Iggy Pop - Post Pop Depression (2016)

Deze plaat is duidelijk een groeier, begon hij bij mij als een 3*, is hij omhooggeschoten naar 4*. Alleen de openingstrack verpest het wat, die vind ik maar niets. En American Valhalla is ok maar dat is het dan ook. Pas vanaf nummer 4 begin ik er in te komen. Gardenia is een toegankelijke, mooie single met Pop in topvorm. Hij heeft nog steeds die mooie diepte in zijn stem.

Dan het interessantste deel van de plaat,
Op Sunday klinkt hij een beetje als Bowie, en dat einde met die violen. Mooi mooi mooi. Eigenlijk is deze plaat een beetje wat Bowie beoogde met Tin Machine. Rock met toch een edge. Dan komt Vulture, goed degelijk nummer met Iggy die helemaal Spaans gaat tegen het einde. Daarna het prijsbeest German Days, een nummer gemaakt om luid te spelen en waarvoor termen als duister bestaan. Tekstueel is heel deze plaat doorspekt met verwijzingen naar Berlijn,lust en liefde, maar deze toch wat meer; Voorwaar, Iggy in goede doen en is het einde van Chocolate drops geen verwijzing naar Blackstar?

There is nothing in the stars
If You fail to move
There is nothing in the dark
it's just some old excuse

Hanging on, let it go!

We sluiten af met Paraguay, wat een goede afsluiter is dat toch, een koortje en dan een gitaartje en Iggy Pop op zijn breekbaarst, dan rond 3.00 breekt het nummer open, met dat koor van in het begin dat terug komt, wat drums er boven op en een gitaar,

Merci Iggy

Een prachtige titel met bijbehorende fraaie wat donkere sound heeft Post Pop Depression. Iggy is terug en hoe. (Op een foto letterlijk) aan de hand van Joshua Homme en met behulp van gitarist Dean Ferita en drummer Matt Helders wordt puur vakmanschap geleverd. Die fraaie sound van het album is een soort mix van the Stooges, the Queen of the Stone Age, maar ook van the Arctic Monkeys, niet toevallig de bands van de band. Gardenia lijkt een eerbetoon aan David Bowie, het ademt Bowie in al zijn vezels. Het is dan ook een fantastisch nummer.

Op de (wel) aardige nummers Vulture en German Days na vind ik ook de andere songs erg goed. Openingssong Break Into Your Heart bijvoorbeeld, met een QOTSA inslag. American Valhalla had op AM van the Monkeys kunnen staan, alweer raak dus. Hier vind ik de zang van Iggy sterk. In the Lobby is lekker tegendraads, met een goede gitaar. Sunday is erg fijn, ook hier zang en gitaar, maar ook het koortje en al helemaal het verrassende einde met de strijkers. Op Chocolate Drops horen we een lekker ritme en een mooie piano. En wat te denken van de geweldige slotsong Paraguay, met een heerlijk foeterende Iggy op het einde. Nu al een Iggy klassieker.

Producer Joshua Homme en de band met Iggy voorop, hebben werkelijk een dijk van een plaat gemaakt. Ook ontzettend leuk voor Iggy, hij verdient dit (afscheid?) zeker. Of smaakt dit naar meer? Hoewel: "I've had enough of you, yeah I'm talking to you!"

James Osterberg, beter bekend als Iggy Pop intrigeert al een kleine 50 jaar de muziekindustrie met zijn rauwe klanken en energieke live optredens. Veel is er in al die tijd niet veranderd aan de man die met The Stooges groot werd en door David Bowie ondersteuning kreeg in het afkicken van zijn drugsverslaving. Zijn staat van dienst als pionier binnen de punk en vernieuwer in de rock bereikte hij met albumklassiekers als Fun House, Raw Power en Lust for Live. Achter zijn zeventiende soloplaat Post Pop Depression gaan er echter meer namen schuil dan alleen die van Iggy Pop. Multi-instrumentalist en frontman van Queens of the Stone Age Josh Homme werd namelijk via een tekstberichtje gevraagd om samen met Iggy aan zijn nieuwe plaat te werken. Homme dook samen met Queens of the Stone Age toetsenist Dean Fertita, Arctic Monkeys drummer Matt Helders en Iggy Pop de befaamde muziekstudio Rancho De La Luna in de Joshua Tree-woestijn in om te werken aan het materiaal voor het album. Op 68-jarige leeftijd zou het volgens Iggy zelf weleens zijn laatste werk kunnen worden en de dood van zijn leeftijdsgenoten maakt hem op het album ook bewust van zijn eigen sterfelijkheid. De muzikale invloeden van de verschillende bands van de vier muzikanten sijpelen daarbij door in de angsten en twijfels van Iggy, ondersteund door een flinke portie humor.

De openingsklanken van Break Into Your Heart maken direct hoorbaar met welke bandsamenstelling we hier vandoen hebben. De scherpe gitaarriff van Homme sleurt Iggy zijn breekbare gedachten in. Ondersteund door een muurvast drumpatroon van Helders stelt Iggy zich kwetsbaar op in zijn bariton stem. De klanken van de keyboards voeren zich tot diep in het hart, waar de laatste slagen hun ronde doen. De dubbele laag aan gitaren geven het nummer het duistere randje, waarbinnen Iggy de spanning zorgvuldig weet op te bouwen. Gardenia duwt het album in een volledig andere richting, aangestuurd met een Smits-achtige melodielijn van gitaar- en keyboardklanken. De levenslust vindt de weg terug in Iggy’s leven, nu in de vorm van het vrouwelijke schoon. Kenmerken van David Bowie vinden de weg in Iggy’s aangeslagen stemgeluid, in het refrein ondersteund door een tweevoudige zang, waarbij de relatie met Queens of the Stone Age’s album Like Clockwork duidelijk zijn stempel drukt op het geheel. Het nummer ontwikkeld zich als een aanstekelijke combinatie tussen indie, pop en desert rock en toont Iggy als de door hemzelf omschreven grootste nog levende Amerikaanse dichter. Opbeurend is de voortreffelijke samenvoeging van percussie, bas en elektrische gitaar, waar het swingende geheel de schoonheid van de Gardenia laat opbloeien. Iggy stelt zijn eigen sterfelijkheid aan de kaart op de door de vibrafoon overladen openingsklanken van American Valhalla. Net als zijn onlangs overleden vriend David Bowie dringt ook hij in zijn ontroerende zang het einde van zijn bestaan aan de wereld op, met een kleine knipoog naar de China Girl. De gitaarriffs drukken stevig op het traag ontwikkelende geheel, waarbij de muzikale stijl van de bands van de vier muzikanten een duidelijke invloed vormen. Wanneer het volume van de muziek langzaam wegebt wordt het Iggy duidelijk dat het enige wat hij nog heeft zijn naam is. De Walhalla voor de strijders lijkt nog ver weg, maar de bijna dood ervaring van Homme en de oplopende leeftijd van Iggy maken hun bewust van het einde.

De onzekerheid waar Iggy regelmatig mee te maken heeft zoekt een weg op In the Lobby. De kwestie van overleven duwt hem in diepe depressies, om hem vervolgens wankelend te laten opkrabbelen. Muzikaal gezien is het nummer geenszins verrassend, maar deelt het vooral korte momenten van herkenning uit de rijke historie van Iggy´s en Homme´s muziek. Hoe Iggy zijn schaduw in het diepste van de nacht volgt, om erachter te komen dat zijn kwetsbaarheid hem tot waanzin en depressies drijft. Toch is de ervaring van de muzikanten essentieel voor de muzikale paden die het album bewandeld, want elk instrumentaal stukje past perfect binnen de uitgestippelde routes. Zo toont het met rock ´n´roll en funky ritmes doordrenkte Sunday hoe op een aanstekelijke gitaarriff de rollende klanken van drums het nummer in haar greep houden. De groove van Helders´ drumspel legt de relatie met zijn band Arctic Monkeys, waar de vrouwelijke zang Iggy´s doordringende gedachtes ondersteund. De zondag waar hij naar verlangt wordt omringd door gevoelens van zijn kwetsbaarheid. De rijkdom en faam die hij heeft verworven laat hij het liefst los voor dat ene moment van rust. De vrouwelijke stemmen voeren het nummer naar een aangrijpend samenspel van strijkers en blazers, waar het leven in korte momenten in voorbij komt zetten. Vulture zou in een spaghetti-western niet misstaan, maar weet in de stijl van dit album wat minder goed zijn plek te vinden. De klinkende bellen en opjagende klanken van marcherende drums en gitaarsnaren laten de gieren neerdalen, op zoek naar hun prooi. Uitgedroogde lichamen en vergiftigde zielen laten Iggy als crooner kennismaken met de hitte van de woestijn en het einde der tijden. Het ritme dat in tempo toeneemt doet de drums en gitaren ontsporen in de gekte die Iggy heeft aangericht.

Wat er ook van Iggy verwacht wordt, hij weet op het album meerdere malen te verassen in zijn diepgewortelde stemgeluid en de verschillende muzikale kanten. Zo kan German Days in worden gedeeld in de bluesrock en garage rock. Felle gitaarklanken en een zware bassriff laten Iggy terugkeren naar zijn dagen in Duitsland en zijn gezondheidsproblemen uit die tijd. Aangevoerd door pijn en twijfels zoekt zijn stem de verbinding met de laatste levensdagen van Johnny Cash en zijn muzikale vriend David Bowie. Het donkere schip gaat van zwaar beladen gitaarriffs en drumritmes over naar korte muzikale oplevingen, maar zinkt steeds verder weg in de Duitse oorlog en spanningen tussen oost en west Berlijn. Iggy´s gevoel voor humor is nog niet verdwenen, zo bewijst het piano gedreven Chocolate Drops. Het nummer pakt zich vast aan een doorlopend ritme, gevormd door Helders´ drumspel. Zoekend naar het omgaan met zijn beroemdheid beschrijft hij de ups en downs op een voor hem kenmerkende wijze. Fraaie muzikale omwentelingen maken hem bewust van zijn verleden en de verschillende malen dat hij dicht bij de afgrond stond. Het beste bewaard Iggy echter voor het einde, waar Paraguay niet alleen als een vlucht naar vrijheid kan worden beschouwd, maar ook fantastisch inspeelt op de huidige ontwikkelingen van de online wereld. Zijn woede-uitbarstingen maken als snel plaats voor de zonnige klanken van keyboards en gitaren, om vervolgens de rit voort te zetten naar zuidelijkere bestemmingen. Het nummer ontwikkeld zich tot een fraai en gestructureerd muziekstuk, zoekende naar een weg om van de beroemdheid af te komen en in alle rust zijn leven voort te zetten. Hoe Iggy op humoristische wijze zijn woede uitstraalt op de huidige samenleving en als een bezetene tekeer gaat, ondersteund door een flinke dosis aan bluesrock en rammelende drums. Een vaarwel waar we u tegen mogen zeggen, want Iggy neemt op gepaste wijze afscheid van de muziekwereld: I’m gonna go heal myself now, Yeah!

Een onverwachte combinatie van vier muzikanten maakt van Post Pop Depression een meer dan interessant muziekstuk. Er wordt slechts sporadisch voor de meest toegankelijke weg gekozen, waardoor zowel de agressiviteit van de punk, de pure kracht van de rock als de zonnige klanken uit de indie een plekje krijgen toebedeeld op het album. Waar de muzikale lijnen van Josh Homme’s en Dean Fertita’s Queens of the Stone Age regelmatig hun stempel drukken op de klanken van het album, brengt Matt Helders zijn ervaringen uit de Arctic Monkeys in het geheel. De man van het album blijft echter Iggy Pop, die op het album op een zelfbewuste, aangeslagen en humoristische wijze reageert op zijn sterfelijkheid en beroemdheid. Iggy toont zijn kwetsbaarheid in zijn aangrijpende bariton zangstem en laat de poëzie zijn genialiteit onderstrepen. Zijn laatste kunstwerkje of niet, Post Pop Depression is in ieder geval een meer dan waardig afscheid van zijn woeste, punky en energieke carrière.

4*

Afkomstig van mijn website Platendraaier.

leuke plaat en zonder commerciele concessies ...ga zo door iggy...volgende plaat met mark lanegan?

Nu meerdere malen beluisterd maar wat "buizen" al eerder zei - De tempi der nummers zijn me te traag en nergens een muzikale rauwheid-

Als je de CD/Plaat opzet zit je een beetje in de The Idiot/Lust for Life periode qua productie, echter in tegenstelling tot deze albums gebeurt er op Post Pop Depression muzikaal weinig.De rifs en lijnen van Josh Homme doen mij niet zoveel (allemaal eerder gehoord)
Iggy met bijna 70 is nog prachtig bij stem, nogmaals muzikaal vind ik het zeer weinig verrassend, het kabbelt maar een beetje door......

Goede plaat maar geen topper in mijn ogen,daarvoor mist Post Pop Depression echte uitschieters.Ik heb het album nu meerdere malen gedraaid en ik denk ook niet dat het er nog van gaat komen.Had van mij wel wat agressiever en harder gemogen,nu zitten sommige nummers zelfs tegen het gezapige aan.Wat de plaat redt is de coherentie in de sound,die zorgt er echt voor dat het luisterplezier constant behouden blijft.

Als ik moet kiezen zou ik zeggen Paraguay en In the lobby maar eigenlijk is dit gewoon een fijn album van Iggy Pop en consorten zonder echte hoogte- of dieptepunten.En dat is ook wel wat waard.

Wel zo'n beetje het beste album dat je van Iggy Pop zou mogen verwachten anno 2016: geen parodie op zichzelf, maar een samenhangende plaat met een duidelijke eigen 'feel', een goede backing band en weinig zwakke songs.

Productie en spel zijn wel meerwaarde hier. De aanwezigheid van Matt Helders van Arctic Monkeys zorgt voor drumwerk dat af en toe doet denken aan die band circa 'Humbug', maar de belangrijkste leidraden zijn hier toch Bowie's invloed, en de hand van bandlid/ producer Josh Homme. Laatstgenoemde weet de songs goed tot hun recht te laten komen, zonder nou direct iets groots te doen. Spaarzame details komen goed uit de verf, zoals dat orkestje aan het einde van 'Sunday', een fraai tierlantijntje dat me weer bij de les brengt op het moment dat de plaat dat eerlijk gezegd wel nodig heeft.

Jammer genoeg begint meteen daarna het zwakste nummer van het album. Als verzameling songs vind ik de plaat ook wel wat minder geslaagd. Niet dat er echt slechte liedjes op staan, maar ze zijn allemaal... wel oké, of zo (sowieso voor mij wel een goede samenvatting van het muziekjaar 2016: wel oké). Iggy Pop heeft het altijd meer van zijn charisma dan van zijn muzikale vaardigheden moeten hebben (sorry als ik hier tegen heilige huisjes aantrap, maar dat vind ik wel) en net als Homme is hij een vrij beperkte songwriter met een paar hoogtepunten in zijn loopbaan.

Daar zou ik deze plaat nog niet zo snel onder scharen. Maar het bakje 'wel oké' is ook wel, eh, oké, hoor.