurt of drie ... focus je aandacht
op de tekst, en meer nog op de "soul" waarmee Stipe zingt.

Opnieuw denk ik aan Bono ... zijn ziel binnenste buiten.
Green is een plaat voor U2 fans ... passioneel .. Surrender ...
Het onvergetelijk vuur waarmee zowel Stipe als Bono zingen.
Hairshirt ... een lied dat mij kan doen wenen ...

I Remember California sluit als nummer het best aan
bij de Amerikaanse rocktraditie. Zijn de andere nummers
Europeser gericht, dan plaats R.E.M. zich met dit laatste lied
in de voetsporen van menig transatlantische heimatrocker.
Bruce Springsteen of (iets noordelijker) Neil Young bijvoorbeeld.

De "untitled hidden track" is een lullaby.
Een vriendelijke afsluiter, een vaarwel en tot ziens lied.
Een Auld Lang Syne van R.E.M. dat ons tekstueel een hart
onder de riem wil steken (Everybody Hurts maar lichter).

Green is R.E.M.s beste volgens mij.
Out of Time was behoorlijk "out of form".
Automatic for the People was intiemer, rijper ook.
Deze "untitled track" had trouwens niet misstaan op dat album.

Voor de nerds is er het hoesspel.
Bij voorkeur te spelen met een vinyl exemplaar.
Overal waar de letter "R" moet staan, staat het cijfer "4".
En omgekeerd ... ben wel vergeten wat er achter zat ...

vb. De "R" van "R".E.M. en G"R"EEN op de hoes
is overdrukt met een reflecterende "4" ... proberen thuis.

Bij mij staat in de tracklisting Stand ook als 'track r' in plaats van 'track 4' aangegeven. Wikipedia schrijft er het volgende over:



Mooie recensie trouwens. Ik moet mijn REM-besprekingen ook maar weer 's doorzetten.

Hmmm ... ik las ooit (in Oor?) dat het wel degelijk
om een bewuste zet ging, want ook op het labeltje
op de vinyl plaat wordt die R en 4 wissel doorgezet.

Op Document staat er een "5" op de hoes (is het 5de album natuurlijk).
Maar het had schijnbaar daar iets mee te maken of zo ...

Zoiets staat me ook wel vaag bij. Ik zal 's kijken als ik vanavond thuis kom. Heb twee boeken over R.E.M., volgens mij stond er wel iets over, maar het is al zo lang geleden dat ik die gelezen heb.

Wat ik over de titel van de plaat weet is dat deze verwijst naar een band, en deze band was genaamd GREEN en deze band heeft als reactie hierop een plaat opgenomen die zij R.E.M. genoemd hebben. Veel te weinig stemmen op deze plaat. Er staat te weinig R.E.M. in de top 250 in verhouding tot de kwaliteit die hun platen kenmerkt.

Een soort van Bowie / Low en Lowe / Bowi verhaal dus ?

een opmerkelijke, zeer sterke plaat die langzaam maar zeker aan status wint en dat mag wel naar twintig jaar.