Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Jethro Tull - Thick as a Brick (1972) Zoiets?

Het kan gekker. Koop via de iTunesStore (de oorspronkelijke CD mag ook) maar eens Lovesexy van Prince.

Laten we het erop houden dat het nogal onzinnig is om slechts één nummer van de koppels Speak to Me/Breathe en Brain Damage/Eclipse te verkopen. Voor de rest mogen van mij hier de nummers best uit hun context worden gehaald - ik ga ook echt niet elke keer het complete album opzetten als ik Us and Them wil horen.

offtopic: wie plaatst de tweeduizendste stem?

De volgende die gaat stemmen natuurlijk.

ik vind On The Run een grote missert (als nummer apart, maar ook als ik het hele album wil luisteren baal ik altijd dat dat nummer er ook opstaat).
hoor ook toch wel liever Have A Cigar dan On The Run

leuk dat het allemaal zo 'way ahead of it's time' was, maar nee...

en het gezeur van dat Floyd gelijk heeft met dat ze de nummers niet uit de contex moeten rukken enzo slaat ook nergens op want ze hebben toch echt wel 3 nummers van DSotM en 2 van WywH als singles uitgebracht

Wat niet wil zeggen dat ze dat met alle nummers zouden kunnen doen...

bedoel je dat ze bijvoorbeeld speak to me / breath en brain damage / eclipse niet uit elkaar kunnen halen?

want voor de rest vind ik niet echt dat je de nummers niet los kan draaien.
(ik vind ook niet dat als je brain damage en eclipse niet na elkaar zou draaien de nummers in kracht afnemen)

De crux van het hele dispuut tussen EMI en Floyd word node gemist hier: het gaat er Pink Floyd c.s. er om dat het los aanbieden van nummers zonder overleg en zonder toestemming is gebeurd. Die singles zijn allemaal met hun overeenstemming uitgebracht en soms ook nog door henzelf onder handen genomen / ge-edit.

Dit is duidelijk een album waarbij het geheel meer is dan de som der delen. Time en Money zijn inderdaad de twee single-achtige nummers, maar dit past ook goed in het album zelf..

Zo vaak over dit album gehoord, zo vaak wat over dit albums gelezen. Maar zo vaak links laten liggen.

Wat dit album zo sterk maakt is de samenhang tussen de nummers. Het is net alsof je in een soort trance komt en later denkt van 'wat heb ik nou eigenlijk geluisterd?'

Dat een mens zoiets als dit kan componeren. Soms denk ik toch echt dat wij niet de enige zijn in dit heelal .

[quote]chevy93 schreef:

Wat dit album zo sterk maakt is de samenhang tussen de nummers. Het is net alsof je in een soort trance komt en later denkt van 'wat heb ik nou eigenlijk geluisterd?'
quote]

Zie dat heb ik ook. Ik visualiseer mij zo'n album dan als een soort cirkel. Perfect. Volmaakt. Af.

Ik heb deze sinds een paar weken op cd (de geremasterde SACD versie) en nu ik deze inmiddels kapot heb geluisterd, valt The Dark Side of the Moon pas echt op zijn plaats.

Ik moet zeggen dat ik deze op vinyl eigenlijk nooit draaide. Dan verkoos ik toch het prachtige Wish You Were Here boven deze, al snap ik nu niet zo goed meer waarom. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat het er mee te maken heeft dat Wish You Were Here iets laagdrempeliger is dan The Dark Side of the Moon, waardoor die wat minder lang houdbaar is als geheel. Ik sluit me dan ook volledig aan bij wat ik hieronder lees of de onderlinge coherentie tussen de nummers.

Het is gewoon een meesterwerk.
Verhoogd naar 5.0*

WYWH (iets) laagdrempeliger dan DSotM ???
Dat mag je voor mij even toelichten a.u.b.

Volgens mij is DSotM toch echt het meest populaire Pink Floyd album (mijn inziens niet de beste overigens...), ook onder mensen die misschien niet zo'n grote fan zijn van Pink Floyd, dus als je zoiets zegt van DSotM kan ik er nog inkomen.

Bovendien is WYWH zeker niet minder lang houdbaar...

Zal dan wel een kwestie van persoonlijke smaak en noviteit - het herontdekken van DSotM - zijn. Ik vind WYWH uiteraard een geweldige plaat. Shine on you Crazy Diamond pakt de plaat samen, door aan het begin en aan het einde te verwennen met een prachtige compositie. Daarentegen zeggen nummers als Have a Cigar en Welcome to the Machine mij gewoon een stuk minder. Als je deze nummers ook bekijkt in context met de rest van het album, zou je zelfs bijna - ja bijna, niet helemaal - kunnen stellen dat het eigenlijk vreemde eenden in de bijt zijn.

DSoTM heeft dit minder, doordat de onderlinge samenhang, waar ik net ook al over sprak, gewoon veel meer zit tussen de nummers onderling. Dat maakt DSoTM voor mij een stuk interessanter en daarmee langer houdbaar.

En met laagdremelig doelde ik in dit geval op publiekslieveling - het nummer - Wish You Were Here. Dat kan namelijk iedere boerenpummel meebleren

Dat kun je van Time en zeker Money ook zeggen...

Trouwens, wie kan er tegenwoordig NIET The Great Gig In The Sky meebleren ?

Nee. Deze nummers horen weliswaar bij het bekendere werk van PF, maar zijn bij de massa - je weet wel wat ik bedoel, de top2000 huggers - minder bekend dat Wish You Were Here. Ik moet overigens ook ruiterlijk toegeven dat de tekst van WYWH gewoon ook zeer uitnodigend is om mee te zingen

Speak To Me.
Ontwaak!!

Breathe is het relaxt ademen na een shot drugs.
Het slide achtige geluid laat je weg glijden.
Vergeet vandaag.
Vergeet morgen.
Het goedje valt niet goed.
Paniek.
Versnelde overslaande hartslag
On The Run.
911 Emercency.
Overdosering?
Time.
Verplegend personeel rent door de gangen van het ziekenhuis.
Werkdruk vanwege te weinig tijd.
Grote verantwoordelijkheden.
Een hysterische moeder die net het nieuws hoort.
Een klaaglied.
Great Gig In The Sky.
Groot risico.
Weinig operatiekamers.
Money
Geldkwestie.
Corruptie.
Balancerend op het randje van de dood.
Welke kant zal het op gaan.
Herinneringen ophalen.
Voor een toekomstig bidprentje.
Us and Them.
Kleding uit zoeken voor een afscheid.
Rood is de lievelingskleur.
Any Colour You Like.
De hersenen hebben teveel geleden.
Kunstmatig het leven in stand houden.
Brain Damage.
Flatline.
Eclipse.
De tunnel naar het licht.
The Dark Side Of The Moon.

Omdat The Dark Side of the Moon toch al een aantal jaar één van mijn favoriete platen allertijden is, wil ik hier wel een soort van recensie over gaan schrijven. The Dark Side of the moon.. de plaat die ik als 13 jarig jochie begon te luisteren. Ik wist echt niet wat ik meemaakte. De teksten. De gehele inhoud van de plaat. Dit was perfectie. Daarna draaide ik de plaat iedere dag, ik ontdekte er steeds weer nieuwe dingen in. Nu heb ik dat niet meer omdat ik deze plaat echt grijs of beter gezegd zwart heb gedraaid.

Het begint al met het openingsnummer Breath. Het nummer duurt niet lang maar wat een tekst

Breathe, breathe in the air.
Don't be afraid to care.
Leave, don't leave me.
Look around and choose your own ground.

Long you live and high you fly
smiles you'll give and tears you'll cry
all you touch and all you see
Is all your life will ever be.

Naar mijn mening toch wel één van de beste pink floyd nummers. Daarna On te Run wat voor veel mensen een enorme misser is. Ikzelf vind van niet maar het is toch wel één van de mindere nummers op het album. Ookal heeft TDSOTM geen mindere nummers maar toch. Time is naar mijn mening het beste nummer van het album. Ook weer een album met een prachtige tekst. Vooral als de klokken afgelopen en de zang begint.

A Great Gig in the sky is zo'n nummer dat als je dat voor het eerst hoort je het waarschijnlijk niks vind. Dit had ik ook maar na 3x luisteren was ik verkocht. De zang van de zangeres op de achtergrond is prachtig. Wat een stem!

Money is voor velen het zwarte schaap op dit album. Voor mij niet, ik vind het nummer prachtig, maar dit komt met name door de gitaarsolo. Us and them vind ik ook wel één van de betere nummers op het album. Het nummer heeft een heerlijk rustige opbouw die gedurende het hele nummer vasthoud.
Any Colour you Like is een heerlijk rustig nummer zonder zang maar wel een nummer met hele mooie rustige gitaarriffs.

Brain Damage is geweldig. Vooral als die tekst begint van:

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon

Eclipse is een waardige afsluiter van een legendarisch album. Erg jammer trouwens dat dit soort muziek tegenwoordig niet meer gemaakt wordt. Vandaag de dag luistert de jeugd alleen nog maar naar justin bieber en de jeugd van tegenwoordig. Van die standaard hap slik weg muziek. Ben blij dat ik niet onder die Catogerie val.

5* en

@ Deric Raven

PRACHTIG. Beste post die ik ooit gelezen heb!

Bedankt voor het grote compliment.

Mooi stuk idd deric. Maar waarom moet dat hele stuk nu gequote worden. Volgens mij volstaat @ deric raven ook.

Quote aangepast. Inderdaad niet echt zinvol zo'n hele lap te quoten en er dan 1 regeltje aan toe te voegen.

Ja je hebt gelijk sorry

Ja amai gij kunt da goed echt respect! Ik schrijf ook van die dingen eh ma zoiets kan ik toch niet hoor echt respect!

Hup, trug op numero uno (bij mij persoonlijk)
Tijdlozer kan een album haast niet zijn.

Kvond het stukje van Deric ook wel mooi, net als vele andere 'recensies' op dit album.

Dark Side of the Moon is het zesde album van Pink Floyd, uitgebracht in 1973. Het wordt door velen een klassieker genoemd.

Het album begint met hartkloppingen en een grote schreeuw om daarna heel sfeervol verder te gaan met Breathe, waar een mooi stuk tekst in zit:
Breathe, breathe in the air.
Don't be afraid to care.
On The Run is een geslaagd geluidsexperiment.

Ik schrik van de klokken en hoor onheilspellende dingen in het begin van Time. Erg spannend. De solo in dit nummer is geweldig.

The Great Gig in the Sky: wat moet ik daar over zeggen? Niks. Net als de zangeres op dit nummer, die deden improviseren met melodie en niet met een tekst.

Money is een lekker nummer met een aparte maatsoort, namelijk 7/4

Us and Them vind ik persoonlijk het mooiste nummer van het album, klein, maar met veel gevoel en een mooie tekst.

Brain Damage is geschreven voor Syd Barrett. Hij wordt in dit nummer The lunatic on the grass genoemd. Mooi nummer.

Eclipse moet toch een van de mooiste afsluitingen zijn op een album. En die laatste regel:
But the sun is eclipsed by the moon

4,5*

7/4

De solo is overigens wel gewoon in de vierkwartsmaat gespeeld.

Ik had me even vergist, ik heb het al veranderd. Ik wist het wel.

Er is ook een flink debat over gaande, google er maar eens naar. Gilmour schijnt gezegd te hebben dat het 7/8 is (terwijl Roger de riff heeft geschreven), en Mason zegt weer 7/4.

Volgens mij zit er (uit m'n hoofd) ook nog ergens een 6/4 tussen verstopt.. Maar ach, who cares..