Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Het echte meesterwerk...ha ha ha.

Ik probeer de liefhebbers van DSOTM wat te prikkelen, maar er komt niet veel uit , net zoals sommige nummers op dit album.

Vanaf Meddle tot en met The Final cut heeft PF alleen maar meesterwerken afgeleverd vind ik.

Dat mag je vinden Ricardo, het is jouw muziekbeleving. Ik ben niet zo' n groot PF liefhebber, maar ik vind dat DSOTM iets teveel leunt op zijn status; natuurlijk is het een goede en bijzondere plaat, maar ik luister nog het liefste naar WYWH, omdat die plaat meer met me doet (ik zag overigens ook dat het jouw favoriet is).

WYWH is zeker mijn PF favo,vooral shine on is echt super met die eenzame gitaar, geweldig gewoon. deze is ook erg goed, maar vind ik id iets minder dan WYWH, het concept en de sound spreken mij wel ontzettend aan op dit album.

Het concept en de sound vind ik zelf ook het bijzondere aan DSOTM, niet alle nummers op zich.

Daarom vind ik het ook een meesterwerk en 5* waard.

Je hebt Piper at the Gates of Dawn en A Saucerful of Secrets verkeerd geschreven, Ricardo.

Ik heb ook die 2 org in mijn bezit en blijf ze een kans geven. A Saucerful Of Secrets vind ik wel een heel goede plaat, Piper valt altijd zwaar bij mij en kan ik maar niet aan wennen, daarbij wil ik zeker niet zeggen dat hij slecht is, want hij word door velen hier wel goed gewaardeerd, maar misschien valt ook die nog eens bij mij, want ik blijf hem wel een kans geven.

Ricardo, noem je Compact Disc ook com? Of Nederland nl?

Anyway...

Ik wou dat ik de org com nog had, die had het beste geluid.
Nu zit ik met die klinische 1993-remaster opgescheept...
Weliswaar zeer voorbeeldig verpakt, maar doodgemixed.

Het lijkt hier wel taalmeter. Goed dat we bij gym On the Run gaan.

dit is zon plaat die zon beetje iedereen in de kast heeft staan

maar wel wat 'overschat' in vergelijking met animals of wish

iemand die doorgaans niet veel heeft met pink floyd kan dit gerust draaien, dat geld niet voor de andere 2 die ik hier noem

tis goed, het klinkt lekker maar het is ook wat ongezouten, iets waar floyd nadien vaker last van kreeg

Zo`n geweldig stuk muziek is dat nou ook weer niet , toen mijn vrouw vorige week met haar vinger tussen de deur zat klonk het heel wat beter dan op dit album en dat terwijl ze de zangpartij voor 3 zangeressen voor haar rekening nam .
Dat was pas kippenvel.

Wat voor deur was dat precies? En welke vinger? En waarom zong ze eigenlijk terwijl een normaal mens zou jammeren. En wie had nu uiteindelijk kippenvel. Kortom het roept zo nogal wat vragen op maar dat is haast inherent aan dit album. Tjeemig.

Beste Wammel , in The Great Gig In The Sky wordt niet gezongen maar gegild.

zopas vernomen dat richard wright gestorven is aan een kanker van de pancreas zoals ook syd barrett en ben er niet goed van , hierbij mijn oprechte deelneming aan alle pink floyd fans , ben er zelf ook een grote ,

ja, vanavond leg ik dark side volle bak op

rip richard , see you later in the sky during that great gig .

Dan te bedenken dat de dames bij de opnames van The Great Gig in The Sky de studio werden ingestuurd met als opdracht Doe Maar Wat .
Byzonder moeilijk ook om m`n favoriete PF album te noemen , het is van week tot week anders.
Deze vanmorgen nog maar weer eens opgezet , meer dan 10 jaar in de American charts gestaan , dit is een prima plaat .
Ter eer betoon aan De Heer Richard Wright zet ik Dark Side Of The Moon op no 1 in mijn top 10 .
Sorry Mark , het is maar voor even .

Lijkt gelijk een stuk beter.

Dames? Het is er maar eentje hoor namelijk Clare Torry. Na de eerste poging kwam ze hevig teleurgesteld in de controlekamer van de studio, denkend dat ze het volledig verknald had maar de heren waren volledig gevloerd door de rauwe emotie die er in haar stem zat.

Klopt Chris , het was ook maar 1 dame .
ook de dvd the making of DSOTM gezien , daar wordt dat uit de doeken gedaan .

Ik heb vanwege het overlijden van Richard Wright de cd kast op zijn kop gezet. Zag op internet trouwens heel veel obscuurs de revue passeren. Heel veel onbekende oude opnamen en daar veel plezier aan beleeft. Dan denk je dat je alles hebt.
Maar om op deze cd terug te komen, ik heb hem gisteravond thuis gedraaid en vandaag in auto op een lange rit naar Den Haag. Het blijft een meesterwerk. Onwaarschijnlijk goed, het zit hem ook in de finesses, de stemmetjes bijvoorbeeld. Aan het begin van Great Gig hoor je zoiets als: I'm not afraid of dying, wat nu toch wel een extra dimensie aan het nummer toevoegt.
En, ik kan het niet laten, daarna Wish you were here ook even gedraaid. En het verschil is zo evident. Deze gaat van 4 naar 4.5. In mijn ogen de hoogst mogelijke score want 5 is perfect en perfectie bestaat niet.

Eigenlijk logisch beredeneerd is dit het artistieke hoogtepunt van Pink Floyd ooit geweest vind ik, let wel logisch beredeneerd dan. ik vind Wish You Were Here en ook Animals nou eenmaal lekkerder wegluisteren nog.

Naar mijn mening is de 'echte' Pink Floyd eigenlijk ontstaan bij het album A Saucerful Of Secrets, omdat daar Gilmour erbij kwam en de wacht afloste van Syd Barett. Ik vind dan A Saucerful Of Secrets ook eigenlijk het 'echte' debuut van Pink Floyd en niet Piper, wat een wat vreemde eend in de bijt is.

Je kon bij ieder opvolgend album horen hoe Pink Floyd ieder album weer progressie boekte. ze maakten tussendoor nog even een erg experimenteel album in de vorm van Ummagumma, maar je kon wel horen dat hun sound steeds meer vorm begon te krijgen.

Op Atom Heart Mother waren ze ook nog wat zoekende naar de ware en perfecte sound, maar ook daar hebben ze iets nieuws geprobeerd in de vorm van een groot symphonie orkest.

Op meddle hebben we al de voorbode gehad op wat nog zou komen, in de vorm van nummers als One Of These Days en Echoes.

En toen kwam daar in 1973 dan dit album, wat een ware revolutie was destijds op muziekgebied, alle nummers zijn super gespeeld en sluiten naadloos op elkaar aan, een superalbum was geboren, en het kon eigenlijk niet beter. op dit album was er ruimte voor ieder bandlid om zich te ontplooien en om het beste uit zich te halen en het op dit album tentoon te spreiden

Toen kwam Wish You Were Here, waar ook het samenspel erg goed is, maar het voor mij meer als een soort druk overkomt, en de nummers meer als losse nummers klinken, en niet een geheel lijken. door de sound en de lekkere nummers erop is het wel mijn PF favoriete album

Daarna kwam Pink Floyd met het album Animals, een album met een duistere sfeer en waar alles wat harder en meer recht voor de raap lijkt te klinken dan voorheen. je kunt op dat album ook duidelijk horen dat de invloed van Waters steeds groter werd, en dat er voor individuele ontplooiing op dat album steeds minder ruimte werd gemaakt. Waters ging zich steeds meer als de echte leider van Pink Floyd profileren.

Toen kwam The Wall, een solo album eigenlijk van Waters. door conflicten was Rick Wright uit de band gezet, maar later weer in loondienst aangenomen, ook de invloed van Gilmour werd steeds minder, alleen de solo in Comfortably Numb mag misschien wel als 1 van de hoogtepunten ooit gezien worden van Gilmour, maar er was verder niet veel ruimte voor de div bandleden om iets creatiefs te mogen doen. nee Waters regeerde PF met ijzeren hand.

Toen The Final Cut, op dat album deed Rick Wright niet eens meer mee, en het arrangement is zo sober gehouden, en het is zo'n eerbetoon geweest aan de vader van Waters, dat je eigenlijk wel kunt spreken van het eerste solo album van Waters. op The Wall zitten nog wel een aantal org aspecten in die Pink Floyd zo bijzonder maakte.

Mijn conclusie is nu eigenlijk dat de 'echte' Pink Floyd voor mij bestaan heeft vanaf A Saucerful Of Secrets tot en met The Wall, en dat het artistieke hoogtepunt met dit album het absolute hoogtepunt bereikt heeft wat Pink Floyd ooit gemaakt heeft, alles is perfect en sluit naadloos op elkaar aan en technisch kan het niet veel beter, en dan in ogenschouw genomen dat dit album uit 1973 stamt dan krijg ik er alleen maar meer respect voor wat deze 4 heren samen konden, als ze de vrije teugels individueel lieten vieren.

Muziektechnisch gezien het beste PF album voor mij, maar emotioneel gezien vind ik Wish You en Animals gewoon beter. en emotie speelt nu eenmaal net zo'n grote rol voor mij dan technische perfectie. een 5 voor de perfectie van dit album, en een 3 voor wat dit album persoonlijk met mij doet en wat ik erbij voel. dat maakt gemiddeld een 4* lijkt me wel een goede stem voor mij bij dit album.

Hele mooie uiteenzetting over Pink Floyd ricardo. En dat nota bene bij één van hun mooiste albums.

Ik zie het ook als hun absolute hoogtepunt dit album. alles slaat ook op dit album de hele uiteenzetting die ik hierboven gepost heb. ik begin met dit album en eindig met een conclusie met dit album. alles ertussen is de rode draad, met steeds de link naar dit album, altans zo heb ik het bedoeld. ik wilde dit album gewoon even op een voetstuk plaatsen, want dat verdient het gewoon.

Wow, ik moet uitkijken dat ik hier mijn vingers niet ga branden. Ik denk dat Ricardo gelijk heeft. DSOTM is het masterpiece van PF. Toch...is het ook niet mijn favoriete PF album. Het is allemaal te netjes. Te gestileerd. Te pretentieus. Het te bewust af willen leveren van het Magnum Opus.
Men had hier de lat voor zichzelf heel erg hoog gelegd. Te hoog gelegd. En daardoor mist het iets. Iets wat het midden houdt tussen emotie en beleving.
Je mag verwachten dat met name door het commerciële succes van DSOTM de verwachtingen mbt WYWH wederom hoog gespannen waren. Dus als Ricardo dat bedoelt met "als een soort druk overkomt" dan kan ik me daar iets bij voorstellen. Edoch het resultaat illustreert, in mijn ogen althans, het tegenovergestelde. Een heerlijke, sfeervolle, productie die weliswaar minder gecompliceerd is dan zijn voorganger maar veel "vloeiender" is. (minder gekunsteld overkomt).
Dit wil overigens niet zeggen dat ik ongelukkig ben met DSOTM. Integendeel. DSOTM verdient de credits die het toekomt en kan gezien worden als een zeer belangrijk album in de geschiedenis van de muziek.

ricardo heeft wikipedia goed doorgelezen

Niks wikipedia. dit is zoals ik het persoonlijk zie, voel en ervaar, wat ik gepost heb is puur uit mijn eigen emotie voortgekomen. ik geef toe dat ik destijds bij Tool wel op wiki gelezen had dat dat ik het hokje progressieve metal thuis hoort, maar dat heeft hier niets mee van doen Joy. ik ben al jaren Pink Floyd fan, en het werd mijnerzijds een keer tijd dat ik een keer een goede en uitgebreide recentie ging plaatsen bij hun, zoals Wammel het goed verwoord hierboven, masterpiece. nu jij nog Joy.

Ok - we leggen 'em erop en draaien 'em - ik hoop dat 't meevalt qua tikken. Het nieuwe rek is klaar dus de platenspelerd staat nu in de woonkamer; benieuwd hoe 't zal klinken.

@Ricardo: Pink Project wel eens gehoord?

En daardoor voor mij althans een diepe buiging en petje af, ricardo.

Klopt Wammel dat bedoel ik er ook mee. na een masterpiece als Dark Side weer een top album maken valt niet mee. hebben de heren vast als een druk ervaren denk ik, en dat is ook te horen, want Wish You vind ik een stuk emotioneler, en het maakt ook bij mij veel meer los dan het steriele, maar perfecte Dark Side.