Iggy Pop - Post Pop Depression (2016)

Hm, ik zit nu op een 7,5 klinkt best smakelijk en het is toch weer een Iggy album.
Die ander gasten zijn natuurlijk ook top, echter nog geen echte wegblazende top tune gevonden en dat na 6 keer luisteren.
Vandaag nog maar een keertje.

Album is nu ook beluisterbaar via Spotify. Mooi. Even Vroege Vogels af luisteren en dan maar eens horen wat Iggy er van gemaakt heeft. Bij nader inzien heb ik vroege elpees met de Stooges namelijk nog niet eens en die gaan wel voor voor zo'n jong album als dit.
Zie ook dat ie begin mei concerten geeft, in o.a. Hamburg en Amsterdam.
En deze zomer festivals, maar dan staat er "lggy solo", wat is dat?

buizen op dit moment" tourt" Iggy o.a. met de muzikanten van dit album.
Review: Iggy Pop and his ?Post Pop Depression Tour? - The New York Times - nytimes.com

En wat The Stooges betreft , die eerste 3 albums zullen jou best smaken (ik verwacht met name Raw power) Fun House is bij mij top 10.

Heb de link met concertreview en de genoemde bandleden gelezen, Rudi S, maar wat is dan dat "Iggy solo"? Op zijn concertagenda staat dat bij veel optredens (nu) niet. Speelt die genoemde band dan niet, en wie begeleiden hem dan op die festivals?

buizen
In Nederland speelt in ieder geval Josh mee, ik verwacht dan ook die andere QOTSA knakkers (volgens deze site).

Iggy Pop and Josh Homme announce Post Pop Depression Tour | Consequence of Sound - consequenceofsound.net

Iggy solo betekent lijkt mij gewoon dat hij niet met The Stooges optreedt.

HMH site zegt overigens dit:

Dat staat ook in de tourlink bij Amsterdam etc.

Bij nader inzien denk ik dat de zomerfestivals niet meer onder de Post Pop Depression tour vallen en een andere begeleidingsband hebben. Overigens spijtig dat ik geen kaarten heb voor het HMH optreden. De setlist ziet er veelbelovend uit.

Ik heb het niet over de HMH- en andere concerten, zoals nu in USA en straks ook in Duitsland (Hamburg), ik kan ook lezen met welke band hij daar speelt.
Ik heb het over IGGY SOLO zoals dus (in dus afwijkende formulering dan genoemde normale tour-optredens) staat vermeld bij een aantal festivals a.s. zomer.
Moeilijk, goed lezen. Zucht.

Album klinkt trouwens best aardig maar ben er nog niet ondersteboven van.

Tja als jij het over Iggy solo hebt dan gaat het toch gewoon over o.a. dit album en de huidige tour, de muzikanten die hem begeleiden zijn wel bekend, maar spelen toch niet onder een bandnaam.

Laat maar Rudi S, je begrijpt het niet.
Dus jij denkt dat de muzikanten die Iggy begeleiden als hij onder de naam "Iggy Solo" optreedt dezelfde zijn als de muzikanten die ook on stage zijn tijdens de huidige tour?
Iggy is gewoon irritant onduidelijk op zijn site.

Als concerten er nog steeds zo aan toe gaan: count me in

Album nu zo'n 3x geluisterd en ben nog niet helemaal overtuigd. American Valhalla is iig wel behoorlijk aanstekelijk imo.

Ook vroeger heb ik nooit de neiging gehad Iggy's album op te zoeken, terwijl zijn achtergrond (Bowie o.a.) en zijn hits op zich daar wel aanleiding toe zouden moeten hebben geven (4 werkwoorden op een rij, bonuspunten!).

Oké, niet eigenwijs doen, hij staat op Spotify, gewoon luisteren....

Mwaahh, not convinced, werkt niet echt voor mij.

Ik ben ook niet helemaal overtuigd.
Het eerste wat ik hoorde was het sterke Break Into Your Heart, maar dat niveau wordt met vlagen nog gehaald.
Iggy klinkt dan weer als zichzelf, dan weer meer richting Bowie en dan hoor ik weer Mark Lanegan terug.
De samenwerking van Iggy met New order vorig jaar vind ik eerlijk gezegd geslaagder.

Ik heb heimwee naar de samenwerkingen tussen Homme en Lanegan

Echt wat een geweldig nummer is Sunday zeg... ik vond de singles Gardenia en Break Into Your Heart ook leuk, maar Sunday is nog wel even een paar niveautjes hoger. Eén van de beste Iggy-nummers wat mij betreft.

Die samenwerking met New Order viel me trouwens niet mee, één van de minste nummers op die New Order-plaat. Kun je beter Aisha van Death In Vegas met Iggy nog eens opzetten.

Tof album, er staan sterke nummers op, maar het album geeft mij overall geen echte geweldige indruk. Afsluiter Paraguay is dan weer echt een hoogtepunt. Iggy klinkt echt pissed "You take your motherfucking laptop, and shove it into your goddamn foul mouth!". En dat voor een bijna zeventiger!

Sterk album over vrijwel de hele linie, met name Sunday is een dijk van 'n nummer, Chocolate drops was meteen al een van m'n favorieten, en Paraguay is 'n ijzersterke afsluiter. Iggy mag nog even blijven.

Ook Sunday en Paraguay zijn hier favoriet naast de opener. Erg fijn op vinyl! Duidelijk eerder een Homme project / Iggy samenwerking. De QOTSA saus ligt er dik bovenop.

Ik denk dat dit m niet wordt, de 1e stooges en zijn 2 1e solo platen zijn een andere klasse.
Dit klinkt ook erg gelikt, ik mis venijn, erg braaf bv het 2e en 3e nummer.
Ben ook geen fan van QOTSA, overrated. Kyuss was een stuk beter maar het echte genie is natuurlijk Chris Goss, zonder hem geen stoner (maar dit terzijde)

Ondanks dat het misschien als 'flauw' of 'humor' bedoeld is en zeker ondanks de onsmakelijke tekst springt Chocolate Drops er positief uit, met name door de lome uitvoering en de fijne gitaar.
Voor het overige: het album nu meermalen beluisterd en het valt erg tegen. Niet dat het muzikaal niet goed zou zijn maar het is m'n smaak niet, het spreekt niet aan. De tempi der nummers zijn me te laag en nergens een muzikale rauwheid. Iggy is ook alweer bijna 70.
Onder benoeming van groot respect voor de man in het geval van dit album toch: slechts 3 sterren.
Alweer een tegenvallende 2016-release dus.

Halverwege de eerste beluistering vind ik het zeker niet tegenvallen.

Nu meerdere malen beluisterd maar wat "buizen" al eerder zei - De tempi der nummers zijn me te traag en nergens een muzikale rauwheid-

Als je de CD/Plaat opzet zit je een beetje in de The Idiot/Lust for Life periode qua productie, echter in tegenstelling tot deze albums gebeurt er op Post Pop Depression muzikaal weinig.De rifs en lijnen van Josh Homme doen mij niet zoveel (allemaal eerder gehoord)
Iggy met bijna 70 is nog prachtig bij stem, nogmaals muzikaal vind ik het zeer weinig verrassend, het kabbelt maar een beetje door......

Iggy met een aantal grote namen maakt een plaat. Dat is niets nieuws natuurlijk. Zijn beste platen maakte hij onder de paraplu van The Stooges en Bowie. Nu dus met Josh Homme. Als ik zijn wilde verleden maar even buiten beschouwing laat en dan met name mijn favorieten 'Raw Power' en 'Lust For Life', dan krijgt Post Pop Depression wel glans en is het Iggy's beste album sinds 'Brick By Brick'.

Er staan een aantal songs op deze nieuwe waarin Iggy heerlijk kan schmieren met de donkere kant van zijn stem en dan vooral in 'Gardenia'. Daarnaast wordt er natuurlijk gewoon weg goed gespeeld op Post Pop Depression. Wat resteert, is dat niet alle songs even goed zijn (en toch dat er niets echt knalt). Dat lijken een aantal van de anderen hierboven wel met elkaar eens te zijn. Toch valt het album aan mijn goede kant. Het is Iggy en de plaat is zeker bovengemiddeld van kwaliteit. En, heel veel beter dan alles wat ik sinds de jaren 90 van hem heb gehoord.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Goede plaat maar geen topper in mijn ogen,daarvoor mist Post Pop Depression echte uitschieters.Ik heb het album nu meerdere malen gedraaid en ik denk ook niet dat het er nog van gaat komen.Had van mij wel wat agressiever en harder gemogen,nu zitten sommige nummers zelfs tegen het gezapige aan.Wat de plaat redt is de coherentie in de sound,die zorgt er echt voor dat het luisterplezier constant behouden blijft.

Als ik moet kiezen zou ik zeggen Paraguay en In the lobby maar eigenlijk is dit gewoon een fijn album van Iggy Pop en consorten zonder echte hoogte- of dieptepunten.En dat is ook wel wat waard.

Heb deze man gisteren live op Werchter gezien. Heb Iggy Pop nooit gevolgd maar ik begreep de cultstatus. Man die kerel is echt nog goed bij zijn stem. Lekkere dansbare rock.

Het 'gezapige' waar frolunda over spreekt bevalt mij wel, je moet zelf het stapje zetten..., Ik vind het meer een subtiele Iggy, maar zijn streken en kloten nog niet verloren.
Op Werchter had ik hem nog graag eens willen zien: Sanderzzz. Op Canvas zag ik 'm even, en ja in de bekende Iggy Pop outfit. Knap hoe deze man in deze conditie nog op de podia kan staan.

Ondanks dat ik een hekel heb aan Iggy Pop, veroorzaakt door een zeer vervelend optreden waar hij meer met het provoceren van het publiek bezig was dan met het uitvoeren van zijn liedjes.
Het publiek probeerde op hun beurt hem van het podium te rukken.
Is dit een meer dan redelijk album, met voor mij als hoogtepunt Sunday.

Zijn muzikale vrienden, Bowie en Lou Reed, zijn niet meer. Niemand had ooit durven dromen dat het juist Iggy Pop is die de laatste overlevende van dit trio is. De geest van vooral Bowie is duidelijk aanwezig, Gardenia had zo van zijn hand kunnen zijn. Maar Iggy heeft een nieuw vriendje gevonden die hem eigenlijk de comeback van 2016 heeft bezorgd. Joshua Homme wist blijkbaar precies wat Iggy nodig had. Een simpele rock plaat in de traditie van The Idiot met een donker kantje.
Het levert een hele goede uitgebalanceerde plaat op die onder je huid gaat zitten, en dat is precies wat de bedoeling was. Hij zingt het in Break into your heart zelf.

Dat is nou juist één van de weinige Iggy Popplaten die dat stempel niet verdient.

Iggy Pop! Maar verwacht geen 'Lust for Life'.

Iggy klinkt meer als Bowie dan ooit tevoren. Om eerlijk te zijn volg ik de man niet echt op de voet, maar hij is natuurlijk een icoon in de muziekindustrie, zij het enkel vanwege zijn 'looks'.

Dit is wel een top album geworden. Instrumentaal zit het perfect in elkaar, dat kan ook niet anders met zo'n backing band. Ergens had ik wel een vuile rocker verwacht, deze vind je op plaat niet echt. Dit mag de pret echter niet drukken. Het is een album geworden waar je heerlijk naar kan luisteren. De live registratie van deze tour ken ik nog niet, maar daar kijk ik erg naar uit.

Is dit Iggy's creatieve hoogtepunt?

4*

Wel zo'n beetje het beste album dat je van Iggy Pop zou mogen verwachten anno 2016: geen parodie op zichzelf, maar een samenhangende plaat met een duidelijke eigen 'feel', een goede backing band en weinig zwakke songs.

Productie en spel zijn wel meerwaarde hier. De aanwezigheid van Matt Helders van Arctic Monkeys zorgt voor drumwerk dat af en toe doet denken aan die band circa 'Humbug', maar de belangrijkste leidraden zijn hier toch Bowie's invloed, en de hand van bandlid/ producer Josh Homme. Laatstgenoemde weet de songs goed tot hun recht te laten komen, zonder nou direct iets groots te doen. Spaarzame details komen goed uit de verf, zoals dat orkestje aan het einde van 'Sunday', een fraai tierlantijntje dat me weer bij de les brengt op het moment dat de plaat dat eerlijk gezegd wel nodig heeft.

Jammer genoeg begint meteen daarna het zwakste nummer van het album. Als verzameling songs vind ik de plaat ook wel wat minder geslaagd. Niet dat er echt slechte liedjes op staan, maar ze zijn allemaal... wel oké, of zo (sowieso voor mij wel een goede samenvatting van het muziekjaar 2016: wel oké). Iggy Pop heeft het altijd meer van zijn charisma dan van zijn muzikale vaardigheden moeten hebben (sorry als ik hier tegen heilige huisjes aantrap, maar dat vind ik wel) en net als Homme is hij een vrij beperkte songwriter met een paar hoogtepunten in zijn loopbaan.

Daar zou ik deze plaat nog niet zo snel onder scharen. Maar het bakje 'wel oké' is ook wel, eh, oké, hoor.

Ach dat valt best wel mee. Volgens mij klopt dat eigenlijk wel als een bus.

Het volgende stukje tekst zegt min of meer waarom ik zo verknocht ben geraakt aan Iggy Pop.

I'm gonna break into your heart
I'm gonna crawl under your skin
I'm gonna break into your heart
And follow till I get under your skin
And the walk is tumbling down
And you finally let me in
I break into your

En dat deed Pop. Om precies te zijn tijdens zijn optreden in top pop ergens in 1977. Ik had als 14 jarige aap nog nooit zulks gezien. En dat maakte een onvergetelijke indruk op me. De dag erna schuifelde de bekende jonge muziek vrinden/apen zich bijelkaar en we hadden het op het schoolplein alleen maar over onze nieuwe held. De een vol ongeloof, ontzag en respect, de andere vol afschuw en kraakte Iggy zelfs af. Die werden dan ook per direct gezien als sufferds. Om het maar netjes te zeggen. Ik behoorde uiteraard tot de eerste catogorie. Trouwens, nog niet eens over de song Lust for life. Maar eerder en langer veel langer zelfs hadden we het over zijn gedrag cq misdragingen. Mijn muziek vrinden en ik wisten het zeker. Prof voetballer worden was out of the window. Wat nou Van Hanegem een rebel ? Of mooie Johnny Rep die iedere mooie vrouw mee kreeg. Zelfs Johnny Rotten met zijn ultra gemene blik was later niks meer dan een slap aftreksel van onze enige en echte nieuwe orginele held. Nee we wilden zanger worden. En net als Iggy, lak hebben aan alles en iedereen.
We hebben het geprobeerd. Helaas kwamen we niet verder dan hooguit wat puberaal en stompzinnig gedrag. Te weinig arsenaal ? Zeker. Te weinig talent ? Absoluut !!! We waren gewoonweg geen Iggy Pop. Wat overbleef (?) was Iggy Pop volgen. Hem niet meer na doen. Hooguit met wat pinten op in de prive sfeer. En dan lachen om onze belachelijke gedachtes en gedrag. Tot op de dag van vandaag blijft dat leuk ha.

Nu heb ik Iggy uiteraard een aantal malen live mogen aanschouwen. Zijn podium preformence blijft mij boeien. Zijn setlist vind ik uitermate boring. Zoiets als The Stones. Tot mijn grote verdriet heb ik zijn tour van 1999 (Avenue B) aan mij/ons voorbij laten gaan. Waarom ? Soms laat je zelfs je oude held(en) los. Het grootste verdriet gaat echter om het feit dat de setlist vrijwel geheel gestoeld was op die plaat. En laat dat ook nog eens met stip mijn favo plaat zijn van mijn oude held. Wat rest is te kijken naar de dvd van die tour. Met enige overdrijving breekt mijn hart dan weer, ha. Gedane zaken......
Zo, dat moest er blijkbaar even uit, HA.


Nu heeft Pop de laatste Jaren als ouder wordende muzikant heel wat geinige en minder geinige solo uitstapjes gedaan. Het heftige werk leek achter hem te liggen. Getuige, Preliminaires (uitstekende plaat overgens) en het mindere Apres. Tussendoor de oude Stooges nog nieuw leven proberen in te blazen. Niet doen.
En sinds vorig jaar dus een plaat met Josh Homme. Om eerlijk te zijn zegt Josh mij niet veel, sorry. Maar Homme en Pop hebben er een prima plaat van gemaakt. Geen plaat die mij van mijn sokken blast. Dat verwacht ik ook niet meer van Iggy. Maar wel een plaat die lekker rockt. Met een aantal heeelijke uitschieters. Het enige pokke nummer vind ik In The Lobby. Vulture is mijn favoriet. Ach eigenlijk kan ik me prima vinden in deze plaat.

Een 4 pop sterren plaat dus.

En nu wordt het weer tijd dat vrind Buizen terug komt. Want 3 sterren is natuurlijk veeel te weinig Buiz !