Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Een meesterwerk, een tijdloos document. Dat is Dark Side of the Moon. Pink Floyd bracht een andere impuls aan de rock-geschiedenis. Misschien wel de meest creatieve en tot de verbeelding sprekende album aller tijden. De hoes ziet er geweldig uit. Sterke artwork. Inhoudelijk onverwoestbaar. Waters brengt zijn tekstuele verbeelding naar het aller hoogste niveau. Terwijl Gilmour een gevoelige maar ijzersterke gitaarsound neer zet. Samen met Mason en Wright één van 's werelds aller beste bands.

Net de aflevering van Classic Albums van dit album gezien. Wat is Us and Them toch een prachtig nummer.

Inderdaad. Samen met The Great Gig In The Sky de prijsnummers van deze geweldige plaat.

fenominaal album gewoon. money, breathe, any colour en eclipse vind ik toch wel de toppers van het album. bij eclips altijd kippevel (had deze overigens wel iets hoger verwacht in de lijst!!). nog net niet zo goed als wish you were here naar mijns inziens. deze had wel best lang nodig om helemaal door te dringen. nu niet meer van me ipod af te krijgen (wat ik met vrijwel alle pf albums heb, maar goed!).

us en them/brain damage vind ik de minste, maar ik skip ze niet vlug.

Any colour you like is geweldig....die overgang naar een andere sfeer en inleiding tot het volgende nummer!

Bij dit album moet je ook niet skippen. Dit album is een geheel. En dat er dan altijd stukken tussen zitten die je meer of minder raken, dat is logisch. Maar de volgorde is zorgvuldig gekozen en past precies daar waar de stukken staan. Bij dit album druk je ook niet op de random/shuffle knop. Toch?

Een zegen voor dit album dat er geen doodgedraaide hits op staan.
Ja, "Money" hoor je wel eens maar lang niet zo vaak als die draken uit de top 2000.

Money stond ook in de Top 2000 hoor Trouwens, de Top 2000 kan je toch ook gewoon uitzetten? "Er zit een knop op de teevee" (/radio), Henny Vrienten et al.

Ik kan helaas niet met 30 jaar terugwerkende kracht de arbeidsvitaminen (bestaat dat nog ?) uitzetten.

op skippen zou de doodstraf moeten staan.
Een cd hoor je te draaien zoals hij is.

Hoewel ik op zich vind dat je een album moet draaien zoals de artiest het heeft gewild ga ik mijn tijd niet verdoen met nummers waar ik keer op keer geen plezier aan beleef. De nummers 5,6 en 7 worden hier steevast geskipt.

Wat jammer (en eigenlijk vreemd) dat je die niet leuk vind, aangezien je de rest ogenschijnlijk dan wel erg goed moet vinden (je geeft een 3,5), terwijl de 3 nummers die je opnoemt nou niet bepaald zó anders zijn dan de rest (misschien The Great Gig).

Nou, ik vind ze eigenlijk behoorlijk afwijken. Over het algemeen vind ik het album sowieso al wat te tam en zijn de scherpe randjes van voorheen eraf. 'Breathe' heeft een mooie tekst, en een wat hopeloze, indringende sfeer. 'Time' is een sterke rocker, met eigenlijk ook een behoorlijke tekst.

Ik zal verder de eerste zijn om te erkennen dat Clare Torry geweldig zingt, maar het raakt mij niet. De doodsangst e.d. die zij zou moeten vertolken hoor ik gewoon niet, en de begeleiding vind ik ook maar saai. 'Money' slaat te ver door, en klinkt veel te gelikt en poppy, zo erg dat ik het helemaal niet boeiend meer vind. Die geforceerde afkeer ook... 'Us and Them' vind ik vermoeiend, en eigenlijk wat zwijmelend. Het kabbelt maar voort.

'Any Colour You Like' is dan toch andere koek. Heerlijk hoe (de altijd toch wat onderschatte) Wright hier tekeer gaat! Vooral een boeiendere compositie, waar muzikaal gezien meer gebeurd. 'Brain Damage' is wat soberder, met een weemoedige sfeer en een interessante tekst. Ik hoor ook liever Roger Waters zingen dan David Gilmour (al is Gilmour objectief gezien beter). Waters heeft iets in zijn stem waardoor ik aan zijn lippen blijf hangen. Het bombastische uit de refreins bevalt me wel wat minder, maar ach. 'Eclipse' heeft dat ook wel een beetje, maar de tekst die als een soort opsomming volgt blijf ik toch aandachtig volgen omdat ik wil horen wat Waters precies wil zeggen.

En dat terwijl Waters het eigenlijk niet zo goed vindt. I can't believe I got away with that, zei hij.

Tja, het zou goed kunnen dat hij er nu niet meer achter staat, of na alle concepten wat neerkijkt op een 'gewoon' nummer.

frappant dat het imo mooiste nummer van de plaat pure improvisatie is en gezongen door geen lid van floyd

Inderdaad, een weergaloze improvisatie. Prijsnummer van deze steengoede plaat.

? Luister het dan helemaal niet... juist The Dark Side of the Moon is een album dat je in zijn geheel moet draaien. Als je een boek leest sla je toch ook niet het middelste gedeelte over? Je ontneemt je zelf bovendien de mogelijkheid dat je die nummers in een later stadium alsnog gaat waarderen.

Waarom zou ik mezelf de nummers die ik wel graag hoor ontzeggen? Ik heb het middenstuk inmiddels zó vaak gehoord, en ik ga het maar niet waarderen. Misschien dat het later nog eens komt, maar ik ga toch ook niet elke maand spruitjes eten, en vervolgens over m'n nek gaan, in de hoop dat ik ze ga lusten?

De vergelijking met het boek is verder natuurlijk een beetje een lachertje, omdat dit album toch best op te delen is in individuele nummers (wat dan ook gewoon het geval is, anders was het wel één lang nummer).

Ach, hij schreef het niet alleen, maar samen met Gilmour en Wright. Misschien was hij niet tevreden over zijn aandeel!

Maar Stijn, een boek heeft toch ook verschillende hoofdstukken? Zo'n gekke vergelijking vond ik dat niet van Herman. Je bent het er duidelijk niet mee eens, maar ik ben het met Herman en veel anderen eens dat bij uitstek dit album een geheel is, waarbij de 'essentie' mijns inziens niet goed overkomt als je nummers skipt. Niet dat je de nummers niet op zichzelf (als losstaand) kunt waarderen, maar het geheel is in dit geval zoveel meer dan de som der delen.

Ach, ieder zijn meug!

Omdat ik alle nummers goed vind skip ik niet.
Echter hoor ik wel degelijk individuele afzonderlijke nummers, komt op mij niet over als een conceptalbum waarbij je alles moet horen.

Maar een boek is chronologisch (even niet gaan mierenneuken..) en met een bepaalde insteek achter elkaar gezet. Nu is dat bij een album ook zo, maar een album is ook los te draaien. Ik draai de nummers regelmatig los van elkaar. (iets wat overigens bij elk album goed kan)

Die hoofdstukken staan natuurlijk zeer waarschijnlijk in relatie met elkaar. Als ik meerdere hoofdstukken oversla is de betekenis van het verhaal (bijna) niets meer waard. Je raakt dan in de knoop en kan zaken niet meer plaatsen.

Als ik 'Time' los draai begrijp ik dat nummer nog steeds net zo goed als wanneer ik de plaat in z'n geheel draai. Je zou je dan misschien afvragen wat die terugkeer naar 'Breathe' betekent, al hoeft dat niet te betekenen dat je er niets meer van snapt/het nummer niet meer waardeert. 'Breathe' was sowieso al geen skipper bij mij, dus daar is in mijn geval al geen sprake van.

'Brain Damage' en 'Eclipse' lopen dan nog rechtstreeks in elkaar over. 'Eclipse' zou daarom nogal vreemd zijn om afzonderlijk te draaien, daar kan ik nog wel inkomen.

Volgens de theorie van herman mogen Waters en Gilmour dan ook geen losse nummers van deze plaat live spelen. Dat is precies hetzelfde, en ook ronduit belachelijk.

Dat het geheel volgens sommigen meer is dan de som der delen is een ander verhaal. Herman beweert dat ik de hele plaat niet meer moet draaien, omdat ik drie nummers skip.

Een bundel korte verhalen of gedichten vormen in principe ook geen onwrikbare eenheid (al kan de auteur nog zo roepen van wel), dus je vergelijking gaat mank.

En ga nou niet tegen me lopen slowchatten, want dan moet ik al die berichten verwijderen. Of was die flauw?

Ik ben het met Herman eens dat je dit album eigenlijk in zijn geheel dient te draaien, vooral omdat alles naadloos in elkaar overloopt.

Ik kan mij niets voorstellen bij dit album wanneer ik de nummers 5, 6 en 7 zou gaan skippen, omdat het middenstuk notabene het sterkste gedeelte van de plaat is.

Ricardo, niets is heilig, op Leonard Cohen na, dus deze plaat kun je best in stukjes draaien. Ik draai soms ook bijvoorbeeld graag alleen Brain Damage

Het enige ècht dat naadloos in elkaar overloopt is Brain Damage/Eclipse. En wellicht Speak To Me/Breathe

Proost

Speak To Me/Breathe heb ik ook als een track.
Mijn ondergoed loopt ook naadloos vandaag trouwens.

Ik vind Wish You Were Here meer een geheel hurrrr.