Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Wat krijgt dit album een hoop te verduren. Een sterk album niet meer dan dat.

Ik verdiep mij op het moment met gitaarles in de solo's van beiden Time en Money.

Hoe Gilmour zijn solo's zo simpel en toch zo mooi houdt is geweldig.

Ben sinds kort ook in het bezit van dit album. Album staat als een huis. Sommige stukken doen mij wat aan The Alan Parson Project denken.
4,5 ster.

Volgens mij is het andersom The Alan Parsons Project is beïnvloed door Pink Floyd. Alan Parsons is op dit album wel verantwoordelijk geweest voor de techniek en heeft mijns inziens daar de mosterd vandaan gehaald voor zijn eigen project.

Een stuk of 5 keer beluisterd, tijd om me aan een korte samenvatting te wagen.

Speak to Me / Breath; zo'n heerlijk zweverig Pink Floyd nummer waarop je lekker wegdroomt.
On the Run is mij iets te experimenteel en techno, maar het onderscheidt zich wel mooi van de rest van het album en brengt daarmee een beetje balans.
Time, een van de betere nummers van dit album, evenals bij het eerste nummer heeft het zo'n heerlijk verdovend effect.
Ik leerde dit album kennen met The Great Gig in the Sky en dat smaakte naar meer. Mooi begeleid door de piano ook.
Money neigt nog het meest naar ordinaire rock, maar dan uiteraard met een eigenzinnig tintje, al was het alleen al door de saxofoonsolo, welke overigens in het niet valt bij die van Us and Them. Wat een geweldig nummer. Waar ik bij Speak to Me / Breath al wegzwijmelde, lig ik hier nagenoeg in coma. Eerst alleen dat orgeltje en dan na ongeveer een minuut knalt Dick Parry die beminnende saxofoon (ja, beminnend. Pakkender had ik het niet kunnen zeggen) erin. Kippevel.
Any Colour You Like is ook erg fijn, alleen vreemd dat de drummer er op 1:06 net naast zit en dat ze dat erin hebben gelaten.
Brain Damage en Eclipse (voor mijn part is het één nummer) is een wat rustig nummer, in vergelijking met de rest, bedoel ik dan.

Al met al een geweldig album, dat mij er weer eens op wijst dat ik zo'n 30 jaar te laat ben geboren. Ik kan me ook goed vinden in Hermans recensie, dit album beleef ik inderdaad min of meer als een trip.

Snap niet waarom iedereen On the Run als nummer ziet. Op mij komt het eerder over als een soortement verbinding/brug tussen Breathe en Time.

het staat apart vermeld als nummer, daarom

Bovendien heeft het duidelijk een eigen stijl.

Daarnaast is mooi te horen hoe een VCS3 klinkt On the Run

Is er ook iets van PF wat jij niet goed vindt?

Met het album wat over dieren gaat heb ik grote moeite. Verder geen echte grote klachten over Pink Floyd.

Hoe is dit mogelijk?

En je mag ook posten als je een album iets minder vindt hoor!

Het doet mij niets, en daarmee punt uit. Een saai album over dieren dus waar ik niets mee kan.

Gerard , je bedoeld toch niet Amused To death , want bij dat album staat geen enkel bericht van jou.

Je kan niet alles in de collectie hebben.....

Maar bij Animals heb je slechts 2 sterren staan! Verklaar je nader....bij Animals AUB.

Ja Gerard is geen dieren vriend .

Erg saai. Kan er niet veel van maken. Het komt niet op gang. Weet daarnaast niet precies te schrijven over dat album. Derhalve geen bericht aldaar.

In de huidige tijd van autotune en allerlei digitale trucks om misslagen en valse noten te verdoezelen vind ik zo'n moment van menselijkheid een verademing.

Heb onlangs alle PF-albums nog eens op rij teruggeluisterd, en hoewel Dark Side terecht een klassieker is omdat-ie in die tijd baanbrekend was, boeit-ie me anno 2008 niet echt meer. Productioneel blijft het geweldig- ze waren in dat opzicht hun tijd ver vooruit - maar bij het samenstellen van mijn 80 GB iPod met alleen maar de beste songs of all times valt het merendeel toch door de mand. Wish You Were Here blijft mijn favoriet.

Je komt er nog wel achter.....

dat ook de productie voor die tijd eigenlijk niet baanbrekend was, of dat jouw iPod te weinig geheugen heeft, of dat ik toch maar vind dat 'The Dark Side of the Moon' superieur is aan 'Wish You Were Here'. Of dat...

Totaal onbegrijpelijk dat deze onverwoestbare en echt tijdloze superieure muziek toch nog bij sommigen minder dan ***** sterren genereren kan, ik kan dat echt niet begrijpen, als de aarde vergaat en wezens van een andere planeet deze na miljarden lichtjaren vinden en de apparatuur ontdekken om deze alsnog te beluisteren zullen ze verbijsterd zijn en achterover vallen met hun ontdekking dat er toch nog intelligent leven heeft bestaan in hun melkwegstelsel.... of iets van die strekking....

Meesterlijk!
Tijdloos!
Superieur album!
Onverwoestbaar!
Kan nog miljarden jaren meegaan!

Een superfan van Pink Floyd en van dit album in het biezonder!

Precies...bij het horen van deze plaat zullen zelfs "marsmannetjes" tevreden naar elkaar knikken.
Onaards hoog niveau.

.......Dat DSOTM een veel dieper emotioneel album is als WYWH.....vergelijk het met de pyramiden van Cheops.

Boven natuurljk dus. Zo tijdloos. En bovendien heel bruikbaar.

En daar ben ik het mee eens. Een ijzersterk album.

WYWH is een persoonlijk statement van een band die opeens op de toppen van het succes staat......een ode aan een oud bandlid dat niet HIER....erbij kan zijn.....en hoe de bandleden zich daaronder voelen. (melancholiek droevig).

DSOTM gaat over het leven in al zijn facetten...en vooral over wat er allemaal "fout" zit.....en dit alles gegoten in een muzikale lijst die door een hogere macht buiten ons gecomponeert zou kunnen zijn als om de waarheid van de boodschap te versterken.

Mooie plaat. Zeker. Maar Wish You Were Here is eindeloos mooier. Dit vind ik zo noch vis, noch vlees. Op WYWH kiezen hoor je DE Pink Floyd sound.