Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

er bestaat geen enkele relatie tussen het nemen van drugs en diepgang van deze plaat

het ervaren van ene trip zegt niets over diepgang van bepaalde muziek

Ben het voor de verandering eens met user Joy eens, het nemen van drugs zegt meer over de staat van je eigen hersenen, dan van de muziek.. zo heb je ook mensen die enorme diepgang horen in een plaat van Bassie en Adriaan onder invloed van een tripje

ok prima. dan zal ik mijn post veranderen naar 'dat zegt voor mij...'

De muziek waar ik naar luister bepaalt voor mij een groot gedeelte van mijn trip, (ik gebruik alleen drugs wanneer ik goed in mijn vel zit, en wanneer ik mij veilig voel, dus de randvoorwaarden zijn altijd min of meer hetzelfde zeg maar). Ik luister ook graag naar wat hardere smerige rock (QOTSA bijvoorbeeld) en dat geeft een hele andere ervaring. De muziek in dit album zit gevoelsmatig zo goed in elkaar (de verschillende 'lijnen' zijn voor mij echt perfect uitgebalanceerd) en de sfeer van het album is zo fijn en donker dat ik hier een geweldige trip op kan hebben.

Ik geloof overigens niet dat mensen onder invloed van de drug (paddo's) die ik gebruik werkelijk een diepere laag in bassie en adriaan kunnen ontdekken. Wat ze dan wel gebruiken ben ik overigens wel benieuwd naar want als je zelfs daar van kunt genieten dan moet dat toch wel uniek spul zijn .
@ Joy:

( Shaun the sheep! Vet!)

Ik bedoel maar, een echt psychedelische trip kun je op zoveel muziek ervaren, sowieso krijgt de meeste muziek dan een extra dimensie. Of dat nu Floyd is of iets anders.. maakt niks uit eigenlijk. Ook in iets simpels zal je dan iets raars opvallen, wat je nuchter niet had opgemerkt. Ik heb daar al genoeg ervaring mee.
De muziek die zich goed verhoudt met je drugs zal beter worden gewaardeerd door de gebruiker in kwestie, maar dat is voor iedereen anders. Er zullen genoeg mensen zijn die gillend gek worden van deze plaat, terwijl ze iets simpelers juist prima kunnen hebben of vice versa. Geen pijl op te trekken lijkt me, en een slecht referentiekader.
Pas als ik een plaat in nuchtere staat ook meerdere keren wil luisteren en doordrongen raak van zijn genialiteit kan ik spreken van een werkelijk geslaagd product eerlijk gezegd.

Drugs en Pink Floyd....... lijkt me wel relevant. Niet dat ik ooit aan de LSD heb gezeten, maar ik heb toch goede herinneringen aan zo stoned als een garnaal dit album grijs draaiend. Laatst nog onder het stof vandaan gehaald na de doc 'Wie is Pink' en nu ook (al jaren niet meer blowend) nog steeds indrukwekkend. 'The great gig in the sky' is een meesterwerk dat dwars door je ziel snijdt.

The Great Gig in the Sky

Ik heb m in mn kast staan. Ben er een paar keer aan begonnen, maar het kon me niet echt bekoren. Maar dat kan ook aan mn gemoedstoestand liggen.

In mijn opzicht is dit ook geen plaat waar je vanaf het eerste moment al verliefd op bent.
Je moet hem vaker luisteren voordat je de plaat echt mooi gaat vinden.
Ik heb hem vaak op mijn discman geluisterd en in de auto.
En je komt vanzelf op een punt dat je de cd per luisterbeurt meer gaat waarderen.
Vaker luisteren Amber, hij is echt geweldig.

Hij moet idd een beetje zijn weg zoeken in jou levensverhaal, geef hem aub de tijd om daarin te lukken...

ik denk zelf dat dit zo'n beetje een album is wat nooit meer word overtroffen. Zo'n prachtig album. Geen woorden voor. Ik liet laatst aan een klasgenoot dit album horen en hij zei dat hij nog nooit zoiets vreselijks als pink floyd had gehoord.

overtroffen qua verkoopcijfers?

ik hoop dat je dat bedoelt en niet muzikaal, want dan sla je de plank nogal mis

Ik heb hem ook op een Vrijdag aangeschaft.

Dit vind ik ook zowat het meest perfecte album wat er bestaat. Alles is raak,en alle 4 de Pink Floyd leden hebben hierop evenveel inbreng. Als er 1 album is die de absolute essentie van Pink Floyd weergeeft, dan is het absoluut deze. Een mijlpaal in de muziekgeschiedenis is het. Animals en Wish You Were Here raken mij wel weer meer, en daarom beluister ik die albums ook een stuk meer. Maar dit is veruit hun meest perfecte album, en het meest uitgesproken Pink Floyd. Kil, zakelijk, perfecte geluidskwaliteit, en gewoon helemaal af op alle fronten. Zeker voor 1973. Iedereen heeft deze natuurlijk allang en breed org in de kast.

Deze heb ik wel ooit helemaal grijsgedraait.

ik vind vooral - alles klopt aan deze plaat - een discutabele conclusie

valt niet uit te leggen, als iemand dat zo ervaart, so be it

ik ervaar het iig zeker zo

@Joy

Ik begrijp (denk ik) wat je bedoelt!


Dark Side Of The Moon lijkt zo 'perfect' en daarom is hij niet meer perfect.
Het is inderdaad zeer sterk, elke song is goed, prachtige samenwerking, prachtig opgebouwd en uitgewerkt,...
MAAR daar ligt het hem juist:
Ze kleuren binnen de lijntjes en willen alles zo perfect mogelijk maken.
WYWH en Animals hebben daardoor veel meer emotie dan deze plaat.

Off topic berichten verwijderd

De mannen van Pink Floyd zitten hun muziek te maken en hebben net dit album af, dan komt Syd Barrett binnen lopen. Zegt geen woord en luistert naar het resultaat. Draait zich vervolgens om en kijkt de mannen één voor één diep in de ogen aan.. Hoe zou hij reageren? Wat zou hij hebben gezegd? Ja, ik heb een zwak voor Syd Barrett. Ja, ik vind dat PF niet het niveau van het debuut heeft geëvenaard, laat staan overtroffen. Maar wat zou Syd Barrett ervan vinden?

“What’s this kind of fucking pussy music?!?!”
“You all are smoking too much goddamn weed, bloody hippies!”
“Wait, I’ve some LSD in the car. Wait, wait.”

Om vervolgens nooit terug te keren.

Ik zou hem wel gedeeltelijk gelijk hebben gegeven. Het is allemaal toch wel wat 'veiliger' dan toen Barrett er was, en dat was ook een stuk leuker vooral. Maar ik wil niet dit, of de latere PF, als slecht bestempelen. Nee, maar ze hadden gewoon dezelfde weg in moeten slaan als het debuut. Een mens kan niet alles hebben.

Dit is een fijne plaat hoor, zeer fijn. Dat het vooral goed doet als je hem in z’n geheel beluisterd, dan komt het het meest tot zijn recht. De nummers sluiten naadloos op elkaar aan, wat toch best knap is. Ik heb hier en daar gelezen dat het net 'een trip' is en daar sluit ik mij ook bij aan. Maar afzonderlijk staan de nummers ook sterk, niet alle, maar Time, Money en vooral Brain Damage zeker wel. Dat laatste nummer had zou voor Syd Barrett geschreven kunnen zijn..

The lunatic is in my head
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me till Im sane
You lock the door
And throw away the key
Theres someone in my head but its not me

Goede plaat dus, maar het heeft toch iets onwennigs, maar wat ook de charme ervan is. Het is een vrij sferische plaat, en aan het eind vraag ik me vaak af of ik wel op 'play' heb gedrukt. De muziek bereikt mij wel, maar gaat tegelijkertijd langs mij heen - alsof ik het nog nooit heb gehoord. Zo out of the world lijkt het wel, dat het zelfs mij met zich mee neemt. Ik vergelijk deze plaat dan ook met het lopen door de mist: als je eruit bent, heb je geen idee waar je nou net was. En toch verlang je er naar terug, naar het moment dat je er eventjes niet was. Ach, vergeten is zo erg nog niet.

sjoit, ik bedoelde:

ik ervaar het iig zeker NIET zo



doe mij ook maar wish en animals

btw, ik heb altijd gevonden dat shine on you crazy diamond op deze plaat had moeten staan

Idd, de plaat mist een episch masterpiece...

Deze plaat is juist één lang episch kunststukje.

Misschien dat Animals meer emotie heeft, maar muzikaal is dat dan weer een best wel gezapige plaat. Stond bij mij jarenlang op 4*, maar tegenwoordig gaat er bij elke luisterbeurt een halfje af.

Daar heb je ook gelijk in herman
: Dark Side is zogezegd één lange song die bij 'Eclipse' tot een muzikale climax komt
: Muzikaal is het veer gevariërder dan Animals

Maar bij mij is de emotie nog altijd iets belangrijker dan de muzikale bekwaamheden.
En zoals gezegd: na vele malen luisteren vond ook ik het niet meer 'de beste plaat ooit!'.

Toch blijft ie zeer sterk natuurlijk!

jep, ook muzikaal

Na Dream Theater wil ook The Flaming Lips dit album van Pink Floyd coveren. Pitchfork: Flaming Lips to Cover Pink Floyd's Dark Side of the Moon
Gewaagd, maar ik ben wel zeer benieuwd!

Ik heb vandaag de Pink Floyd Box Oh By The Way ontvangen, met alle albums in Mini LP CD vorm: errug mooi zeg!

Wat mij opviel is dat op deze vinyl replica van the Dark Side of the Moon Speak to Me track 1 is en Breathe track 2, zowel op het artwork als op de cd (dus niet samen track 1).

PS: Lang Leve Clare Torry op the Great Gig in the Sky!

Waar als ik vragen mag??

Ik heb de Pink Floyd box voor 89 euro (thuisgestuurd) gekocht bij dvd co uk. Na 3 dagen in huis.

Thanks

Mijn favoriet blijft toch het sombere Animals. Maar op The Dark Side of the Moon is het muzikaal toch wel meer genieten.
Komt volgens mij omdat de ego's van de heren nog niet zo groot waren dat er geen ruimte voor anderen overbleef. Wat heet, het zijn juist de buitenstaanders die de hoofdrollen mogen opeisen.

Op de eerste plaats natuurlijk Allan Parsons als hoofd geluidtechnicus.
Verder Dick Parry op saxofoon. Wat zou Us and Then zijn zonder zijn solo's en voortdurende aanwezigheid op de achtergrond. Zijn solo op Money is natuurlijk ook fraai, maar veel minder bepalend voor het nummer. Trouwens; Parsons heeft zelf ook wel het nodige geleerd tijdens de opnames. Us and Then zou qua geluid makkelijk op een van de latere albums van The Allan Parsons Project kunnen staan.
Maar de absolute hoofdrol is weggelegd voor Clare Torry (ingehuurd op advies van Parsons) in The Great Gig In The Sky. Wow, wat een stem!


Dat ze moest improviseren vond ze niet leuk en het heeft de heren Floyd later nog heel veel geld gekost. Na jarenlange rechtzaken staat ze sinds 2005 als co-writer bij het nummer, en heeft ze met terugwerkende kracht recht op de royalties gekregen. Nu had ze in 1973 slechts de standaardvergoeding van 30 pond gekregen, wat ook toen niet al te veel geld was. En het is dat ze op zondag moest komen opdraven, anders was het nog minder geweest.

Allan Parsons? Oooooh: ja, dat hoor je inderdaad. Die sax is ook geweldig op dit album.

En dan die fantastische zangpartij van Clare Torry. Ik vind het schokkend om te horen, dat die heren die toch al zoveel Money (!) binnenhaalden en zich afzetten tegen dit soort types en bedrijven in de samenleving, zelf misschien nog wel erger waren. Zo triest! En ook nog eens een enorme afgang voor de heren: Clare is hier niet de Torrie (conservatief), dat is Pink Floyd. The Wall: ja, ja: dat zijn ze zelf dus...

Zo ga je toch niet met deze zangeres om: 30 Pond, it's a bloody bloody shame! En dan vervolgens haar niet tegemoetkomen, maar eerst allemaal rechtszaken afwachten. Wat een zielige slappe zelfingenomen waardeloze kapitalistische narcisten bij elkaar. Bah, bah en nog eens bah!!!

Nou, nou..

Dit is een individueel geval. Waters en co. hebben toch niet collectief mensen opgelicht, als daar uberhaupt al sprak van is. Daarbij gaat het hier om songwriting hetgeen Roger Waters uitermate protectionistisch tegenover staat en terecht in mijn ogen. Die dame Clare Torry heeft toch geen enkel aandeel gehad in het concept Dark Side of the Moon?

Nou, nou...
Dit vind ik jammer: de feiten spreken voor zich, maar toch maar weer even bagataliseren. Het wordt tegenwoordig steeds vaker gedaan.

Hier heeft deze dame de rechtzaken die ze moest aanspannen gewonnen. Ze is zelfs toegevoegd als co-writer. Wat stond daar oorspronkelijk tegenover van Pink Floyd: 30 Pond....
Hoe duidelijk moeten de feiten zijn?

En dan jouw volgende 'relativering': het is een individueel geval, ze hebben niet collectief mensen opgelicht. Ja, dat mag ik hopen ja! Alsof 1 triest geval al niet genoeg is.