R.E.M. - Green (1988)

Een band in topvorm !
Samen met Lifes Rich Pageant en Document behorend tot de beste albums van R.E.M.
Klinkt na al die jaren nog steeds fris en handhaaft zich met 2 vingers in de neus binnen het magere Pop/Rock werk van 2011 en 2012.

Weinig toe te voegen aan iedereen hier.
Waarschijnlijk wel de beste die ze gemaakt hebben, na het ook al erg goede Document.
Ze werden toen de hemel ingepusht door het journaille en de DJ's, maar de echte doorbraak naar het grote publiek kwam natuurlijk pas met Out Of Time en die is toch echt (een klein beetje) minder dan dit meesterwerk.
Een achteloze rij meesterwerkjes moet ik eigenlijk zeggen.
Als ik dan toch hoogtepunten moet noemen: Pop Song 89 (krijg ik erg goede zin van, een echt zomernummer), Orange Crush (idem), World Leader Pretend, Turn You Inside Out, Get Up (erg mooi geblaat door Stipe), Stand.
En dan heb ik ze alweer bijna allemaal gehad. En de rest is ook al niet minder.
Van deze plaat komt ahw een warme gloed, die het in ieder jaargetijde voor elkaar krijgt om je gemoed te verwarmen.
Meesterwerk.

Niks toe te voegen aan het betoog van Dibbel.Ik verhoog hem naar de volle mep.Blijft een heerlijke plaat die veel herinneringen oproept en waarvan ik hoop dat er ooit nog eens een live cd gaat verschijnen aangaande de tour die volgde op dit album.Ik heb een bootleg van het Pinkpop optreden uit die tijd en samen met de dvd Tourfilm doet dit wel verlangen naar meer.

Als ze dan ook de 2 Meter Sessies opname van World Leader Pretend erbij doen help ik je mee hopen .......

heruitgave komt eraan met een volledig concert (het voorlaatste blijkbaar) van de Green tour.

4,5 ster. Dat is het minste wat dit album verdient, met wereldnummers als World Leader Pretend en Orange Crush. Weinig mindere momenten, al vind ik 'm op het einde net wat minder worden en dit weerhoudt me dan een maximum score.

ik ben net gegaan van 4,5 naar 5 sterren... de reissue met het concert erbij heeft me dit album weer eens in detail laten beluisteren, en het is over de hele lijn fantastisch. Het laatste deel is waar de halve ster extra vandaan komt, ik had het ook in gedachten als wat 'minder', maar hairshirt is een mooi broertje voor you are the everything, I remember california is zo'n typisch goed slepend REM nummer en the eleventh untitled song lijkt vreemd door het tekort aan titel, maar 't is toch een aangenaam nummer (wel de minste track van heel het album).

Is er ook een DVD van een live concert van de Green tour? Ik vindt dat R.E.M na dit album steeds minder werd. De jaren 80 waren gewoon hun bloeiperiode.

Check de bonustracks.

Thanks, maar dat is toch alleen audio? Ik wil lekker op mijn TV scherm met db5.1 dat concert bekijken.

Ah, gevonden! Google is my friend. bol.com | R.E.M.-Tourfilm, Mike Mills, Bill Berry & Peter Buck | Dvd

Een mijlpaal in mijn muziekbeleving, gekocht van zwartverdiend geld door op oudejaarsavond een lagere school te bewaken. Met mijn lieve Duitse herder. De hond is nu dood. De herinnering aan R.E.M als slotact op Pinkpop springlevend.

Een ijzersterke eerste helft met World leader pretend als hoogtepunt. Een fraai nummer en een prachtige stem van Stipe. De tweede helft is minder aansprekend. Ik heb de groep destijds gezien op Pinkpop (89) waar een aantal nummers van Green gespeeld werd en bewaar er mooie herinneringen aan.

De verborgen track heet This world is Big.

Waar haal je deze info vandaan? Want ik heb nog nooit gezien dat deze track ergens een naam heeft gekregen.

da's ook nieuw voor mij, ik dacht dat het altijd gewoon '11' was, of 'the eleventh untitled song' (zoals het ook als b-kant ooit werd benoemd op de 12" van stand)

Het nummer mag geen naam hebben.

misschien op jouw TDK cassettebandje vroeger? ?Het nummer heeft geen naam. This world is big is enkel de eerste regel van de song.

Na de doorbraak met het album 'Document' tekende R.E.M. een nieuw contact bij een major platenlabel en verliet I.R.S. voor Warner. Wel werd complete artistieke vrijheid bedongen.
Het eerste album voor Warner werd een mix tussen de collage-rock van de eerdere platen en de akoestische stijl die ze op latere albums zouden laten horen.

'Green' begint meteen sterk met 2 aanstekelijke popnummers: 'Pop Song 89' en 'Get Up'.
Het eerste pareltje van het album is het akoestische 'You Are the Everything' dat qua stijl goed op 'Out of Time' had gepast (door de mandoline en accordeon).
De bubblegum pop van 'Stand' is het minste nummer van het album (en doet mij altijd wat denken aan 'Obla-di-obla-da') en blijft voor mij helaas ook altijd gekoppeld aan de serie Get a Life. Het is de 'Shiny Happy People' van dit album, maar net als dat nummer kan ik het op z'n tijd goed waarderen.

Maar het volgende nummer is dan meteen het beste nummer van het album, en misschien wel van de hele R.E.M. discografie. 'World Leader Pretend' met een ietwat country inslag heeft me altijd gegrepen door z'n melodie en sterke tekst over een strijd met jezelf. Het schijnt dat het een ode aan Leonard Cohen is en dat Michael Stipe de vocals in 1 take heeft opgenomen.

De akoestische stijl gaat door op 'The Wrong Child', ook dit nummer (over een ongelukkig kind?) vind ik erg fraai en aangrijpend, vooral door de tekst "I'm not supposed to be like this, but it's okay".

Kant B hakt er meteen in met de militaire stijl van 'Orange Crush' als aanklacht tegen de Vietnam oorlog. Het nummer is vooral live een feest. Het wordt gevolgd door het eveneens lekker rockende 'Turn You Inside-Out' dat wat doet denken aan 'Finest Worksong' van Document.

'Hairshirt' valt weer in de akoestische categorie (weer de mandoline) en 'I Remember California' klinkt als de perfecte afsluiter met mooie vocalen over een wat spookachtige sfeer (drums zijn geweldig).

Maar 'Green' heeft nog een extra troef achter de hand. "Hold her, and keep her strong while i'm away from here" zingt Stipe met erg veel soul in zijn stem over een compleet andere zanglijn van Mike Mills heen. 'The eleventh untitled song' hoort voor mij tot de hoogtepunten van het album.

Ondanks dat het destijds waarschijnlijk geen nieuwe fans opleverde na de doorbraak met 'Document' is 'Green' het eerste R.E.M. album dat voor mij van a tot z klopt.

@rkdev. Helemaal mee eens met dit verschil dat ik "Stand" een briljante popsingle vindt.

Deze plaat heb ik heel lang links laten liggen, na een periode dat ik alles van de band helemaal grijs gedraaid heb. Het kwam me echt de strot uit....

Nu besloten om een aantal van de albums op vinyl aan te schaffen, en dit is de 1e van die reeks.

Nu ik 'm weer op heb staan hoor ik meteen weer hoe fijn dit album is! Dit is de sound van REM die ik echt kan waarderen. Eigenlijk vanaf Document vind ik ze interessant, daarvoor wat minder.

Het niet luisteren van dit album pakt in dit geval positief voor me uit, want ik kan er weer met een heerlijk blanco gevoel naar luisteren, en nog belangrijker, genieten!

Mooie plaat, en Stand... vind ik ook een erg goed nummer! Knappe pop plaat inderdaad! Op naar het volgende vinyl exemplaar.

Imponerend en onthutsend hoe de muze je kan vergezellen en ook weer kan verlaten. Ik zag REM tijdens hun 'green'-Tour op Pinkpop. Het was een van de meest indrukwekkende concerten die ik ooit zag. Hoewel ik niet erg dichtbij stond was het charisma van Michael Stipe groot genoeg om de afstand moeiteloos te overbruggen. We hoorden dan ook een band op de toppen van haar kunnen. Toen ik ze vele jaren later in Amsterdam hun materiaal van hun vele mindere platen na Green hoorde doorakkeren was de teleurstelling groot. Alleen tijdens 7 Chinese brothers keerde de oude glorie weer even terug. Het gaf des te beter aan hoe goed REM wel niet was op alle (!) platen tot en met Green.

Sterk eerste album bij Warner Bros. Vooral de live cd van de 25th anniversary edition is erg de moeite waard. Complete setlist en goed gespeeld.

Klinkt steeds beter en beter.
Muzikaal staat Green echt als een huis door het imposante gitaarwerk van Peter Buck

Op een dronken avond met vrienden bleek dat we plots met 3 REM liefhebbers zaten.
Elk om beurt een song van hen opgelegd en ik ging voor Orange Crush, al lang mijn favo van hen.

Ik was even vergeten hoe fijn dit album is.
Lang niet meer gedraaid, maar wat een fijn album. Heerlijke gitaarpop met die schitterende stem van Stipe.
Maar weer eens wat vaker pakken.

Voor mij persoonlijk één van de meest strakke, stabiele platen ooit.
Nummers luisteren 30 jaar later nog altijd heerlijk weg, een genot gewoon.

Turn You Inside-Out is mijn favoriete nummer op dit bijzonder fraaie album van deze bijzonder invloedrijke band.

Er zijn weinig platen waarbij het zo moeilijk is de favoriete nummers te kiezen. Superklassieker deze plaat!

Orange Crush is werkelijk een fantastisch nummer! Ook al is het onderwerp misschien niet vrolijk, ik word er erg blij van als ik het hoor! ? Ik denk zelfs dat het momenteel mijn favoriete REM nummer is!

Onlangs nog eens afgespeeld. Zalige plaat. De eerste plaat die ik van REM kocht.