Iggy Pop - Post Pop Depression (2016)

Op eerste gehoor lijk het een The Idiot part 2. Ik vind het wel cool. Even laten bezinken.

James Osterberg, beter bekend als Iggy Pop intrigeert al een kleine 50 jaar de muziekindustrie met zijn rauwe klanken en energieke live optredens. Veel is er in al die tijd niet veranderd aan de man die met The Stooges groot werd en door David Bowie ondersteuning kreeg in het afkicken van zijn drugsverslaving. Zijn staat van dienst als pionier binnen de punk en vernieuwer in de rock bereikte hij met albumklassiekers als Fun House, Raw Power en Lust for Live. Achter zijn zeventiende soloplaat Post Pop Depression gaan er echter meer namen schuil dan alleen die van Iggy Pop. Multi-instrumentalist en frontman van Queens of the Stone Age Josh Homme werd namelijk via een tekstberichtje gevraagd om samen met Iggy aan zijn nieuwe plaat te werken. Homme dook samen met Queens of the Stone Age toetsenist Dean Fertita, Arctic Monkeys drummer Matt Helders en Iggy Pop de befaamde muziekstudio Rancho De La Luna in de Joshua Tree-woestijn in om te werken aan het materiaal voor het album. Op 68-jarige leeftijd zou het volgens Iggy zelf weleens zijn laatste werk kunnen worden en de dood van zijn leeftijdsgenoten maakt hem op het album ook bewust van zijn eigen sterfelijkheid. De muzikale invloeden van de verschillende bands van de vier muzikanten sijpelen daarbij door in de angsten en twijfels van Iggy, ondersteund door een flinke portie humor.

De openingsklanken van Break Into Your Heart maken direct hoorbaar met welke bandsamenstelling we hier vandoen hebben. De scherpe gitaarriff van Homme sleurt Iggy zijn breekbare gedachten in. Ondersteund door een muurvast drumpatroon van Helders stelt Iggy zich kwetsbaar op in zijn bariton stem. De klanken van de keyboards voeren zich tot diep in het hart, waar de laatste slagen hun ronde doen. De dubbele laag aan gitaren geven het nummer het duistere randje, waarbinnen Iggy de spanning zorgvuldig weet op te bouwen. Gardenia duwt het album in een volledig andere richting, aangestuurd met een Smits-achtige melodielijn van gitaar- en keyboardklanken. De levenslust vindt de weg terug in Iggy’s leven, nu in de vorm van het vrouwelijke schoon. Kenmerken van David Bowie vinden de weg in Iggy’s aangeslagen stemgeluid, in het refrein ondersteund door een tweevoudige zang, waarbij de relatie met Queens of the Stone Age’s album Like Clockwork duidelijk zijn stempel drukt op het geheel. Het nummer ontwikkeld zich als een aanstekelijke combinatie tussen indie, pop en desert rock en toont Iggy als de door hemzelf omschreven grootste nog levende Amerikaanse dichter. Opbeurend is de voortreffelijke samenvoeging van percussie, bas en elektrische gitaar, waar het swingende geheel de schoonheid van de Gardenia laat opbloeien. Iggy stelt zijn eigen sterfelijkheid aan de kaart op de door de vibrafoon overladen openingsklanken van American Valhalla. Net als zijn onlangs overleden vriend David Bowie dringt ook hij in zijn ontroerende zang het einde van zijn bestaan aan de wereld op, met een kleine knipoog naar de China Girl. De gitaarriffs drukken stevig op het traag ontwikkelende geheel, waarbij de muzikale stijl van de bands van de vier muzikanten een duidelijke invloed vormen. Wanneer het volume van de muziek langzaam wegebt wordt het Iggy duidelijk dat het enige wat hij nog heeft zijn naam is. De Walhalla voor de strijders lijkt nog ver weg, maar de bijna dood ervaring van Homme en de oplopende leeftijd van Iggy maken hun bewust van het einde.

De onzekerheid waar Iggy regelmatig mee te maken heeft zoekt een weg op In the Lobby. De kwestie van overleven duwt hem in diepe depressies, om hem vervolgens wankelend te laten opkrabbelen. Muzikaal gezien is het nummer geenszins verrassend, maar deelt het vooral korte momenten van herkenning uit de rijke historie van Iggy´s en Homme´s muziek. Hoe Iggy zijn schaduw in het diepste van de nacht volgt, om erachter te komen dat zijn kwetsbaarheid hem tot waanzin en depressies drijft. Toch is de ervaring van de muzikanten essentieel voor de muzikale paden die het album bewandeld, want elk instrumentaal stukje past perfect binnen de uitgestippelde routes. Zo toont het met rock ´n´roll en funky ritmes doordrenkte Sunday hoe op een aanstekelijke gitaarriff de rollende klanken van drums het nummer in haar greep houden. De groove van Helders´ drumspel legt de relatie met zijn band Arctic Monkeys, waar de vrouwelijke zang Iggy´s doordringende gedachtes ondersteund. De zondag waar hij naar verlangt wordt omringd door gevoelens van zijn kwetsbaarheid. De rijkdom en faam die hij heeft verworven laat hij het liefst los voor dat ene moment van rust. De vrouwelijke stemmen voeren het nummer naar een aangrijpend samenspel van strijkers en blazers, waar het leven in korte momenten in voorbij komt zetten. Vulture zou in een spaghetti-western niet misstaan, maar weet in de stijl van dit album wat minder goed zijn plek te vinden. De klinkende bellen en opjagende klanken van marcherende drums en gitaarsnaren laten de gieren neerdalen, op zoek naar hun prooi. Uitgedroogde lichamen en vergiftigde zielen laten Iggy als crooner kennismaken met de hitte van de woestijn en het einde der tijden. Het ritme dat in tempo toeneemt doet de drums en gitaren ontsporen in de gekte die Iggy heeft aangericht.

Wat er ook van Iggy verwacht wordt, hij weet op het album meerdere malen te verassen in zijn diepgewortelde stemgeluid en de verschillende muzikale kanten. Zo kan German Days in worden gedeeld in de bluesrock en garage rock. Felle gitaarklanken en een zware bassriff laten Iggy terugkeren naar zijn dagen in Duitsland en zijn gezondheidsproblemen uit die tijd. Aangevoerd door pijn en twijfels zoekt zijn stem de verbinding met de laatste levensdagen van Johnny Cash en zijn muzikale vriend David Bowie. Het donkere schip gaat van zwaar beladen gitaarriffs en drumritmes over naar korte muzikale oplevingen, maar zinkt steeds verder weg in de Duitse oorlog en spanningen tussen oost en west Berlijn. Iggy´s gevoel voor humor is nog niet verdwenen, zo bewijst het piano gedreven Chocolate Drops. Het nummer pakt zich vast aan een doorlopend ritme, gevormd door Helders´ drumspel. Zoekend naar het omgaan met zijn beroemdheid beschrijft hij de ups en downs op een voor hem kenmerkende wijze. Fraaie muzikale omwentelingen maken hem bewust van zijn verleden en de verschillende malen dat hij dicht bij de afgrond stond. Het beste bewaard Iggy echter voor het einde, waar Paraguay niet alleen als een vlucht naar vrijheid kan worden beschouwd, maar ook fantastisch inspeelt op de huidige ontwikkelingen van de online wereld. Zijn woede-uitbarstingen maken als snel plaats voor de zonnige klanken van keyboards en gitaren, om vervolgens de rit voort te zetten naar zuidelijkere bestemmingen. Het nummer ontwikkeld zich tot een fraai en gestructureerd muziekstuk, zoekende naar een weg om van de beroemdheid af te komen en in alle rust zijn leven voort te zetten. Hoe Iggy op humoristische wijze zijn woede uitstraalt op de huidige samenleving en als een bezetene tekeer gaat, ondersteund door een flinke dosis aan bluesrock en rammelende drums. Een vaarwel waar we u tegen mogen zeggen, want Iggy neemt op gepaste wijze afscheid van de muziekwereld: I’m gonna go heal myself now, Yeah!

Een onverwachte combinatie van vier muzikanten maakt van Post Pop Depression een meer dan interessant muziekstuk. Er wordt slechts sporadisch voor de meest toegankelijke weg gekozen, waardoor zowel de agressiviteit van de punk, de pure kracht van de rock als de zonnige klanken uit de indie een plekje krijgen toebedeeld op het album. Waar de muzikale lijnen van Josh Homme’s en Dean Fertita’s Queens of the Stone Age regelmatig hun stempel drukken op de klanken van het album, brengt Matt Helders zijn ervaringen uit de Arctic Monkeys in het geheel. De man van het album blijft echter Iggy Pop, die op het album op een zelfbewuste, aangeslagen en humoristische wijze reageert op zijn sterfelijkheid en beroemdheid. Iggy toont zijn kwetsbaarheid in zijn aangrijpende bariton zangstem en laat de poëzie zijn genialiteit onderstrepen. Zijn laatste kunstwerkje of niet, Post Pop Depression is in ieder geval een meer dan waardig afscheid van zijn woeste, punky en energieke carrière.

4*

Afkomstig van mijn website Platendraaier.

Iemand met een site voor vinylliefhebbers hoort niet eerder een recensie te plaatsen van dit album dan per 18 maart a.s. En even benoemen hoe de produktiekwaliteit van de schijf is, beluisterd vanaf vinyl.




Ik lees heel andere dingen in de lyrics van German Days, of hoe kom je aan deze interpretaties?

Doet me teveel aan Bowie/'s muziek denken ; waar is de 'oude' Iggy ? Beetje geveol van Bart Chabot over Herman Brood, klein beetje dan....

Dit is de oude Iggy, de jonge Iggy zat in The Stooges

Je mist de aanhalingstekens bij 'oude' (smileys werken niet)

Nope, gezien maar de Lust for life en Idiot Iggy was ook al een soort van Bowie, Iggy.

Jij weet wel van (Z)Iggy Stardust.

Geheel afhankelijk van wanneer ik een persexemplaar binnenkrijg. Niet geheel vreemd bij een release van een artiest als Iggy dat dit al eerder plaatsvindt. Even een snelle blik en ik zie dat het internet nu al boordevol staat met recensies van zowel de grote magazines als de kleinschalige muzieksites.



Eigen interpretaties zoals gebruikelijk bij een verhaal, of je nou de paus aanhaalt, hedendaagse problemen met vluchtelingen of de positie van Merkel, alles is weer terug te herleiden naar de tijd die hij ooit in het gezelschap van Bowie in Duitsland doorbracht en zijn eigen ervaringen daar.

Heerlijk. Wat is Paraguay een steengoede afsluiter zeg!

Ouch, wat gênant...

Waarom blijf jij steken op 2 sterren, Ducoz.
Is het album zo 'slecht'?

Album luistert lekker weg. Blijf met één gedacht zitten: zou Queens of The Stone Age niet beter wat Iggy Pop kunnen gebruiken dan Iggy Pop deze dosis Queens of The Stone Age? De trucjes van Josh Homme raken wat sleets.

Normaal onderbouw jij toch wat beter.

Op de pagina bij Skull Ring schreef ik het, als ik het goed heb, ook al. Stel je voor dat je opa zingt over wat hij allemaal wel niet met vrouwen wil doen. Ik verwacht niet van Iggy dat hij iets compleet anders gaat doen dan hij altijd al deed. Maar misschien is het gewoon eens tijd te stoppen.

Van de drie (ik heb niks met Bowie) waren Bowie en Reed het meest getalenteerd, Iggy was meer de bouwvakker van het stel. Lou Reed verviel in de jaren 80 ook wel tot wat flauwigheden. Maar Iggy was en is nog altijd drank, drugs en vrouwen. Dat moet hij op deze zoveelste langspeler weer duidelijk maken, het enige is dat zijn stem niet meer mee wil. Alsof je naar een dementerende bejaarde zit te luisteren die plotsklaps denkt dat hij straks gaat stappen en weer 20 is.

Begrijp me niet verkeerd, de plaat heeft zijn momenten. Soms komt ook Iggy goed uit de hoek, maar het is toch allemaal net net. En dat is gewoon niet genoeg. Ik begrijp het: het is Iggy. Maar Iggy is geen god, en is dat nooit geweest. Iggy is die zuiplap die op een open mic avond het podium opklimt en wel even laat zien hoe het allemaal moet maar de plank tot lachens toe misslaat.

Ook snap ik dat Josh Homme graag mee werkt aan dit project. Wellicht een held en een laatste redmiddel voor het maken tot een plaat. Maar die laat zich eigenlijk ook nergens zien en weet niet te vlammen. Net zo versteend als zijn laatste effort met de Queens.

Of misschien beter (of erger) Iggy laat nog maar eens zien dat hij een beetje een karikatuur van zichzelf aan het worden is.

Bij de meeste albums van Iggy Pop en van QOTSA ben ik telkens enthousiast om er aan te beginnen. Altijd heb ik bij hun schijven initieel het gevoel van: ja, zit lekker, spannend, meer van dat,... Maar na het derde nummer slaat immer de verveling toe.

'Gardenia' vind ik bvb. een knap nummer maar daarna komen er enkel echo's, losse flodders en herhalingsoefeningen en wordt het spannende plots vermoeiend en enorm vervelend. Tegen het moment dat 'Sunday' er aan komt, wordt het tenenkrullend zwak.

Het wordt zelfs zo dramatisch dat ik het snobistisch nonchalant en makkelijk vind. Ik laat het bijgevolg verder aan mij voorbij gaan (maar blijf bij elke nieuwe release proberen).

Geen idee waarom jij er nu een groepje van 3 van maakt, is ook niet uit jouw tekst te halen.
En getalenteerd, Bowie en Reed waren componist / performer en Iggy eigenlijk enkel performer.
Dus kun je ze als je ze gaat vergelijken enkel als performer vergelijken en dan was waarschijnlijk Iggy zelfs wel beter dan mijn grote held Lou.

Heeft iemand trouwens tips voor artiesten die liedjes maken in de stijl van Sunday? Dus funkrock met een rauwe, doorleefde stem. Red Hot Chili Peppers en Lenny Kravitz zijn te 'clean'. Bedankt alvast!

verassen...?? issie dood dan?

Kwam door de German Days zullen we maar zeggen .

leuke plaat en zonder commerciele concessies ...ga zo door iggy...volgende plaat met mark lanegan?

Ik vind het allemaal maar wat slap en ongeïnspireerd klinken. Muzikaal is het verder wel prima, maar alles gaat zo traag en ik heb geen enkel wow-momentje gehad. Er had wel wat meer pit in gemogen wat mij betreft.

Is er ook een verklaring / duiding van de titel van het album?

Verwijzing naar zijn artiestennaam??

Of het bekt gewoon lekker weg ?

Kom op, Ig, doe 'ns een boekje open - hoe ben je eroverheen gekomen?

Overeenheen gekomen ? Sinds de kritiek van kamerado Ducoz heb ik weer een behoorlijke terugval !

Schenk zo nog maar 'ns in dat helpt - proosten we virtueel; hier met een 18 jaar oude Glenlivet

Laatste nieuws al gehoord: Oranje gaat binnenkort naar het WK toepen - spelen ze constant systeem Blind

Een proostje dan maar. Geen 18 jaar oude Glenlivet (ouwe snoeperd) maar een ordinair cold Cheers beer. Smaakt ook beter met een temp net boven de 30 graden.
Wat zit jij trouwens al vroeg aan de booze ?

Hij staat nog op verdacht - 't is ook maar een klein slokje.

En na de klok van zessen mag men den dorst lessen Zal deze 'ns beluisteren

Bedankt voor jouw uitgebreide toelichting, maar zelfs ik - als vrij ouwe lul - ben nog te jong om me te herinneren hoe goed Iggy & the Stooges wel niet waren. Die eerste 3 platen zijn fenomenaal, zeker niet gemaakt door een 'bouwvakker'.
Dat gold bijvoorbeeld ook meer dan voor de 2 platen die hij met Bowie heeft gemaakt.

En over Iggy en zijn optredens vroeger, dat ging toch wel wat anders. Dit is echt niet flauw bedoeld, maar in het kort staat het allemaal aardig beschreven op de wiki: Iggy Pop - Wikipedia - nl.wikipedia.org
Ik heb toch het idee, dat jij in dit geval de plank misslaat beste Ducoz en niet Iggy.