Deftones - Gore (2016)

Nou ik vind in één week kukelen van plek 15 naar geheel uit de top 100 wel vrij kras, Arrie, maar het fenomeen wat jij beschrijft klopt wel.
Zoek sowieso maar eens uit welk aandeel hardrockers/metalheads hebben in de koopcijfers van fysieke geluidsdragers. Ik schat nog best een groot aandeel. Zij willen de CD of liefst elpee in huis.
Zeker als het om zoiets als de nieuwste van Iron Maiden gaat.
Niks streamen.

Metalalbums die hoog scoren in de top 100 in de eerste week denderen inderdaad vaak binnen een week de lijst weer uit, op een select gezelschap van bands na. Het publiek pre-ordert of koopt het album gelijk in de eerste week.

Ik heb inmiddels de originele CD en om antwoord te geven op de opmerking van jurado: ik ben het met je eens dat de productie voor Deftones-begrippen vrij gruizig is. De drums van Cunningham springen er altijd tussenuit, nu zijn ze aan de doffe kant met bekkens die meer een waas creëren dan glanzende klanken voortbrengen. De gitaren hadden voor mij ook met iets meer subtiliteiten behandeld kunnen worden in de mix. Toch klinkt het voor de rest heel erg levendig en heeft zo'n ''ruwe'' productie wel wat, alle synthlijnen en effecten die Frank Delgado neerlegt zijn wel heel goed te horen.

Inmiddels met geld netjes officieel als hardcopy aangeschaft. Fijne plaat, maar zo langzamerhand begin ik Koi No Yokan toch beter te vinden. 4- vs. 4+. Koi No Yokan heeft meer samenhang en is 'krachtiger'. Saturday Night Wrist blijft wij mij betreft voorlopig de beste van onze Deftones.

Ik vind hem toch weer tegenvallen, net zoals Koi No Yokan. Diamond Eyes was nochtans prachtig, maar alles erna blijft niet meer hangen.

Ik moet toegeven dat ik erg snel ben uitgekeken op deze nieuwe plaat. Nog niet eerder gehad met een album van Deftones, welke dan ook. Een halfje eraf.

Eventjes het album op een wat lager pitje gehad maar sinds een paar dagen weer volop op hoog vuur. En ik kan er simpel in zijn, simpelweg heerlijk album van de heren. Ik geef ze het voordeel van de twijfel, voornamelijk omdat dit album na een periode van rust nog steeds heerlijk binnenkomt. En omdat ik het album nu weer niet op laag vuur kan zetten .
4.5*

Lang gewacht met een mening te geven...
Vooralsnog een 3.5
Gore vind ik net als DE consistenter dan KYN. Gore lijkt een schatkist die maar moeilijk te openen is, maar op een gegeven moment klapt het deksel er af en ontvouwen zich een paar prachtige muziekjes met verborgen melodielijntjes en refreintjes.
Deze plaat heeft daardoor een ongrijpbaar iets.
Ik denk dat ie op termijn nog wel hoger gaat scoren, maar hij kan in z'n geheel nu nog niet op tegen de uitschieters op KYN.

Hearts/wires, Phantom bride, Geometric headdres, Xenon, Rubicon de beste nummers, de rest heeft nog even tijd nodig.

Nog iets:
Ik vind dit één van de lelijkst geproduceerde platen die ik ooit heb gehoord.
Zonde, zonde, zonde!
Het geluid is een brei van instrumenten. ik snap niet waarom hier voor gekozen is.

Gore is vooralsnog een plaat gebleken waar de meeste muziekcritics helemaal wild van blijken te zijn, terwijl het grote publiek (dat bekend is met de band weliswaar) het album als Deftones' zwakste sinds de S/T uit 2003 beschouwd. Toegegeven, het album is minder makkelijk te behappen dan wat we van de band gewoon zijn; geef het echter enkele draaibeurten en er ontvouwt zich een album waar de bekende (en toch wel originele en unieke) metal van de band toch weer op topniveau draait. De ongrijpbare arrangementen en de desolate sound vind ik dan weer het album een eigen karakter geven. De eerdere vrees voor een tegenvallend album was voor mij ongegrond; deze doorgewinterde Deftones fan kan zich een tevreden man noemen. Gore zal een album zijn dat doorheen de tijd aan lof zal bijwinnen.

Wederom een goed album van deze band. In lijn met vorige albums. Respect!

De spijker op z'n kop...


...en nog een keer...

Prayers/Triangles & Hearts/Wires

Door een teveel aan interessante releases deze aanschaf wat uit het oog verloren. Een echt grote fan ben ik dan ook niet van Deftones maar dit album is toch weer dik de moeite.

Opnieuw een sterk album van de Deftones maar echt verrassingen of nieuwe invalshoeken biedt Gore niet.Het is weer de bekende dynamische rock die nogal eens over de top lijkt te gaan na fijn rustpunt en weer voor een groot gedeelte afhankelijk is van de fantastische vocalen van Chino Moreno.
Nieuwe Deftones klassiekers kan ik in eerste instantie ook niet ontdekken op dit album terwijl ik er toch behoorlijk wat draaibeurten aan gespendeerd heb.Desondanks zijn onder andere Prayers / Triangles,Doomed User en (L)mirl wel mooie en sterke songs die toch weer een verrijking zijn voor het oeuvre van de band.
Gore is dan ook vooral een stabiliserend en krachtig album geworden maar niet de echte topper waar ik op gehoopt had.Deze keer nog net vier sterren maar voor de volgende verwacht ik toch wat meer van deze talentrijke band.

(Die blblblbl-geluiden op) 'Acid Hologram'.

Het is me echt een raadsel waarom Gore de slechtst beoordeelde plaat van de band op RateYourMusic en Sputnikmusic is. Ik draai de plaat nog steeds erg veel en het is een van de interessantste platen in de Deftones-discografie. Het is een plaat waarop Deftones behoorlijk wat risico's neemt en verfrissend uit de hoek komt. Minder gefocust op deinende grooves en shoegazende gitaren en veel complexer in zijn ritmiek en kronkelend in zijn riffs. Er zijn absoluut zaken op de productie aan te merken, maar het ''ruwe'' geluid heeft ook weer veel karakter. Daarmee heeft deze plaat in de discografie het meeste connecties met de self-titled: die is ook behoorlijk ruw en melancholisch, al is Gore een heel stuk verfijnder. Het is een plaat waarbij het langer duurt om er grip op te krijgen, maar uiteindelijk is hij net zo herkenbaar en catchy als alle andere Deftones-platen. Op naar plaat negen die met de titeltrack al een heerlijk startschot heeft gekregen.

Don Cappuccino, ik ben het wel met je eens dat Deftones hier veel spannende dingen doet en die complexere ritmiek staat me ook aan. Sowieso vind ik de 'softere' platen van de band sowieso fijn en onderschat - hoi, Saturday Night Wrist - en ik snap de (online) afkeer van veel fans niet. Maar mijn probleem met het album is wel dat ik door die belachelijke riff van 'Pittura Infamante' (alsof ik bij het titelscherm van Guitar Hero op mijn Nintendo DS ben aanbeland) nogal uit de flow raak. Met 'Xenon' kan ik ook niet heel veel en hoewel ik '(L)mirl' fijn vind, ben ik er qua aandacht vaak toch pas weer bij met het titelnummer. Dat zorgt al met al toch voor een flinke dip tijdens het luisteren; anders had dit album wellicht ook op 4,5* ster gezeten.

Wat zitten wij toch op één lijn Slowgaze. XD
Ik had tot mijn verbazing dit album nog niet beoordeeld maar kom toch op een solide 4*. Ik mis hier echt een brok agressie wat op voorgaande albums altijd aanwezig was. Juist die mix van hard, zacht, zweverig en kneiterhard is wat ik zo gaaf vind aan Deftones. En daarom een van mijn favoriete bands is en blijft. Doorlopend door de albums hebben ze voor mij nog nooit de plank mis geslagen en altijd gepresteerd.
Echter zoals aangegeven mis ik een Rocket Skates, Poltergeist, Rats!, Elite of een absoluut beuknummer. Verder is het kwalitatief vanouds meer dan prima.
Om toch een aantal favorieten aan te wijzen.
Prayers / Triangles
Doomed User
Hearts / Wires

Hoezo? Je hebt 'Acid Hologram' helemaal niet genoemd in je rijtje en dat is duidelijk mijn favoriet op dit album.

OK! DAN NIET! Slowgaze
Spreek je bij de volgende plaat weer. haha

Ohms?

Juistem.
Ben op een tocht door alle Deftones albums opnieuw te raten en van commentaar te voorzien maar ben niet de enige.

Tanthes?