Iggy Pop - Post Pop Depression (2016)

Dit is een erg goeie plaat van Iggy. Of moet ik zeggen project van Joshua Homme en Iggy Pop?
De sfeer is wel erg QOTSA. Zelfs sommige zanglijnen lijken rechtstreeks van Homme te komen.
Ook het lekker gitaarwerk refereerd aan de heren van eerdergenoemde band.
Dat samen met de punk/pop van Iggy maakt een prachtig geheel.
Onverwacht ook want Iggy heeft sinds de jaren 90 (American Ceasar) niet echt meer weten te overtuigen.
Hij heeft toch een partner nodig om zijn songs dat beetje extra te geven lijkt.

Ga ik doen!

Probeer ook American Ceasar eens

Eerste 3 nummers goed, daarna wordt het saaier en saaier; daarom gemiddeld 3 sterren voor dit album.

Altijd goed om weer wat van Iggy te horen, zeker in deze interessante setting. Mis een beetje puntigheid in de zang van Iggy en inderdaad zakt het album na de eerste nummers aardig in. Had (tegen beter weten?) meer verwacht van deze samenwerking. Zelfs Josh Homme valt terug op trucjes van de laatste QOTSA-plaat.

Het word pas écht goed na de eerste 3 nummers! In the Lobby, Sunday en Paraguay zijn werkelijk fantastisch.

Verfrissend om weer eens zanger te horen die de diepte in zijn stem op zoekt...
Ben die gekwelde stemmetjes van die singersongwritertjes meer dan zat!

Iggy komt ook op werchter dit jaar! Mooi

Vanaf 18 maart te koop, maar kan nu al beluisterd worden o.a.

Puike reeks songs van de Godfather of Punk; mooie zang en dito gitaarwerk; songs 1, 2 en 3 m.i. de sterkste.

Mijn waardering inmiddels van 3 naar 4 sterren verhoogd.

Idd eindelijk nog eens een diepte in een stem (en neen, geen editors afgrond). Genoeg getormenteerde singersongwriters om het sportpaleis 3 keer te vullen (en op te blazen).

Nu de plaat, voorlopig een 3.5*, spijtig dat het soms wat klinkt alsof Iggy die frontman is van een groep die tussen QOTSA en de Arctic Monkeys (op hun laatste) schippert. Misschien dat het nog groeit, heb ze nog maar een paar keer gehoord.

Deze plaat is duidelijk een groeier, begon hij bij mij als een 3*, is hij omhooggeschoten naar 4*. Alleen de openingstrack verpest het wat, die vind ik maar niets. En American Valhalla is ok maar dat is het dan ook. Pas vanaf nummer 4 begin ik er in te komen. Gardenia is een toegankelijke, mooie single met Pop in topvorm. Hij heeft nog steeds die mooie diepte in zijn stem.

Dan het interessantste deel van de plaat,
Op Sunday klinkt hij een beetje als Bowie, en dat einde met die violen. Mooi mooi mooi. Eigenlijk is deze plaat een beetje wat Bowie beoogde met Tin Machine. Rock met toch een edge. Dan komt Vulture, goed degelijk nummer met Iggy die helemaal Spaans gaat tegen het einde. Daarna het prijsbeest German Days, een nummer gemaakt om luid te spelen en waarvoor termen als duister bestaan. Tekstueel is heel deze plaat doorspekt met verwijzingen naar Berlijn,lust en liefde, maar deze toch wat meer; Voorwaar, Iggy in goede doen en is het einde van Chocolate drops geen verwijzing naar Blackstar?

There is nothing in the stars
If You fail to move
There is nothing in the dark
it's just some old excuse

Hanging on, let it go!

We sluiten af met Paraguay, wat een goede afsluiter is dat toch, een koortje en dan een gitaartje en Iggy Pop op zijn breekbaarst, dan rond 3.00 breekt het nummer open, met dat koor van in het begin dat terug komt, wat drums er boven op en een gitaar,

Merci Iggy

En ook Sunday is weer een klasse nummer. Alle drie de singles bevallen mij erg goed, dus kom maar op met dat album!

Hij is allang gelekt anders hoor.

Ja prima, maar ik wacht gewoon op de officiële release.

Same, wel vol ongeduld ondertussen.

Nog 2 weken voor jullie dan

probeer ook Skull Ring eens

NME review. 5/5
NME Reviews - Iggy Pop - 'Post Pop Depression' - The NME Verdict | NME.COM

Wat een waardeloze beschrijving door OOR. En boordevol vooronderstellingen omtrent de carrière en het vermogen tot muziek creëren door Iggy Pop. Blij dat ik dat blad al jaren niet meer lees.

Zalig Album! Bij Gardenia is Bowie voor mij zeer dichtbij..
En voor vele andere nummers kan ik niet anders dan aan Johnny Cash denken.. Zeker Chocolate Drops, kon zo een album zijn op American Records

Bowie zou trots geweest zijn op zijne maat.. Kijk al uit naar Werchter!

Dat kan je wel zeggen, ja!

Hommetje heeft z'n stempel er vrij nadrukkelijk op geplant. Pakt prima uit! Iggy blijft een heerlijk primale frontman.

Paraguay is genieten!

Het woord primaal is mij onbekend.

Ik gok dat het wel bestaat. Wellicht een anglicismetje.

Het woord 'primaal' komt niet voor in de door de Taalunie goedgekeurde woordenlijsten, beste mol. Als je zelf woorden gaat verzinnen, dan weet ik niet meer wat je bedoelt. Nu moet ik er toch een beetje naar raden. En dat lijkt me niet de bedoeling. Ik lees trouwens wel vaker hoofdschuddend onduidelijke berichten op dit forum.

Een prachtige titel met bijbehorende fraaie wat donkere sound heeft Post Pop Depression. Iggy is terug en hoe. (Op een foto letterlijk) aan de hand van Joshua Homme en met behulp van gitarist Dean Ferita en drummer Matt Helders wordt puur vakmanschap geleverd. Die fraaie sound van het album is een soort mix van the Stooges, the Queen of the Stone Age, maar ook van the Arctic Monkeys, niet toevallig de bands van de band. Gardenia lijkt een eerbetoon aan David Bowie, het ademt Bowie in al zijn vezels. Het is dan ook een fantastisch nummer.

Op de (wel) aardige nummers Vulture en German Days na vind ik ook de andere songs erg goed. Openingssong Break Into Your Heart bijvoorbeeld, met een QOTSA inslag. American Valhalla had op AM van the Monkeys kunnen staan, alweer raak dus. Hier vind ik de zang van Iggy sterk. In the Lobby is lekker tegendraads, met een goede gitaar. Sunday is erg fijn, ook hier zang en gitaar, maar ook het koortje en al helemaal het verrassende einde met de strijkers. Op Chocolate Drops horen we een lekker ritme en een mooie piano. En wat te denken van de geweldige slotsong Paraguay, met een heerlijk foeterende Iggy op het einde. Nu al een Iggy klassieker.

Producer Joshua Homme en de band met Iggy voorop, hebben werkelijk een dijk van een plaat gemaakt. Ook ontzettend leuk voor Iggy, hij verdient dit (afscheid?) zeker. Of smaakt dit naar meer? Hoewel: "I've had enough of you, yeah I'm talking to you!"