Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Als je toch dacht een parel te gaan ontdekken, zou ik het niet na 2 nummers al opgeven maar hem in ieder geval in zijn geheel beluisteren...

Kom op Zigstar, geef deze plaat in zijn GEHEEL een kans en ik denk dat je na ruim 45 minuten luisteren een verrassende eindconclusie gaat trekken

Haha.. ik vind dit zo grappig... met name die opmerking over synthesizers.... Waarom vind ik dit grappig? Omdat dit juist het eerste album van Talk Talk is waar op die apparaten bijna tot zelfs misschien wel helemaal niet aan bod komen. Alles is qua instrumentatie heel erg puur gehouden en het toetsenarsenaal reflecteert dat door veel piano en Hammond-orgel te gebruiken.

Haha.. ik vind dit zo grappig... met name die opmerking over synthesizers: het eerste lied begint, en na die eerste aantal (zeer irritante) drumslagen is de synthesizer - weliswaar samen met de piano - het eerste instrument dat ik hoor. En later in dit lied wordt het instrument nog gebruikt om 'violen' voor te stellen. En ik geloof dat een deel van die 'sax-solo' wordt duidelijk ook door een ander instrument dan de sax uitgevoerd.
Bij het tweede: zelfde verhaal, het lied zit verwrongen van de synth-samples...

Maar ik zal de plaat in ieder geval een tweede kans geven.

Ik vind het geluid hier uitgesproken warm aandoen eerlijk gezegd.. ik hoor de door jou genoemde 'kaalheid' niet. Als je het nu over enola gay van OMD had ofzo. Talk Talk stond sowieso niet zo bekend om hun overdreven synth gebruik. Dan denk ik eerder aan de zgn. 'warme' bands zoals ELO of ELP uit de 70s die bol staan van de cheesy synths

Wat een onzin.

@Zigstar: Of je installatie is slecht of er is iets met je oren; voor die tijd was dit album erg synth-arm is met akoestische bas, harmonica, blazers en analoge vroege electronica als de mellotron en de Variophon. En bijv. het verschil tussen een synth en een mellotron is enorm! Of irriteer je je ook aan die synth-samples in Nights in White Satin?

Kaal synth tunetje.. jij snap?

Uiteraard! maar dan ben ik het er nog niet mee eens

Nou, vooral dat refrijntje van die synth en die drumcomputer.. ik kan me voorstellen dat jaren 80 haters daar van gaan schuimbekken

Maar daar behoor ik dan ook niet toe

Er mankeert niets met mijn oren, wees gerust. En what in the name of hell is Nights in White Satin? :s

Ik ben in ieder geval niet voor de sound die deze cd uitstraalde (na die eerste twee liedjes toch). Ze deed mij - zoals hierboven al gezegd - sterk denken aan de 'typische 80s sound' - misschien ook wel door die drums. Maar bon, ik ga 'm nog eens proberen.

Dit is zo'n typische klassieker die verplicht bij iedere muziekliefhebber in de kast hoort te staan. Qua sfeer en composities het beste wat Hollis & Co. gemaakt hebben. De band was destijds live overigens ook ERG goed kan ik me nog herinneren. Zeer bijzonder werk van een zeer bijzondere band.

http://www.musicmeter.nl/album/18614

Ja daarmee weet ik wat het is.

Moody Blues maar waarschijnlijk doelde diegene op de mellotron

Ik zou zeggen: wikipedia, luisteren naar geselecteerde opnames uit de late jaren '60 (Strawberry Fields Forever, spul van Pink Floyd).
Het enige 'jaren '80' aan dit album is de manier waarop het is gemixt; de drums droog en hard, de rest met de nodige echo. Opvolger The Spirit of Eden is wat dat betreft minder modieus en klinkt iets minder verouderd.

Verouderd? Misschien de 'hits' wat (te) vaak gehoord? Ik vind dit toch behoorlijk tijdloos. Voor mij klinkt dit album dus niet jaren '80.

Voor mij ook niet, en bovendien vind ik de misvatting 'jaren 80' geluid met negatieve connotatie ook maar voor een heel klein groepje bands opgaan. Misschien dat ik niet genoeg greatest hits of the 80s in huis heb ofzo..

Als je Living in Another World beluistert hoor je wel degelijk de typische 'Big Sound' uit die tijd (vergelijk Whole of the Moon van de Waterboys); veel echo, groots van opzet. Bedoel ik niks negatiefs mee, maar als je het vergelijkt met de veel transparantere stijl van Spirit of Eden dan lijkt het erop dat op het laatstgenoemde album Talk Talk/Mark Hollis z'n eigen stem heeft gevonden

1. Happiness Is Easy
- drumpartij opent nummer met een subtiel tikje op de claves om een gaatje in het patroontje op te vullen
- een elektrische bas glijd er in met de nadruk op de hoogste noot
- de piano valt in gevolgd door een contrabas
- een zacht tapijtje word er onder gelegd met een orgel (gespeeld door Steve Winwood)
- de strijkers moet ik je nageven komen waarschijnlijk wel uit een kastje en de sax/trompetsolo kon inderdaad ook wel iets van een elektronisch bewerkte originele opname zijn gemaakt door Mark Hollis zelf.

2. I Don't Believe In You
vol met synth-samples? Er zit in het begin een klein effectje maar voor de rest is het echt allemaal op 'normale instrumenten (voor zover een synth al geen normaal instrument is eigenlijk) gespeeld. Je beseft toch wel hopelijk dat een beetje creatieve gitarist de meest wonderlijke geluiden uit zijn gitaar kan krijgen bijv.?

Ik vind Talk Talk juist erg organisch klinken en ik vind het zeker geen synthipop bandje. De synths zijn er wel, maar ze worden niet erg op de voorgrond gezet, ze passen er prima in.

Toch wel zo'n plaat waar je terug naar blijft keren, niet omdat hij zo fenomenaal goed is ofzo (wel heel sterk, dat wel) of omdat je nog nieuwe dingen wil leren kennen in de ingenieuze composities. Het is gewoon een plaat die een mooie unieke sfeer heeft en gewoon erg prettig is om naar te luisteren.

Here she comes
Silent in her sound
Here she comes
Fresh upon the ground

Come gentle spring
Come at winter's end
Gone is the pallow
from a promise that's nature's gift

Waiting for the colour of spring

Let me breathe,
Let me breathe
the colour of spring

Here she comes
Laughter in her kiss
Here she comes
Shame upon her lips

Come wanton spring,
come for birth you live
Youth takes it's bow
before the summer the seasons bring

Waiting for the colour of spring

Let me breathe


(Need I say more...)

Eigenlijk toch stiekem de beste van Talk Talk?

Nek aan nek race met It"s My Life ( 1984 ) wat mij betreft, allebei pareltjes.

Als je van de popliedjes-Talk-Talk houdt wel, ik vind hun volgende twee (Spirit of Eden, Laughing Stock) interessanter; de zoektocht naar nieuwe en meer onbestemde geluiden die op dit album al hier en daar te horen valt is daar in volle gang.

Spirit of Eden heb ik ook in kast staan; dat is een erg mooie plaat, bij Laughing Stock haakte ik af, vond ik niet meer op popmuziek lijken.
Dan deze The Colour Of Spring, dat vind ik een klassieker.
Tijdloos en sfeervol album zonder zwakke plekken.

Dit is ook mijn favoriet van Talk Talk, omdat hij vind ik balanseert tussen de 'pop'-periode die eraan voorafgaat en de postrockperiode die erop volgt. Een prachtig evenwicht dat dan ook resulteert in een wereldalbum