Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Ik ben een behoorlijke Talk-Talk fan, en zonder de nummers op dit album zou ik dat niet geweest zijn denk ik. De eerste twee nummers vind ik zeer speciaal vanwege het ongelofelijk goeie gevoel voor muziek maken en mixen. Waar "Life's What You Make It" wat commercieler en eentoniger is, bekruipt het lentegevoel je weer helemaal als je "Living in Another World" hoort. Jaren '80 op zijn best!!

Helemaal mee eens. 'Living in Another World' vind ik trouwens weergaloos mooi. 4*

Hetzelfde geldt voor 'Give It Up'. Maar de rustige nummers zijn ook goed.

Dit is een album dat door het grote publiek over het hoofd is gezien (m.u.v de hitjes), maar iedereen die ermee bekend raakte werd er wel door overdonderd. Echt slecht commentaren heb ik er nooit over gehoord. Al vanaf de openingstonen raak je geintrigreerd en zuigt de zanger je mee in de mooie wereld die Talk Talk muzikaal weet te scheppen. Ik vind de stem van Hollis altijd iets troostends hebben.
Wat mij opvalt is dat dit album de tand des tijds goed heeft weten te doorstaan in tegenstelling tot veel generatiegenoten.

Ja dat klopt, ik deel mijn werkruimte met een fanatiek jaren 80-hater, maar hij strijkt zijn hand over zijn - bekrompen - hart voor Talk Talk.

Om te janken zo mooi. Happiness is easy en Living in another world. Goh, .....

Zeer mooie cd.. Zelfs de hoes is mooi...

Talk Talk en de hoezen...Het had een eigen stijl, het was een soort handelsmerk geworden. En de muziek ontwikkelde zich per album naar zeer gecompliceerde composities. The Colour of Spring was een ferme stap daarnaartoe. Was It's My life vooral met synthesizers en gearrangeerd en bevatte intelligente pop, dit album kenmerkt zich door de conventionele instrumenten. Maakt het meteen ook warmer én de tracks zijn veelzijdiger.
Ik vind het vakmanschap in alle opzichten.

Geweldige cd, waar nummers op staan waar gewoon geen woorden voor zijn zo goed.
Dit album is door het grote publiek inderdaad wel een beetje over het hoofd gezien wat aERodynamIC ook al opmerkte.

Meesterlijk album. Vol melancholie en sfeer. Time it's time is voor mij een meesterwerk, vooral door dat koor, wat me soms koude rillingen bezorgt. Een 5 en in mijn top-10

Ik zag net dat ik deze parel slechts 4,5 * had toebedeeld... dit onrecht dus meteen rechtgezet!

Ik ga er kort en simpel over zijn. Ik vind dit de allerbeste van Talk Talk.

Sjongejonge, nu heb ik in (net iets meer dan) 24 uur Disintegration van The Cure, Calenture van The Triffids en deze achter de kiezen. En voor de derde keer denk ik halverwege de plaats ergens tussen de 3.5* en de 4* als openingsbod neer te zetten, en steeds ga ik in het tweede deel van de plaat weer omhoog. En dat terwijl ik anders vaak na een aantal nummers de aandacht wat verlies en dan pas later tot de ontdekking kom dat er ook na nummertje vijf nog mooie nummers op de plaat staan.

Of het nou aan een bepaalde gemoedstoestand of gewoon aan deze cd's te wijten is, ook hier mag ik mij niet alleen de bezitter, maar zelfs ook de trotse bezitter van noemen. Heerlijke stem en vooral die afsluiter Time It's Time ... Volgens mij heeft Liquido daar met Narcotic een beetje van gejat of lijkt dat maar zo?? Een dikke 4* in ieder geval, met, ook hier, kans op meer.

Is er eigenlijk niemand hier die in de gaten heeft dat dit feitelijk een gospel album is? Hier wordt een strenge christelijke leer gepredikt. Talk Talk zou perfect passen op de EO Jongerendag:

Take good care of what the priests say
'After death it's so much fun'
Little sheep don't let your feet stray
Happiness is easy
Joy be written upon the earth
And the sky above
Jesus star that shines so bright
Gather us in love
Guilt upon their shoulders
How well the cause evades
Infecting your religions, claiming pacts
It's easy to shoulder the blame
Happiness is easy
Little ships of Galilee
Happiness is easy
Standing on the sea
Happiness is easy
Jesus tried to love us all
Happiness is easy
Be a friend to me
Happiness is easy
Try to teach my children
To recognise excuse before it acts
From love and conviction to pray
Take good care of what the priests say
'After death it's so much fun'
Little sheep don't let your feet stray
Happiness is easy
Little ships of Galilee
Standing on the sea
Jesus tried to love us all
Be a friend to me
Joy be written upon the earth
And the sky above
Jesus star that shines so bright
Gather us in love

De muziek klinkt mooi hoor, maar ik persoonlijk geloof niet echt in het idee dat we ons leven op aarde volgens 'de regels van priesters' moeten leven om zo een mooi 'leven na de dood' te verdienen. Dat die boodschap hier wel wordt gepredikt, is voor mij toch een smet op deze muziek. Als kind moest ik altijd mee naar de kerk waar datzelfde werd gepredikt. Ik heb daar afstand van genomen en luister nu echt niet naar popmuziek om datzelfde verhaal - waarin ik niet meer geloof - nog weer te moeten horen.

Ik heb er, voor alle duidelijkheid, totaal niets op tegen als anderen wel het christelijke geloof aanhangen en naar christelijke muziek luisteren. Ik wilde alleen even aandacht geven aan dit facet van de muziek van Talk Talk, dat eigenlijk altijd onderbelicht blijft.

Ik vind 'Spirit of Eden' (what's in a name?) en 'Laughing Stock' muzikaal gezien prachtige platen trouwens, maar dat Hollis c.s. met (een deel van) hun muziek ook mensen willen bekeren stoort mij persoonlijk wel.

Heb me daar nooit aan gestoord eigenlijk. Of ik nou muziek met een Joodse, Hindoeïstische of katholieke boodschap luister, als je meegesleurd wordt door de muziek dan maakt me dat niet zoveel meer uit. Zelf heb ik ook afstand genomen van het christendom, maar het nummer Happiness Is Easy wekt bij mij dus geen afstotende gevoelens op. Misschien omdat ik altijd vermoed heb dat de tekst ook kritisch, misschien wel cynisch bedoeld is. "After death is so much fun." bijvoorbeeld ligt er toch wel verdacht dik bovenop. Daarnaast heb ik een ongelooflijk zwak voor het gedreven instrumentale gedeelte vanaf 3:33. Nog steeds één van mijn favoriete instrumentale stukjes uit de popgeschiedenis.

Hmm heb altijd gedacht dat deze tekst ironisch bedoeld was ....
Trouwens dat denk ik nog steeds ...

‘Happiness Is Easy’, a song about “the effect violence has on kids”.

Een vraag en antwoord uit een interview uit 1986 met Mark Hollis:

What were you trying to say on 'Happiness is Easy'? It seems to me to be rather cynical. Have you any personal reason for being anti-religion?

The song isn't anti-religion - this song is about the way violence has often been linked with religion. Religion is good, War is bad. There is no connection..

Ik vind het trouwens zo grappig dat je overal hoort dat Talk Talk met Spirit of Eden het roer zo radicaal heeft omgegooid. Dat is natuurlijk ook zo, maar is Chameleon Day daar eigenlijk niet al een voorproefje van? Of ben ik de enige die dat prima in de geest van de opvolger vindt passen...?

het lijkt er inderdaad op dat Talk Talk op ieder album een voorproefje heeft gegeven voor het volgende album. De toon van Chameleon day wordt op Spirit of Eden voorgezet. persoonlijk vond ik het steeds mysterieuzer maar ook ontoegankelijker worden. Het leek wel of Hollis bewust geen lekker in het gehoor liggende muziek wilde maken. Spirit of Eden luistert nog altijd lekker weg, voor Laughing Stock moet ik weer eens gaan zitten.
Colour of spring blijft echter voor mij de absolute nummer 1.

Dat geldt voor Chameleon Day én April 5th natuurlijk.

Ook ik ben christen. Ik geloof niet in een streng christelijke leer waarin priesters of in het zwart geklede bekrompen mannetjes mij voorschrijven wat wel en wat niet mag .
Mijn geloof wordt gesterkt door het trouw lezen van de bijbel, het dagelijks bidden tot God en het zondagse kerkbezoek waar de liefde van Jezus Christus aan de mensheid wordt verkondigd. Maar ook door te luisteren naar (pop) muziek waarin de blijde boodschap van het christenlijk geloof wordt vertolkt (voorbeelden te over).
Het geloof is vooral een eigen verantwoordelijkheid. Volgens mij is dat op dit album door Talk Talk ook zo bedoeld:D.

Oei... ik ga even heel stout zijn. Eigenlijk zou ik volgens een bepaald topic iets moeten schrijven over Spirit of Eden, maar heel veel wat ik daarover te zeggen heb, slaat eigenlijk terug op deze plaat.

Bovengenoemde opmerking mag misschien raar klinken. Met Spirit of Eden, zo zegt men, gooide Talk Talk het roer radicaal om en poepte en passant het eerste postrockalbum uit. Ja, inderdaad, Spirit of Eden is een hele andere plaat dan The Colour of Spring, maar als je goed luistert is de geboorte van Spirit of Eden helemaal niet zo verwondelijk.

De vinkjes voor de favoriete nummers verbazen mij eerlijk gezegd nogal, gezien de vele postrockfans hier. Ik ben namelijk de enige die het werkelijk fe-no-me-na-le Chameleon Day heeft aangevinkt. Gek genoeg heb ik deze plaat de afgelopen dagen. Mag ik dit (overigens korte) nummer bij deze uitroepen tot het begin van de postrock, en wel van een ongekend niveau. Zo aangrijpend als dat ene korte nummertje is Spirit of Eden voor mij niet geweest.

Heerlijk minimalistisch is het. Een toetertje en een pianotje, meer niet. Dan begint Hollis te zingen, eerst onverstaanbaar, de eerste tonen is het nog niet duidelijk of Hollis zijn mond open trekt of dat er een extra ondefinieerbaar instrumentje uit de kast is getrokken. Dan totale stilte. En ho! Een schrikmoment! Hollis verheft zijn stem nu echt, en met dat heerlijke jaren 80-geluid haalt ie tot twee keer toe vanuit totale stilte verschrikkelijk uit. Vervolgens bouwt het nummer, soms akoestisch, soms a capella, langzaam - of nee, traag - af naar het intro van Time It's Time.

En inderdaad, ook in April 5th zitten minamlistische, jazzy postrock-avant-la-lettre gedeeltes, hoewel ik dit nummer persoonlijk wat minder sterk vind. Maar ook de rest van deze plaat is fenomenaal. Soms jazzy, soms met een orgeltje, omgeven door prachtige drumlijntjes... je moet het horen, zeg maar. Het album klinkt, mede door het stemgeluid van Hollis, heerlijk hol. Van de wat meer geijkte nummers is met name sluitstuk Time It's Time geniaal. Prachtig opgebouwd en een simpel, doch fenomenaal outro. Minste nummer vind ik toch Happiness Is Easy, die kinderstemmetjes zijn gewoon irritant.

Al met al wist ik eigenlijk niet dat ik dit album zo mooi vond, en eigenlijk zou ie net zo historisch moeten zijn als Spirit of Eden. En voor alle postrockliefhebbers die deze plaat nooit gehoord hebben raad ik in ieder geval Chameleon Day aan. Een dikke 4.5* en nieuw op tien.

Men heeft blijkbaar de gewoonte om mij postrock-platen te laten reviewen. Dit zal ondertussen al de 3e zijn in dat subgenre. Nu is dat natuurlijk niet erg, want deze The Colour Of Spring is een waar meesterwerkje.

Nochtans begon het voor mij & Talk Talk niet al te best. Vooreerst vind ik dat ze een ronduit belachelijke groepsnaam hebben... Nu geldt dat natuurlijk wel voor meerdere bands, maar Talk Talk spant daarin wel de kroon. Maar m'n grootste probleem dat ik vroeger had, was dat ik vooral de hits als Such A Shame & It's My Life kende. En dat is eigenlijk niet echt de meest ideale instap voor Talk Talk...

Gelukkig kreeg ik van iemand Spirit Of Eden & was ik meteen verkocht voor dit bandje. Schitterende plaat was dat. Maar gezien de opdracht The Colour Of Spring was en niet Spirit Of Eden, ga ik me wél aan de opdracht houden en het daarover hebben. Dit album leunt inderdaad sterk aan bij Spirit Of Eden, dus ook voor mij is er amper sprake van radicaal het roer omgooien. Nee, beide platen zijn logisch gevolg/voorganger van elkander.

In tegenstelling tot wat Lukas hierboven zegt, vind ik Happiness Is Easy meteen al een waar hoogtepunt. Voor mij zelfs (& hier ga ik waarschijnlijk wat mensen mee verbazen) het allerbeste nummer van Talk Talk. Ik stoor me dus dan ook niet aan de kinderstemmetjes. Nee, zij horen er absoluut bij! Dat draagt bij tot de wat grimmige sfeer van het nummer, want vrolijk is het allemaal niet moet ik zeggen. Wat me idd bij het beluisteren van de tekst ook opvalt, is dat dit nummer (& niet alleen dit, kijk naar Life's What You Make It) een positieve semi-religieuze boodschap meedragen. Maar dat stoort mij niet (het is geen Neal Morse die perse in elk nummer z'n liefde voor god wil betuigen). De muziek is er niet minder om.

I Don't Believe In You bouwt een beetje verder op dezelfde sfeer die ook al in Happiness Is Easy te vinden was. Een zeer sterk nummer dan ook.

Het volgende nummer op de plaat is Life's What You Make It & dat nummer sluit terug wat aan bij de meer 'poppy' Talk Talk. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit een slecht nummer is. Want ook dit nummer baadt in een heerlijke grimmige sfeer, ondanks het feit dat het eigenlijk iets vrolijker klinkt. Altijd dat dubbele gevoel gehad bij dat nummer. Is het nu vrolijk of grimmig? Eigenlijk een gevoel dat bij wel meer nummers op deze plaat voorkomt.

Give It Up klinkt dan weer heel wat zwaarder voor mij. Daar twijfel ik niet aan, dat is niet vrolijk. Maar wel een schitterend nummer. Dit is voor mij na Happiness Is Easy het 2e hoogtepunt van het album. Het ligt alleen veel zwaarder op de maag dan het 'lichte' Happiness Is Easy.

Chameleon Day is hierboven nogal erg bewierookt. Ik wil het nummer dan ook meteen tot 3e hoogtepunt van The Colour Of Spring benoemen. Dat minimalistische zullen we bij Spirit Of Eden nog meer tegenkomen, maar niet zoals hier. En zeker niet gebald als hier. Verder voor dit nummer & ook voor April 5th & Time It's Time kan beter hierboven even gekeken worden. In grote lijnen ben ik het daarover eens met Lukas.

Concluderend kan ik eigenlijk alleen maar dit zeggen: The Colour Of Spring is een waar meesterwerk. Een aanrader voor iedere postrock-fan, maar ook voor de 80s-fan. Deze plaat bevat voor iedereen wel wat. Historisch is ie misschien niet, en misschien is dat maar goed ook, maar een geniaal fenomenaal meesterwerk is het wel absoluut.

Gelieve alle bovenstaande vermeldingen van de term 'postrock' te vervangen door de term 'slowcore'.

en ik maar denken dat het wel een aardig stukkie muziek is...........

heb wel het idee dat dit stukkie muziek bij het "grote publiek"over het hoofd gezien wordt

tiseenschande.....zou iets aan moeten gebeuren

Er worden zoveel 'leuke stukkies muziek' over het hoofd gezien fred.. geen beginnen aan. Laten wij de goede verstaanders in de minderheid blijven

Potdulleme... wat een godsgeschenk dat er nog van dat soort mensen bestaan!

absoluut, wss de bewaarders van de 80s-bandjes

ohja... van die laatsten der mohicanen die de standaard aantijgingen over zielloze ledige synthesizermuziek nog immer te vuur en te zwaard bestrijden... dat soort mensen heeft mijn eeuwige sympathie