Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Ik vind het een geweldig album. Life's What You Make It eentonig. Ik vind het een true classic. hoe die drums samengaan met de piano dreunen en dan de gitaar tracks van Ian Curnow. Heeeel mooi dit. Bijna net zo goed als Spirit Of Eden.

Ik bedoel David Rhodes. Ian was de live toetsenist. Ik blijf het zeggen: jammer dat Hollis officieel retired is .

Elke 5e april zet ik dit album weer op. Niet alleen omdat het nummer April 5th erop staat (wat overigens briljant is), maar ook omdat dit album me altijd een heerlijk lentegevoel geeft... Het heet niet voor niets The Colour of Spring... Wat kan het leven toch heerlijk zijn!!

leuk...je brengt me op een idee.

Eerst vond ik deze maar niks. Ik had net Spirit of Eden en Laughing Stock achter de rug, en wat mij betreft waren die toegankelijker dan deze. Die twee vond ik gelijk al bij de eerste luisterbeurt geniaal, hoewel ze wel steeds mooier worden, maar bij deze moest ik enorm wennen. Je zou kunnen zeggen dat dat vreemd is omdat dit gewoon een soort van pop is, maar ik vind het, vooral door de manier van zingen van Hollis, eigenlijk heel anders dan al het andere wat ik heb gehoord. Maar na een paar keer luisteren was ik eraan gewend en nou vind ik hem eigenlijk wel bijna zo goed als Spirit of Eden (evenaren kan niet, want Spirit staat ongeveer voor alles waar muziek voor bedoeld is voor mij). Ik begon met drie, maar via 4,5 naar 5 sterren

Prachtig popalbum van Hollis en co. Dit is nou een schoolvoorbeeld van een jaren '80 popplaat die totaal niet gedateerd is. Erg goede songs worden verpakt in een heerlijk synthesizerjasje. Perfecte lentemuziek ook dit.

Dikke 4* en het beste nummer is de openingstrack.

Beste nummer blijft "Life's what you make it". Tof album. Een *4, omdat er wat intermezzo's tussen staan die ik nog niet zo kan waarderen.

Voor mij zo'n beetje het laatste goed album, met uiteraard "Life's what you make it'" en "Living in another world". Goede productio van Tim Friese-Greene. En met een prachtige cover, met al die vlinders erop.

Wonderschoon album. Ik herinner me nog steeds de euforie die ik voelde bij aankoop van het album in 1986. Wat een prachtige nummers. Er staat niet één slecht nummer op. Absolute favorieten zijn Give It Up, Time It's Time en April 5th. Dit laatste nummer is prachtig in z'n kwetsbaarheid en eenvoud. Eigenlijk vind ik alle Talk Talk albums klasse. Dit is echter voor mij het allerbeste!

talk talk blijft een goed inspirerende groep. dit album is net zoals de opvolger een sterk werk.

deze verdiend 5 gouden sterretjes

dit is een ware parel net zoals hun 2 volgende platen

wanneer gaan ze die verdomde top 250 binnen rollen

dit een 5

'Magnum Opus' van deze Unieke band: wat MOOI!
Luister naar 'Life's What You Make It'......KLASSIEKER.

Dit is voor mij de allermooiste plaat van Talk Talk, en de stem van
Mark Hollis is voor mij de derde stem in het rijtje, die mij werkelijk raakt.
Ik heb dit album op vinyl en later ook op cd gekocht. De prachtige hoes (ben liefhebber van vlinders én mooie illustraties) van de lp heeft de meeste impact op mij van alle albumcovers tot nu toe. Soms zet ik gewoon de lp hoes recht op ergens neer om ervan te genieten. Mark Hollis, zeker apart en geniaal. Leuke vent trouwens ook, had veel voor de fans over in die tijd! Het is inderdaad jammer dat we niets meer van hem vernemen.

Ik zou inderdaag zo graag willen weten wat die gast nou de hele ganse dag doet. Als je zulke geweldige creatieve vermogens zijn gegeven, kun je tocht niet een beetje stil gaan zitten. Zou die een baan hebben ofzo?

De laatste 'popplaat' van Talk Talk; de songstructuur is nog herkenbaar; de instrumenten worden steeds vaker akoestisch. De synth wordt vervangen door de prachtige en monumentale Hammond B3 van Steve Winwood, meesterbassist Danny Thompson zet hier en daar stevige noten in de basis.
Het resultaat is verrassend soul-vol en krachtig voor de toch redelijk experimentele klanken.

Is dit het Magnum Opus (->Leroi)?; persoonlijk vind ik dat meer de opvolger van dit album; het magistrale Spirit of Eden. Maar dit album staat als een huis en is één van de beste van de jaren '80!
4,5*

prachtig gezegd

Prachtig album. Eén van mijn favorieten is I Don't Believe in You. Grappig genoeg is van de geniale opvolger (Spirit of Eden) I Believe in You mijn favoriete nummer.

give it up zopas toegevoegd

spijtig dat spirit of eden en laughing stock praktisch geen video's hebben

op 1 na dus

alvast bedankt reptile71 daarvoor

Living in another world is wat mij betreft fantastisch, geniaal etc.
De rest kan me helaas niet zo boeien: was benieuwd geraakt na alle lovende reacties alhier, maar ik deel ze nog niet. Misschien moet het kwartje nog vallen...?? Het kabbelt me te veel voort...

't Is wel een groeiplaatje; hij viel mij in het begin ook wat tegen.

Op het moment zit ik weer in dat stadium bij het soloplaatje van Mark Hollis.

Het fijne van TCoS is dat het een toegankelijk geluid weet te combineren met diepgang en vernieuwing. Je wordt direct gegrepen door de catchy liedjes en later besef je pas hoe geniaal en weldoordacht het een en ander in elkaar steekt. Persoonlijk vind ik wat dat betreft dit album van ...Beatle proporties.

He soloplaatje van mark Hollis voegt nog weinig toe aan Laughing Stock. Nu is dat ook welhaast onmogelijk Het verbaast mij niet dat Hollis na dat ene soloalbum niets meer heeft opgenomen...welke richting had hij op moeten gaan?

Ik zou graag iedereen willen aanraden om eens alle albums van Talk Talk inc. het soloalbum van Hollis in chronologische volgorde te gaan draaien....hierbij dus

geluid van dit album is helemaal af ... super en geweldig album ...

Je hoort wel al een beetje terug van de genialiteit die in de latere twee albums te horen is, maar volgens mij is hier zijn stem nog iets te poppy waardoor het een beetje kitsch blijft klinken. In de laatste twee albums gebruikt hij zijn stem veel beter, meer in overeenstemming met de muziek. Had dit hier al het geval geweest, was dit waarschijnlijk mijn favoriete Talk Talk album geweest.
Nochtans blijf ik hem proberen, maar met iedere keer dezelfde vaststelling: "nee, net niet".

Geinig Ari, dat heb ik met Laughing Stock en Spirit Of Eden: door de 'kenners' als 'GROOTS' aangeduid maar echt uit een ander muzikaal vaatje (want 'anders', 'tegendraads'..hoor je vaak) en laat dat vaatje voor mij nou net mindere wijn bevatten....
Wat deze plaat voor mij juist zo uniek maakt is dat dit idd juist 'pop' is maar dan net met dat beetje extra (Marc Hollis?) wat deze plaat volstrekt UNIEK maakt in zijn soort....

Wat een prachtig album is dit! De opener Happiness Is Easy is al meteen een van de beste nummers. Ik ben verzot op die kinderstemmen die af en toe opduiken. Ook de twee volgende nummers zijn prachtig, vooral Life's What You Make It. Prachtige tekst bovendien:
Baby, life's what you make it
Celebrate it
Anticipate it
Yesterday's faded
Nothing can change it
Life's what you make it

Het voor mij beste nummer van The Colour of Spring is de opener van side B, namelijk Living in Another World. Fantastisch van begin tot eind, die harmonica is ook schitterend.
Zonder twijfel is Time It's Time een waardige afsluiter voor dit pareltje. Een nummer van acht minuten, maar toch niets te lang. Je voelt als het ware dat in de laatste minuten het album z'n einde nadert. Rillingen krijg ik ervan

4,5*, maar wel potentiële 5.

Meest sfeervolle plaat van Talk Talk met het schitterende I Don" t believe in you, deze jaren 80 kraker is niet aan slijtage onderhevig en draai ik nog bijzonder graag!!!

Die Harmonica ja....in de laatste Talk Talk-albums en de solo-cd van Mark Hollis een belangrijke rol voor maestro Mark Feltham. In Living in Another World levert hij de fraaiste solo van dit album af. In latere albums (Spirit of Eden!) in zijn inbreng nog intenser!

Had bijna 5 sterren geweest maar de 2 hele rustige ummers maken het voor mij net niet.
Happiness is easy, living in anther world en time is time voor mij de absolute hoogtepunten van hun platen.

Toch is en blijft dit één van de beste platen uit de jaren 80. Happiness is easy, Life's what you make it, give it up, briljant met als hoogtepunt het absoluut geweldige gezeik en gejank in april the 5th.

Ik heb deze cd een tijdje geleden eens opgezet, maar na 2 nummers had ik al genoeg gehoord vrees ik. Het deed me denken aan het stereotype van 'de jaren 80 muziek'. Kaal, vreselijke synthesizers, weinigzeggend stemgeluid. Vind dit meer muzak dan muziek.

Nuja, vrees niet, ik stem hier niet op (heb immers maar 2 nummers beluisterd), maar ik was wel zéér teleurgesteld.. had gedacht nog zo'n verborgen 80s parel te ontdekken (zoals J&MC, Echo, The Sound en Triffids..)