Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Oei... ik ga even heel stout zijn. Eigenlijk zou ik volgens een bepaald topic iets moeten schrijven over Spirit of Eden, maar heel veel wat ik daarover te zeggen heb, slaat eigenlijk terug op deze plaat.

Bovengenoemde opmerking mag misschien raar klinken. Met Spirit of Eden, zo zegt men, gooide Talk Talk het roer radicaal om en poepte en passant het eerste postrockalbum uit. Ja, inderdaad, Spirit of Eden is een hele andere plaat dan The Colour of Spring, maar als je goed luistert is de geboorte van Spirit of Eden helemaal niet zo verwondelijk.

De vinkjes voor de favoriete nummers verbazen mij eerlijk gezegd nogal, gezien de vele postrockfans hier. Ik ben namelijk de enige die het werkelijk fe-no-me-na-le Chameleon Day heeft aangevinkt. Gek genoeg heb ik deze plaat de afgelopen dagen. Mag ik dit (overigens korte) nummer bij deze uitroepen tot het begin van de postrock, en wel van een ongekend niveau. Zo aangrijpend als dat ene korte nummertje is Spirit of Eden voor mij niet geweest.

Heerlijk minimalistisch is het. Een toetertje en een pianotje, meer niet. Dan begint Hollis te zingen, eerst onverstaanbaar, de eerste tonen is het nog niet duidelijk of Hollis zijn mond open trekt of dat er een extra ondefinieerbaar instrumentje uit de kast is getrokken. Dan totale stilte. En ho! Een schrikmoment! Hollis verheft zijn stem nu echt, en met dat heerlijke jaren 80-geluid haalt ie tot twee keer toe vanuit totale stilte verschrikkelijk uit. Vervolgens bouwt het nummer, soms akoestisch, soms a capella, langzaam - of nee, traag - af naar het intro van Time It's Time.

En inderdaad, ook in April 5th zitten minamlistische, jazzy postrock-avant-la-lettre gedeeltes, hoewel ik dit nummer persoonlijk wat minder sterk vind. Maar ook de rest van deze plaat is fenomenaal. Soms jazzy, soms met een orgeltje, omgeven door prachtige drumlijntjes... je moet het horen, zeg maar. Het album klinkt, mede door het stemgeluid van Hollis, heerlijk hol. Van de wat meer geijkte nummers is met name sluitstuk Time It's Time geniaal. Prachtig opgebouwd en een simpel, doch fenomenaal outro. Minste nummer vind ik toch Happiness Is Easy, die kinderstemmetjes zijn gewoon irritant.

Al met al wist ik eigenlijk niet dat ik dit album zo mooi vond, en eigenlijk zou ie net zo historisch moeten zijn als Spirit of Eden. En voor alle postrockliefhebbers die deze plaat nooit gehoord hebben raad ik in ieder geval Chameleon Day aan. Een dikke 4.5* en nieuw op tien.

Men heeft blijkbaar de gewoonte om mij postrock-platen te laten reviewen. Dit zal ondertussen al de 3e zijn in dat subgenre. Nu is dat natuurlijk niet erg, want deze The Colour Of Spring is een waar meesterwerkje.

Nochtans begon het voor mij & Talk Talk niet al te best. Vooreerst vind ik dat ze een ronduit belachelijke groepsnaam hebben... Nu geldt dat natuurlijk wel voor meerdere bands, maar Talk Talk spant daarin wel de kroon. Maar m'n grootste probleem dat ik vroeger had, was dat ik vooral de hits als Such A Shame & It's My Life kende. En dat is eigenlijk niet echt de meest ideale instap voor Talk Talk...

Gelukkig kreeg ik van iemand Spirit Of Eden & was ik meteen verkocht voor dit bandje. Schitterende plaat was dat. Maar gezien de opdracht The Colour Of Spring was en niet Spirit Of Eden, ga ik me wél aan de opdracht houden en het daarover hebben. Dit album leunt inderdaad sterk aan bij Spirit Of Eden, dus ook voor mij is er amper sprake van radicaal het roer omgooien. Nee, beide platen zijn logisch gevolg/voorganger van elkander.

In tegenstelling tot wat Lukas hierboven zegt, vind ik Happiness Is Easy meteen al een waar hoogtepunt. Voor mij zelfs (& hier ga ik waarschijnlijk wat mensen mee verbazen) het allerbeste nummer van Talk Talk. Ik stoor me dus dan ook niet aan de kinderstemmetjes. Nee, zij horen er absoluut bij! Dat draagt bij tot de wat grimmige sfeer van het nummer, want vrolijk is het allemaal niet moet ik zeggen. Wat me idd bij het beluisteren van de tekst ook opvalt, is dat dit nummer (& niet alleen dit, kijk naar Life's What You Make It) een positieve semi-religieuze boodschap meedragen. Maar dat stoort mij niet (het is geen Neal Morse die perse in elk nummer z'n liefde voor god wil betuigen). De muziek is er niet minder om.

I Don't Believe In You bouwt een beetje verder op dezelfde sfeer die ook al in Happiness Is Easy te vinden was. Een zeer sterk nummer dan ook.

Het volgende nummer op de plaat is Life's What You Make It & dat nummer sluit terug wat aan bij de meer 'poppy' Talk Talk. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit een slecht nummer is. Want ook dit nummer baadt in een heerlijke grimmige sfeer, ondanks het feit dat het eigenlijk iets vrolijker klinkt. Altijd dat dubbele gevoel gehad bij dat nummer. Is het nu vrolijk of grimmig? Eigenlijk een gevoel dat bij wel meer nummers op deze plaat voorkomt.

Give It Up klinkt dan weer heel wat zwaarder voor mij. Daar twijfel ik niet aan, dat is niet vrolijk. Maar wel een schitterend nummer. Dit is voor mij na Happiness Is Easy het 2e hoogtepunt van het album. Het ligt alleen veel zwaarder op de maag dan het 'lichte' Happiness Is Easy.

Chameleon Day is hierboven nogal erg bewierookt. Ik wil het nummer dan ook meteen tot 3e hoogtepunt van The Colour Of Spring benoemen. Dat minimalistische zullen we bij Spirit Of Eden nog meer tegenkomen, maar niet zoals hier. En zeker niet gebald als hier. Verder voor dit nummer & ook voor April 5th & Time It's Time kan beter hierboven even gekeken worden. In grote lijnen ben ik het daarover eens met Lukas.

Concluderend kan ik eigenlijk alleen maar dit zeggen: The Colour Of Spring is een waar meesterwerk. Een aanrader voor iedere postrock-fan, maar ook voor de 80s-fan. Deze plaat bevat voor iedereen wel wat. Historisch is ie misschien niet, en misschien is dat maar goed ook, maar een geniaal fenomenaal meesterwerk is het wel absoluut.

Wat een prachtig album is dit! De opener Happiness Is Easy is al meteen een van de beste nummers. Ik ben verzot op die kinderstemmen die af en toe opduiken. Ook de twee volgende nummers zijn prachtig, vooral Life's What You Make It. Prachtige tekst bovendien:
Baby, life's what you make it
Celebrate it
Anticipate it
Yesterday's faded
Nothing can change it
Life's what you make it

Het voor mij beste nummer van The Colour of Spring is de opener van side B, namelijk Living in Another World. Fantastisch van begin tot eind, die harmonica is ook schitterend.
Zonder twijfel is Time It's Time een waardige afsluiter voor dit pareltje. Een nummer van acht minuten, maar toch niets te lang. Je voelt als het ware dat in de laatste minuten het album z'n einde nadert. Rillingen krijg ik ervan

4,5*, maar wel potentiële 5.

Mede door MusicMeter krijg ik het gevoel om de radio maar de deur uit te doen, en me helemaal te storten op de albums die hier besproken worden. Dit album The Colour of Spring van Talk Talk is daar opnieuw een goed voorbeeld van.

De eerste paar drum-klanken doen me even denken of ik een test-cd in de speler heb gestopt. Maar zodra Mark Hollis begint te zingen wordt ik meegevoerd naar een bijzondere wereld. De heerlijke ritmes en de sprookjesachtige kinderstemmen doen mij zweven naar een betere wereld. Die goede lijn wordt fraai doorgetrokken op I Don"t Believe in You. Wat is dit mooi daar zijn geen worden voor. Life's What You Make It is opnieuw een bijzonderheid. Vervang de bassist door de lage tonen van de piano en laat het vervolgens uitgroeien tot iets wijds met toch een beklemmend gevoel. In één woord, heerlijk. April 5th zou ik wel eens in een grot willen horen. Het lijkt mij daar het beste uitkomen. Iets wat zo mooi is verdient een aparte locatie om ten gehore te worden gebracht.

Na zoiets moois is het weer tijd om er een lekkere drive bij te pakken hebben ze moeten denken. Living in Another World is daar duidelijk een voorbeeld van. Wat is dit lekker om te horen, waardoor ik sterk het idee krijg dat hier behoorlijk goed is over nagedacht. Vooral die mondharmonica die er op te horen is erg goed bedacht. Give It Up is daarna een mooi rustpunt te noemen Een ritme op wandelsnelheid in combinatie met de wat hese stem van Hollis. Die rust wordt verder uitgediept op het verstilde Chameleon Day. Het doet mij denken alleen te zijn in een groot statig gebouw. Time It's Time laat mij op een mooie manier uit mijn droom komen, om me vervolgens met twee benen weer op aarde te zetten.

Een bijzonder geslaagd album van Talk Talk is sneller ten einde voordat ik er erg in heb. Voor mij hadden ze nog wel drie kwartier mogen doorgaan. Het is hemelse muziek in een schitterend vormgegeven hoesontwerp.

THE COLOUR OF SPRING
Even de leerstof van professor Mark Hollis herhalen:
de stilte tussen twee noten is belangrijker dan de noten zelf.
De stilte accentueert de noten in kwestie: "less is more".

Het hitalbum It's My Life (1984) had al een slimme, dubbele bodem.
The Colour of Spring gaat nog een stap verder: nog meer akoestische
instrumenten, uitgesponnen arrangementen, maar toch nog altijd pop.

Happiness Is Easy is een bijzonder intrigerende opener.
Met de prominente akoestische gitaar en het hallucinante kinderkoor.

I Don't Believe in You kabbelt als een folksong: zachte percussie,
akoestische gitaar, een snerpende synth en een likje piano.

Life's What You Make It was de eerste singel en een behoorlijke hit.
Met een jankende electrische gitaar, bijna de enige op het album.

April 5th is de verjaardag van Marks vrouw en maw een lovesong.
Een bijzonder verstild stukje muziek met piano en verre houtblazers.

Living in Another World was de tweede singel en is erg sterk.
Een pakkende refrein, een noeste mondharmonica and a lot of soul.

Give It Up was de derde singel, nu met een orgel in de hoofdrol.
Mompelende strofes en een refrein dat huilt naar de maan.

Chameleon Day is een user van MusicMeter. Het zou me niet helemaal
verwonderen als hij hield van "de stilte tussen twee noten" zoals in deze track

Time It's Time is de uitbundige finale van het album.
Met operastemmen in de achtergrond en een meeslepende thema.

Het intrigerende aan deze plaat is dat alle instrumenten
hun eigen, heldere plaats hebben in het totale stereobeeld.
Een samenbrengen van jazz, soul en mondern klassieke impulsen
zonder dat The Colour of Spring zijn pop-appeal verliest.

Nog drie b-kanten die duidelijk tot hetzelfde project behoren.
De twee eerst waren wellicht te experimenteel voor het album,
maar kondigen de verdere koerszetting op Spirit of Eden al aan.

It's Getting Late in the Evening begint met één enkele gezongen noot.
Daarna een basisakkoord, een spaarzame piano en een stem.

For What It's Worth komt haast onhoorbaar op gang.
Een nachtelijk stukje muziek waarin de stem zelf een instrument wordt.

Pictures of Bernadette heeft weer een elektrische gitaar om.
Een aardig nummer dat nog het dichtst bij het vorig album aanleunt.

Talk Talk telde op dit album nog maar drie groepsleden.
Producer Tim Friese Greene zou een steeds nadrukkelijkere rol spelen.
Dit album heb ik ooit leren kennen en koesteren dankzij een recensie in Oor.

Hoe vaak stoot een ezel zich aan dezelfde steen?
Deze ezel in ieder geval meer dan drie keer, waneer het om de Talk Talk steen gaat.

Allereerst was er de misopvatting van mij, dat ik dacht dat The Spirit Of Eden een fout ''jaren 80'' product was. Na meegesleept te worden op on-begrijpbare hogere sferen wist ik genoeg. Jaren 80 sound?

Na de opvolger The Laughing Stock, helemaal uitgepluist te hebben was het wat mij betreft toch wel over met de Talk Talk pret, tuurlijk ik ken het Mark Hollis solo album wel. Maar die was wat mij betreft niet zo sterk als de Spirit.

Ik wou eigenlijk niet meer beginnen aan The Colour Of Spring. Bang dat ik enorm teleur gesteld zou worden. Teleur gesteld in het geluid en bang voor de tand des tijd, die waarschijnlijk een stevige bijt uit dit album had genomen.

Deze ezel heeft het dus heel erg fout gehad. Prachtig album, waarin je de ''geest'' van het volgende album al zeker kan horen, en ook dezelfde sfeer is aanwezig alleen deze keer in een wat ander jasje. Een wat meer kop en staart jasje.

''Jaren 80 geluid?'' Op dit album? Nergens gehoord.

Tot slot wou ik nog even zeggen, dat je op dit album zeker kan horen hoe het volgende album zich zou evolueren, maar wat je niet kan horen is hoeveel mooier die sfeer is. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van dit album maar The Spirit Of Eden biedt voor mij net wat meer.

Nu kijken of ik mans genoeg ben om me te wagen op Its My Life, die heb ik op Vinyl. En ik heb geleerd dat Talk Talk op vinyl nooit verkeerd kan uitpakken.

Geweldig album dit.
Een album met veel invloeden. Hier hoor je al ambient op sommige plekken die duidelijk worden uitgwerkt op Spirit of Eden en Laughing Stock.

Happiness is Easy begint al lekker met eenlekkere drum-beat.
Waarna de gitaar en piano er later zeer mooi bijkomen.
geweldige stem die Mark Hollis opzet die zeer mooi word begeleid door de acoustische gitaar, piano en het lekkere basriedeltje waarna er ook nog eens het mooie bekende synthezizer geluidt bijkomt wat zeer rustgevend is. Het refrein ook zeer mooi gedaan met het kinderkoortje. Na het refrein komt er meer wat aparte bas en drums. Komt er tegen het eind ook nog de mooie trompet(?)
topnummer 5*

I dont believe in you.
Begint zeer mooi met de acoustische gitaar waar de bas en drums perfect bij komen met het snerpende synthezizer geluid.
Dan komt de stem van Hollis in perfecte manier perfect bij in harmonie. Dan komt na 2 refreinen en completten de break met de geweldig snerpende gitaar die super mooi en ook wel apart klinkt.
Niet het beste nummer maar wel top 5*

Life's What You Make It.
Een van de beste nummers op het album: ''Het leven is wat je ervan maakt'' mischien niet zo goed als een Waters tekst maar toch supergoed. Het begint super-goed. Een bass-piano riedeltje dat voor mischien wel altijd in je hoofd blijft zitten. Geweldige drums met een haast op een snerpende saxofoon lijke gitaar. Mark Hollis begint te zingen. En je begint gewoon met je lichaam mee te swingen. Een van de beste nummers van dit album. Dan na een paar keer het refrein gedaan te hebben komt de break met een rust gevend piano riedeltje waarna het refrein weer verder gaat. 5*

April 5th.
Een nummer wat zo op SoE had kunnen staan.
Haast Ambient met de hoofdletter A.
Het begint zeer mooi met een tamboerijn en Mark Hollis prachtige stem onder piano begeleiding. Een nummer dat zo rustig is dat het spontaan spannend wordt. Rustgevende synthezizers met een zeer mooie acoustische gitaar die tussendoor wat opleeft. Met soms heel rustig een trompet(?) tussendoor. Als er nog 40 sec te gaan zijn komt de acoustische gitaar weer heel rustgevend met de bass om de hoek kijken. 4,5*

Dan begint Living in Another World. een parel.
Top drums met een orgel die steeds inzet. Mark Hollis zingt onder begeleiding van de bekende acoustische gitaar.
Zeer mooie zang ondersteund door het zeer mooie orgeltje.
Dit is eigenlijk het meest veelzeidige nummer op dit album.
Electische gitaren orgels percussie onder steund door de bas, zelfs nog een mond harmonica waarna de percussie-break komt.

Give It up. De verborgen parel.
Heerlijke orgel met soms een gitaartje erdoor heen. Ondersteund met bass en drums. Dan begint Hollis te zingen: Heerlijk zo hoor ik hem het liefst. Mooi pakkent refrein waar het orgeltje weer naar bovenkomt. Samen met de Electrische en Acoustische gitaar. top.
Dan de geweldige experimenteele gitaar solo geweldig.
het nummer eindig met de gitaar en drums en de zachter wordende stem van Hollis.5*

Chameleon Day.
Heerlijk nummer. Het eerste wat in met opkwam SoE en Laughing Stock. Mooie Trompet(?) samen met de rustgevende piano heerlijk. Dit komt het beste tot zijn recht met koptelefoon op.
Dan begint Hollis te zingen. KIPPEVEL! Heerlijk, een beetje traag gezongen. Op eens klinkt depiano en een kleine uitbarsting in de stem van hollis. Prachtig zoveel passie. ik kan helaas niet meer dan 4,5* geven hij is veel te kort dit mag van mij wel 5 min zijn. Maar mischien is dat juist de kracht van het nummer, het is kort.

Time It's Time,
Begint lekker met de pian0 en ik hoor de lekkere en zelfs groovy klinkende drums met lekkere percussie en lekkere bas.
De bas beschouw ik bij Talk Talk als een van de beste instrumenten.
Hij ondersteund allles. Bijna de hele sfeer rust hier op.
Het nummer word wat harder. Hollis zingt harder de drums worden harder het refrein komt. Prachtig gezongen door Hollis met een Koortje. Top. Het volgende hoogtepunt is op de helft. Een lekkere break met een Saxofoon als ik het goed heb. Het refrein komt weer terug.
Het nummer zit bijna op het eind er komt zelfs nog een fluitsolo. Samen met de gitaar wat heerlijk klinkt. natuurlijk weer ondersteund door de bass en drums wat een heerlijke sfeer geeft,.
Het nummer eindigt zowat. De muziek wordt zachter.5*
Een heerlijk eind van een super muzikale expeditie.

SoE vind ik ietsje beter maar dit is ook super.
Geweldige pop met een ambient en jazz sfeertje.

Opmerkingen zijn uiteraard welkom

The Colour Of Spring staat er in het roodbruin op het album.
De achtergrond in het geelroze.
Typische herfstkleuren.
Het trieste stemgeluid van Mark Hollis.
Vlinders die je lijken aan te staren.
Een grote grap van Talk Talk?
Hebben we hier wel te maken met een lenteplaat?
Zeker wel.
Want het voorjaar is niet alleen vrolijkheid.
De bittere radijs naast de zoete aardbei.

Het bloeien van kleurrijke bloemen.
Weides vol paardenbloemen.
De geur van gemaaid gras.
Graspollen die hooikoorts veroorzaken.
Rode branderige ogen vervelende hoestbuien.

Het fladderen van vlinders.
Een welkom in de warme wereld.
Het afscheid van de rups.
Die voor de laatste keer het daglicht aanschouwt.
Voordat hij zich opsluit in een cocon.

De geboorte van jonge dieren.
Geborgenheid zoekend bij hun moeder.
De oude wilg die treurt.
Zijn krakende oude takken gebogen.
Het besef van de eindigheid in zicht.
Alweer een jaar verder.

Perfect weergegeven op dit eindresultaat.
Een sfeervol geluid wat de basis in de natuur zoekt.
Open je ogen en observeer de omgeving.
Laat de klanken je leiden.
De mondharmonica, het kinderkoor en de piano.
Allen hebben ze een functie in het geheel.

Het leven is wat je er zelf van maakt.
Er zullen goede en slechte zaken op je pad komen.
De invulling daarvan ligt veelal in je eigen handen.

Wat mij betreft een zeldzaam lichtpuntje uit de verder wat vlakke tachtiger jaren, met Living in Another World als de perfecte single. Ook ik herinner me die ene Avondspits nog goed. Ik heb wat meer moeite met het kinderkoortje in Happiness Is Easy maar toch, 3 en een halve ster is wel het minste wat ik deze plaat kan geven.

Je hebt dus albums waarvan alles blijkt te kloppen. Dit is er eentje van.
Ben altijd wat sceptisch over de 80's omdat door de evolutie mbt produktie dat decenium mij vaak tegenstaat.
Men wilde overdonderend klinken. Met de nieuwste snufjes en produktie technieken een grootse sound neerzetten. Maar vergaten dat de soul er totaal uit werd gemixt. Plenty voorbeelden ten over.

Talk Talk deed het anders. Dit is voorbeeldig.
Een schoolvoorbeeld van een geweldige produktie. Gevoel voor detail, knap uitgebalanceerd. Zacht en gevoelig waar nodig en aanzwellend op de juiste momenten.
Het scheelt een stuk als je Mark Hollis aan boord hebt. Een gepassioneerde vocalist die meent wat ie doet ( deed, want helaas is de man gestopt.)

En dan acht songs die allemaal iets toevoegen.
Relativeren is een onderdeel wat als thema vaak de kop op steekt. Teleurstellingen....... het leven eigenlijk.
En dat allemaal smaakvol verpakt in kleurrijke arrangementen. Trompetjes, warme dekentjes van synths en de terugkerende kalme piano. Overtolligheid geen. Smaakvol orgelwerk van niemand minder dan Steve Winwood.
Opzepend in Life's What You Make It ( remember de fraaie clip) en Living In Another World en het prachtige stilistische in April 5th. En de toekomst betreft Chameleon Day. Een track die alvast een voorproefje betreft Spirit Of Eden, het album na deze.
Alles wordt vakkundig opgebouwd , toewerkend naar de grand finale Time It's Time. Een mini epic met coir en al.
Perfectionisme werkt niet altijd. Omdat het wellicht een wat steriel en bedachte sfeer kan opleveren.
Maar niets van dit alles op The Colour Of Spring. Niets menselijks is Talk Talk vreemd.
Organisch, met het juiste gevoel en met een fraaie muzikaliteit gebracht.
Dit is geen wave, noch synthpop. Maar gewoon Talk Talk die zich doorontwikkelt heeft. Rijper en geloofwaardiger dan ooit. Meer een soort van Art-pop, als ik het een benaming moet geven.





Tijdloze plaat. Voor mij een 5 sterrenplaat. Zonder enige twijfel.

Nu al erg nieuwsgierig na de 2 die zouden volgen. En natuurlijk de soloplaat van Hollis.

Wat kan het leven soms mooi zijn !

Voor mij de beste van Talk Talk. Eigenlijk is deze plaat al een voorproefje op het volgende album van deze groep. Er staat geen minder nummer op en klinkt echt als een geheel. Nu 30 jaar later klinkt het nog steeds fris en verveelt nooit. De opnamekwaliteit van deze productie is tevens briljant. Hier hoor je nog echt dynamiek terwijl dat bij vele andere producties plat, hard en schel klinkt en niet meer om aan te horen. Ook de hoes verdient een pluim voor het artwork.

Ben ik de enige die de stem van Mark Hollis maar vermoeiend vind? De opener vind ik schitterend, maar na 10 minuten ben ik die pathos eigenlijk wel beu gehoord. Muzikaal valt er best wat te genieten, maar ik kan Talk Talk nooit te lang horen. Wellicht is het geluid me ook te vol (zoals Living With Another World met dat gitaarwerk en de mondharmonica). Ik zou het fijner vinden als het wat meer op de percussie gericht was en meer richting 'balearic' ging. Wellicht zijn er nog wat fijne dubversies van sommige nummers hier?

Het eerste Talk Talk album wat is geluisterd heb. Na de dood van Mark Hollis las ik veel lovende berichten over dit album vandaar dat ik het maar eens ben gaan luisteren. De eerste keer dat ik het luisterde vond ik het niet veel aan. Maar toch een aantal maanden later weer eens op terug gekomen en met resultaat.
Afgelopen jaar heeft dit album zich ontpopt tot mijn favoriet. Van de ongekend goede stem en teksten van Mark tot de prachtige muziek van de rest van de band.
m'n twee favorieten nummers zijn I don't believe in you en Give it Up

Album van grote schoonheid, iets volwassener/lastiger dan de voorganger, maar daardoor beter. Hierna werden de platen nog interessanter.