Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Ik heb Brain Damage/Eclipse aan elkaar geplakt. Het is gewoon één nummer.

Ik denk dat ik 'Eclipse' zelfs nog nooit los gedraaid heb, om de reden die ik aangaf en chevy93 ook noemde. Verder rust ik mijn zaak.

'Speak to Me' en 'Breathe' hebben het ook een beetje, maar eerstgenoemde is niet per se nodig.

Breathe kan zonder Speak To Me, maar Speak To Me is onnodig en saai zonder Breathe. Eclipse kan niet zonder Brain Damage en Brain Damage niet zonder Eclipse. Dat is het verschil.

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik de volgorde van de nummers niet kan plaatsen en het concept (of boodschap) wat achter het album zit niet kan ontdekken. Om die reden hecht ik niet zo veel waarde aan de volgorde van de nummers. Als ik het album op zet, doe ik dat niet met shuffle aan, maar een lopend verhaal krijg ik er niet in.

The Wall heeft bijvoorbeeld wel een duidelijk verhaal, nou heb ik daarbij ook de film gezien, dat helpt enorm denk ik.

Mee eens, maar een conceptalbum is niet per definitie een verhalend album. Een overkoepelend thema geldt ook. Animals heeft bijv. een overkoepelend maatschappijkritisch thema.

Echter, ''The Dark Side of the Moon's themes include conflict, greed, the passage of time and mental illness, the latter partly inspired by Barrett's deteriorating mental state.''

Dan denk ik, ja zo kan ik het ook, dat zijn allerlei verschillende thema's...

Ik heb ook een beetje het idee dat dat concept vooral droedelwerk van hoge klasse is en dat het voor de volgorde van de nummers niet bijster veel uitmaakt of het thema nu de reflectie van "various stages of human life" is of het verhaal over Frits B. die On The Run gaat en zijn eigen Great Gig in the Sky meemaakt. Een duidelijk conceptalbum waar je met de neus op de feiten gedrukt wordt is het in ieder geval niet.

Wat is dat toch met conceptalbums? Waarom zou dit een concept album zijn? Om dat de teksten over één thema handelen?
Als een band zegt een conceptalbum te hebben gemaakt (zegt PF dat eigenlijk wel?) of als liefhebbers dat er van maken, is de kans groot dat ze interessanter willen doen dan ze zijn.

Het zou daarom een conceptalbum zijn ja, maar ik zie eigenlijk helemaal geen overeenkomsten in de thema's die ik hierboven citeerde. Ja, het is allemaal wat negatief en pessimistisch. Dat is geen overkoepelend thema, dat zijn gewoon meerdere thema's, die in mijn ogen los van elkaar staan.

Als dit een conceptalbum is dan is het merendeel van Neil Young's werk ook een conceptalbum omdat het allemaal droevige liedjes zijn. Om maar even te illustreren hoe belachelijk het is.

Ik weet ook niet of de band dit album zelf zo genoemd heeft, of dat 'kenners' na de grote concepten die Waters later zou brengen overal geforceerd de term op wilden plakken, inderdaad om eens even de snob uit te hangen: 'kijk Pink Floyd eens, intelligent, allemaal concepten, ja dat is mijn goede smaak.' En er zijn dan zowaar nog mensen die er in trappen, ongelofelijk..

Wish You Were Here lijkt er dan al ietsjes meer op (maar zou ik ook geen conceptalbum noemen), en bij Animals wordt het overkoepelende thema tenminste echt duidelijk. In The Wall en Waters' solo albums zit er wel een duidelijk verhaal, duidelijke opbouw/lijn en thema in.

Volgens mij wordt zelfs Meddle een conceptalbum genoemd...

Overigens, aangezien ik de opmerking al aan voel komen, dat het geen conceptalbum is betekent niet dat het album niet één duidelijk geheel kan zijn.

Geweldige klassieker van Pink Floyd, na Wish You Were Here hun beste album (of is dat toch The Wall?). Het album verloopt zonder een vlekje tot aan Any Colour You Like, en sluit daarna weer prima af met Brain Damage/Eclipse. De absolute toppers zijn voor mij Money en Time.

Met die bedoeling zette Pink Floyd The Dark Side of the Moon op plaat. De nummers op dit meesterwerk zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en verhalen over de negatieve kanten van het leven, in het bijzonder die van het rocksterrenbestaan. Een bestaan dat de bandleden in 1972/1973 inmiddels tegen wil en dank en leidden.

De band baalde dan ook als een stekker dat EMI het contractuele recht bezat om van deze plaat een single (Money) te trekken. Dit omdat ze meende dat de songs alleen als onderdeel van het concept van dit album tot haar recht komen. Gelukkig heeft Pink Floyd haar uitmelkmaatschappij onlangs in een soortgelijke kwestie op de knieën gekregen en heeft artistieke vrijheid het gewonnen van ongeremd commercieel winstbejag.

Wat betreft het luisteren van dit album prefereer ik dan ook de luisterervaring die de band voor ogen had bij het opnemen er van. En dat is ononderbroken van A tot Z, van Speak To Me tot en met Eclipse.

Je wordt niet tegen wil en dank 'Rockster'. Daar moet je heel hard voor werken en als je dat éénmaal bent, moet je niet zeuren. Weet je overigens zeker dat DSOTM daar over gaat?
Bij artistieke vrijheid en PF moet ik wat lachen. Ze spelen zeker in grote stadions omdat ze zoveel fans hebben die ze niet willen teleurstellen? Komop. PF is een commercieel project. Misschien in het begin niet, maar vanaf de jaren 70 zeker.

Het spelen in grote stadions heeft niks te maken met het feit dat je geen commerciële muziek wilt maken.

Je geeft er een rare draai aan. Een stadion past bijna per definitie bij commercieel ingestelde band. Over de muziek heb ik niets gezegd.

Money gaat over commercie, Time over tijdsdruk en Brain Damage over krankzinnigheid, allen in relatie tot hoe de leden van Pink Floyd, in het bijzonder Roger Waters, hun inmiddels rocksterrenbestaan, ervoeren. Verdiep je maar eens in de band (en vele andere artiesten) en je zult er achter komen dat roem ook keerzijden heeft.

Verder deed Pink Floyd (met Roger Waters) geen artistieke concessies ten faveure van commercieel succes en was het kunnen spelen in stadions een terechte beloning van een steeds groter wordend publiek voor de geweldige muziek die de band maakte. Massaal succes is dan ook vanaf het prille begin een doel geweest van Pink Floyd, zij het echter (nogmaals) mèt behoud van hun muzikale waarden. Iets dat een volstrekt legitieme ambitie is en waar absoluut niet smalend over gedaan hoeft te worden.

Geen artistieke concessies? Wat is 'Money' dan?

Even zonder gein: ik zal ze niet meteen commercieel noemen, en ik waardeer de latere periode ook best, maar het geluid van de band is wel een stuk toegankelijker geworden.

Wat populair is geworden is bij sommigen per definitie commercieel. Wordt een album slechter doordat ze goed verkocht?
Muziek is al commercieel wanneer het op plaat wordt uitgebracht. Maar een louter commercieel project is Pink Floyd zeker niet, bij hen staat de muziek centraal (destijds werd Pink Floyd progressieve pop genoemd wat lijnrecht tegenover commerciële pop stond). Dat dit album nadien gigantisch verkocht is dan ook terecht en doet niets af van de kwaliteit van het album.

Ik heb het over een commercieel ingestelde band. De bedoeling is een groot publiek te bereiken en geld te verdienen. Dat is commercieel. De muziek hoeft dan niet persé heel erg commercieel te zijn (reken maar dat PF rekening hield met wat het publiek wil horen overigens).
Goede muziek kan ook commercieel zijn. Succes doet niets af aan de kwaliteit.

Ach, iedereen wil zijn brood verdienen en sommigen doen het met muziek. Pink Floyd werd massaal op handen gedragen door het progressieve poppubliek, vandaar het succes. Ze hielden vooral rekening met hun (veeleisende) fans. In de loop van de jaren '70 is het inderdaad uitgegroeid tot een megaband.

En zo zwaar op de maag is dit album toch niet ? Het is vooral een rode lijn waar Roger Waters een constatering doet van een maatschappij die steeds meer eist van de mensheid , het grote geld wat er mee gebaat is en het uiteindelijke krankzinnig worden van de toenemende druk .
Een concept wat nog altijd razend actueel is en in omvang alleen maar groter is geworden .
De muziek ondersteund dat bijzonder knap , met fragmentarische stukjes , maar meer nog met knap uitgewerkte melodieuze nummers .
Feitelijk is dit muzikaal misschien wel hun meest toegankelijke plaat , al zou Wish You Were Here dat ook kunnen zijn .
Achteraf beschouwd is het helemaal niet zo gek dat Floyd vanaf Dark Side een mega act ging worden . Al scheen Waters er al snel tabak van te hebben . Met alle gevolgen van dien uiteraard .

Op zich is dat wel gek, bikkel, dat Waters er al snel tabak van scheen te hebben. Want juist Waters is degene die de mega act als het ware regisseerde. Hij was toch verantwoordelijk voor de overkoepelende thema's, die hij steeds verder uitbouwde en concretiseerde, Met The Wall maakte PF toch de grootste mega act die ze ooit hebben gemaakt. Dat is toch zeer bewust door Waters geschreven.

Ik heb daarentegen wel het idee dat Gilmour genoot van het podium, en soleren in de spots, waar Waters als persoon misschien toch wat meer ingetogen is, ondanks zijn theatrale muziek.

Ik ben geen kenner, maar volgens mij was het ook niet Waters die er tabak van kreeg. Volgens mij was het de rest van de band die tabak kreeg van Waters.

Waters bemoeide zich teveel met de anderen zodat ze weinig inbreng hadden van hun kant. Waters had wel zelf de benen genomen uiteraard. Tabak alom.

Money is een kunststuk (Floydian Magic in optima forma) met een (misschien wel) als nooit tevoren excellerende Gilmour op gitaar. Tekstueel staat het nummer om eerdergenoemde redenen symbool voor deze plaat.

Toegankelijk of niet, ik vind het Floyd's magnum opus. De band was haar psychedelische wortels inmiddels ruimschoots ontgroeid en maakte met dit album naam als de 'fine fleur' van de symfonische rock in de jaren '70.

Het jaar 1973 gaat de geschiedenisboeken in als het jaar dat het kabinet den Uijl aantrad dat met spreiding van macht, kennis en inkomen het volk wilde verheffen. Wie als geen ander bijdroeg aan deze verheffing was Pink Floyd door met The Dark Side of the Moon avant-garde naar de gewone man te brengen.

Het commerciële succes van dit album doet mijns inziens dan ook geen enkele afbreuk aan haar terechte status als meesterwerk. Sterker nog, ik zie het als een dikverdiende beloning voor deze destijds supergroep in wording.

Ik bedoel eigenlijk meer tabak van het feit dat hij onder meer vond dat het publiek te luidruchtig werd in de grote hallen . Het spuugincident in 1977 is daar wel het beste voorbeeld van .
Zo circuleren er ook opnames rond dat Waters zeer geirriteert raakt tijdens het spelen van een song (ik meen Pigs On The Wing ) omdat men gilt en schreeuwt , en hij daardoor niet zijn boodschap op een normale manier over kan brengen . Hij zegt zo'n beetje het volgende ;

"Er zijn ook mensen die een kaartje hebben gekocht om te luisteren . Waarom komen er mensen hier naar toe om te schreeuwen en zich vol te gooien . Dat kun je buiten ook" ! (zoiets dergelijks)

Waters zag en ziet zichzelf hoe dan ook als kunstenaar en dat hele megaspektakel werd steeds grootschaliger . Hij vond het ronduit vervelend en beledigend, dat een groot deel van het publiek kennelijk niet luisterde en zich volgooide met drank .

The Wall live was daarom totaal in een andere vorm gegoten . De musici achter een muur .
De confrontatie was er niet en een geheel nieuw visueel spektakel was geboren .

@ ClassicRocker:

Een mooi verhaal, maar los van het feit dat ik me er niet kan vinden is het belachelijk om Dark Side of the Moon avant-garde te noemen....

Ben ook wel benieuwd wat hier zo avant-garde aan is.

Ik begrijp niet dat je zelf niet inziet hoe tegenstrijdig dit allemaal is. Dit type zeurverhalen heb ik ook nooit erg serieus genomen.

Waters kiest er zelf voor om er een mega-spectacel van te maken. Hij kiest zelf voor een kleine of een grote zaal. Dan moet je niet gaan zeuren over dit soort zaken. Waters gedraagt zich als een verwend kind.

Kom, laat ik me er ook eens inmengen. Tot dit album was Pink Floyd - hier te lande iig - een band voor de relatief 'happy few' - ondanks de nr 1 notering van Atom Heart Mother op de Britse album charts in 1970.

Ik kende Pink Floyd wel - singles etc - maar draaide het niet echt. Toen ik ging studeren (en op kamer wonen) werd ik door een vriend bij dezelfde studentenvereniging écht ingewijd in PInk Floyd: Atom Heart Mother, Umma Gumma en dat heeft zijn effect gehad - Meddle kocht ik meteen bij verschijning.

Pink Floyd was altijd muziek voor lange gesprekken in de nacht, met aardig wat beugels erbij en een scheut Schots spul to top it off, als afsluiter. Toegankelijk zou ik Pink Floyd tot dit album dan ook niet echt willen noemen.

En toen kwam dit album; weet nog dat ik het liet spelen bij mijn zoektocht naar nieuwe luidsprekers: de combi On The Run, Time - echt mind blowing. Wat een geluiden, wat eeen diepte, wat een sfeer - kortom een productie die erop gericht was om iets teweeg te brengen, om te imponeren. De muziek was wel toegankelijker geworden, imo duidelijk gericht op een breder publiek.

Dat hele geneuzel over ´concept´ en het verhaal om het album heen doet mij persoonlijk heel weinig, maar het geluid, 1974 ! - dat zoiets toen haalbaar was. Een aantal jaren geleden een deel van dit album gehoord op een superset en weer viel op hoe fabeltastisch het geluid was. De combi On the Run, Time vind ik echt briljant gedaan. Dat het album eigelijk wel commercieel te noemen is (toegankelijker, voor een breder publiek) dat neem ik dan op de koop toe.