Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Leuke review, maar je mist toch wel Any Colour You Like. En als er één nummer is dat hier toch wel wat liefde verdient te krijgen...

Ik vergeet dat nummer iedere keer, ik dacht dat dat nog bij Us and Them hoorde. Maar Any Colour You Like is een erg goed nummer.

Gilmour zou gewild hebben dat de gitaarsolo in 4/4 werd gespeeld, hijj vond dat makkelijker. We kunnen hem geen ongelijk geven natuurlijk

Ik denk dat het refrein bestaat uit een 6/4 en een 4/4 achter elkaar.
"But if you ask for a rise it's" = 6 tellen
"no surprise that they give you none away" = 8 tellen

Of zoiets.

7/8, en halverwege 4/4, gilmour zij het vandeweek nog op de docu over deze plaat op canvas, en voegde er aan toe, gelukkig ging het nummer over naar 4/4 zodat ik de solo makkelijker kon spelen

Dat klopt Joy, wat betreft Gilmours verhaal over de solo. Gilmour liet Waters het nummer idd in een vierkwartsmaat omzetten vanwege de solo. Daardooor krijgt het nummer trouwens een lekkere wending.

Maar het is echt een 7/4 maat.
Zie hier. Waters en Gilmour gaven in eerste instantie aan dat het in een 7/8 maat was, maar Gilmour gaf later toe dat het eigenlijk 7/4 maat was.

Wat Rogyros zegt klopt als een bus.

Het was overigens een zeer interessante (al weer wat oudere) documentaire over The Dark side of the moon, maar het blijft toch ook altijd een boeiende bron van informatie.

Zo is bijvoorbeeld iedereen die er over aan het woord kwam het met elkaar eens, dat The Dark side of the moon een hoogtepunt was die na het verschijnen ook direkt leidde tot de vraag: hoe nu verder?

Want tot dan toe had Pink floyd onbekommerd kunnen experimenteren en eigenlijk zorgeloos nieuwe albums kunnen maken maar die tijd was dankzij The Dark side of the moon wel voorbij.

Waarbij je dus min of meer wel kunt vaststellen dat The Dark side of the moon door de meest directe insiders als een soort eindpunt in het oeuvre van Pink floyd wordt ervaren en dat alles daarna in het meest gunstige geval als een poging tot evenaren of anders als het bestendigen van succes kan worden bestempeld.

En dat is ook precies de reden waarom ik alles tot en met The Dark side of the moon beter vind: ongedwongen experimentele rock waarbij vrijheid van handelen nog de voorkeur geniet boven het strakke keurslijf waar de band later in zou worden gehesen.

Eindelijk eens een medestander.

Al vind ik Animals nog wel een gigantisch hoogtepunt.

Allé, Wish you were here blijft toch een geweldige parel en The Wall is ook helemaal anders dan de andere PF-platen, misschien niet hetzelfde niveau, maar wel qua format en nummers experimentatie

ik ben na de docu op canvas de plaat flink gaan waarderen

gek da de achtergrond van een plaat je muzikale mening doet veranderen

ik vind hem steeds beter worden naarmate ik hem meer draai, iets wta ik voorheen vermeed

het knappe van money is dat het vanwege dat loopje helemaal niet in de gaten hebt dat het 4/4 wordt

Maar als je dan bedenkt dat een behoorlijk deel van de muziek op dat album al bestond ver voor het materiaal op Dark Side past het wel weer in het plaatje natuurlijk.

Ook de docu weer eens bekeken en des te meer valt dan op hoe creatief de band met de uiteindelijke liedjes bezig was . Niet te snel tevreden en uiteindelijk met een prachtige puzzel op de proppen komen .
Floyd probeerde altijd improviserend live nummers uit die in de steigers stonden . Feitelijk konden ze uiteindelijk de nummers zo goed dat ze zo opgenomen konden worden , maar er werd dan tenslotte wel een heel andere draai aan gegeven .
Een vrij somber getint album maar zeker 1 van hun meest toegankelijke . Roger Waters vind dat hier de groep nog uitstekend samenwerkte . Op Wish You Were Here werd het al een stuk zorgelijker .

zorgerlijker?

ik zou willen zegen, gelukkig kwam er strijd en sorus, gezien de daaropvolgende grimmige platen

Tuurlijk, Floyd is een topband. De 1 komt daar nu eenmaal sneller achter dan de ander. Dit is gewoon hun magnum epos.

magnus opes is voor mij animals , magoed, feit blijft dat ik de floyd na the wall een saaie bejaardenband vind

Zonder tanden is het inderdaad moeilijk om je ergens in vast te bijten.
Met de opkomst van Kukident kleefpasta kwam daar gelukkig verandering in.
Bij A Momentary Lapse of Reason was er weer enig grip.
Al bleef het net als bij het gebit, een kunstmatig geheel.

Zeker een mooi stukje. Heb je het zelf wel bedacht?

Jazeker, ooit een docu gezien op de middelbare school over iemand die een overdosis nam.
Daarbij werd The Great Gig in the Sky als achtergrond gebruikt.
Die indruk hier verder uitgewerkt.

Ik had het album nog nooit zo gezien, maar het is een heel herkenbaar en acuraat stukje. Ben benieuwd of het invloed gaat hebben op mijn volgende luisterbeurt.

Laat het maar horen.

Hehe ik ken hier maar 3 nummers van, The Great Gig in the Sky, Money en Time. Met een nummer 2 plek in de top 250 en ik als muziekliefhebber is dat iets om je erg voor te schamen. Ik ga hem maar kopen om het goed te maken, meneer Pink Floyd

Meneer Pink Floyd? Het is een band he?

which one is pink?

Ja, ik had al begrepen dat het een band was het was niet letterlijk bedoeld nee

I don't want to be mr. Pink, why do I have to be mr Pink? XD

I'll be Mr Purple. That sounds good too me. I'm Mr. Purple. Your NOT Mr. Purple, Someone from another job is Mr. Purple, your Mr. Pink!

Ik

Yeah, "Mr. Pink" sounds like "Mr. Pussy".

Mr. Brown, Mr. Blue, Mr. White, Mr. Orange and Mr. Pink.
Mr. Pink: Why do i have to be Mr. Pink?
Joe: Because you are a FAGGOT alright?!!

Prachtig!

Wat krijg ik toch zin in wiet als ik dit luister
Maar ook zonder wiet is dit geweldig, wat geeft dit een goed gevoel.