Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Afgezien van de constante kwaliteit van de composities, is de produktie natuurlijk ook het vermelden waard.
Ik ben gek op de 80's, maar het ging natuurlijk ook wel eens over de top met snoeiharde synthdrums en synthesizers die net even te nadrukkelijk waren.
Op deze is de produktie nagenoeg perfect. Gedetailleerd en elke toevoeging hoorbaar. Ook de warme sound is absoluut een meerwaarde.
Mooi ook dat Steve Winwood betrokken werd. Hier regelmatig te horen op de hammond.

De songs van dit album markeren ongeveer zo'n beetje wat maximaal haalbaar is bij een live optreden (van de latere albums niet meer). In Montreux Live (dvd - ook YouTube) wordt dan ook een aantal songs hiervan live gespeeld.

Leuk om de 'spot' even op Winwood te zetten, maar juist een aantal andere (studio-)musici verdient het echt wel om expliciet te worden genoemd: Ian Curnow (keyboards, w.o synths) en Robbie McIntosh (gitaar), omdat ze mede bepalend zijn voor de signature live sound van Talk Talk. En daarnaast de tweede drummer/percussionist, van wie de naam me even ontschoten is, maar die tevens duidelijk maakt wat voor diepte een live optreden wint door de toevoeging van een extra drummer/percussionist.

Als liefhebber van het latere werk van Talk Talk heb ik deze plaat eens opgezet. De meer rustige en akoestische nummers bekoren mij zeker, maar ik blijf iets meer moeite houden met de in mijn optiek wat overgeproduceerde aanpak van de overige meer jaren tachtig popnummers.

De op Musicmeter meermaals geroemde productiekwaliteit en dat dit een plaat is om je speaker op uit te zoeken zie ik dan ook niet zo. Naar mijn idee kun je dat beter doen met - het liefst zo rechtstreeks opgenomen - akoestische muziek en mooie klassieke opnames met veel dynamiek. Maar even terug naar de muziek waar het uiteindelijk toch om gaat geef ik deze plaat vanwege het vakmanschap en creativiteit als voorbode van wat hierna nog zou volgen al met al toch een positieve waardering.

Percussie : Martin Ditcham, Morris Pert en Phil Reiss.

Een paar maanden terug stuurde mijn neef mij een bericht; of ik interesse had om de oude Philips studioboxen (1973) van mijn vader (die verdienstelijk producer was) - gratis - over te nemen. Toevallig was ik op dat moment precies bezig met de mogelijkheden onderzoeken voor een leuke upgrade voor mijn fysieke media. Superbijzonder! Mijn neef gaf ook nog aan een stapeltje elpee's te hebben die ik voor een zacht prijsje kan overnemen, ze stonden immers al op Marktplaats en hij had er al wat biedingen op, ik ging akkoord.

Eén van de platen tussen dat stapeltje vinyl was dit album. Spirit of Eden was ik al bekend mee, maar los van Life's What You Make It kende ik het album in zijn totaal eigenlijk niet. Je raadt het al... Vanaf het moment dat ik de naald zich in de groef nestelde was het menens. Wat een ervaring, wat een productie, wat een trip!