Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Kleine opmerking ivm de favoriete songs:

# Eclipse (75 stemmen)
# On the Run (43 stemmen)
# Any Colour You Like (37 stemmen)
# Breathe (18 stemmen)
# Speak to Me (3 stemmen)

Ik vind het raar dat Breathe lager staat dan Any Colour You Like en On the Run (met nog een heel pak stemmen eigenlijk).
De tekst van Breathe vind ik persoonlijk geweldig en ken ik als enige van dit album uit mijn hoofd.
Blijkbaar ben ik één van de weinigen dat dit een topnummer vindt (in combinatie met Speak to me)

Ik ken alle nummers, zo goed als, uit mijn hoofd.

Any Colour You Like en On The Run worden vooral gewaardeerd door de mensen die wat meer een alternatieve muzieksmaak hebben. Het zijn toch de meest ontoegankelijke nummers. Speak To Me/Breathe valt een beetje uit de boot. Het past bij geen van beide groepen. Het is een prachtige opener dat zeker, maar er staan nou eenmaal betere nummers op.

'Breathe' en 'Speak to Me' gelden geloof ik eerst als één nummer. Na de correctie is 'Breathe' al z'n stemmen kwijtgeraakt.

Op mijn elpee, staan 10 songs.
Oorspronkelijk zijn Breathe en Speak to Me ook als afzonderlijke tracks aangeduid.
Volgens mij zijn, pas sinds de jaren tachtig, bij de opkomst van de ceedee, de tracks samengevoegd.
Hier op MusicMeter, dus gewoon juist aangegeven.

Nu wel ja, maar voorheen niet meen ik me te herinneren. Omdat dat toen aangepast is heeft 'Breathe' nu heel weinig stemmen.

Dat is dan waarschijnlijk de reden. Op MusicMeter trachten de gebruikers een zo goed mogelijke benadering neer te zetten van het eerste product.
Soms leidt dat er toe, dat er nadien wel eens wat aangepast wordt.
Ik vind overigens het stemmen op afzonderlijke nummers, vooral bij conceptplaten niet echt relevant. Ik doe dat dan ook niet vaak.

Vergeet mijn oude reacties, ik ben weer helemaal terug!

4,5 sterren voor dit pareltje

Ik heb 'm net nog even opgelegd op max. volume.
Bij de hoge tonen tijdens de solo van Time krijg ik spontaan kippenvel (letterlijk dus).
En zeggen dat het beste nog moet komen.. (nu gaan we naar The Great Gig..)

Het allerbeste ooit, no doubt about it.

Ducoz, je vindt dit in eerste instantie een geweldig album, vervolgens leg je uit waarom je dit album toch niet meer zo waardeert, en nu ben je weer 'helemaal terug', zoals je het zelf omschrijft.

Wat is er gebeurd? Welkom overigens!

Ik heb geen flauw idee Ik was hem plots zat, ik was m'n Kyuss even zat en dacht zet hem eens op.. tadaa Colours were floating in my mind, ik ben weer in de jaren 60/70 sfeer. (Heb ook gelijk 8 cds van de Beatles gekocht, die had ik nog niet)

nu deze een anderhalf jaar te hebben beluisterd (net als de andere albums) ben ik tot de conclusie gekomen dat deze na wish you were here (toch wel de absolute nummer 1 voor mij!) goed is voor de 2e plek!

Net als the wall heeft deze wat meer tijd nodig gehad bij mij, maar hij gaat zeker in mijn top 10 komen. Wat een fenominaal geheel!

Geen woorden meer aan vuil maken. KLASSE PLAATJE!

Nog ''eén zin dan: een oproep aan de 40+ers. Meld je aan en gooi radiohead naar de 2e plek, kom op zeg!

Waarom moet je daar 40+ voor zijn?

Joh al die achtelijke lijstjes......kwaliteit heeft helemaal geen stemmen nodig.

De afgelopen dagen voor het eerst geluisterd, en merk duidelijk dat ik deze plaat een keer op het goede moment op moet zetten. Het klikt tot nu toe nog niet echt, maar dat kan nog komen.

Ik zet nu 3.5 sterren neer, maar denk (en hoop) dat ik hem nog wat meer ga voelen in de komende weken/maanden/jaren.

Tja, Hurrdurr. Niet iedereen hoeft dezelfde muziek mooi te vinden. Al is het bij dit album wel zo dat ik toch aardig wat mensen ken die het album pas mettertijd gingen waarderen.

Gewoon jezelf en het album de tijd geven. Misschien werkt het wel om het album een tijdje links te laten liggfen en als je dan toch weer nieuwsgierig bent, dan groeit ie misschien wel voor je. Ik heb dat zelf met de meeste Pearl Jam albums. Die zijn voor mij altijd een groeiplaat. Met deze heb ik dat niet, maar dat komt vooral omdat mijn vader compleet gek is van dit album en ik dit album al hoor zolang ik het mij kan herinneren (ik ben vier jaar na het uitkomen van dit album geboren). Toen ik mij echt bewust werd van muziek, was dit zo ongeveer de plaat die ik het beste ken.

Dit album is een plaat die vol zit van (natuurlijk(e) (opgewekte)) gevoelens. Het komt over je en voelt meteen zo vertrouwd, dat je het eigenlijk niet zo bijzonder vind, totdat je er een paar keer vol overgave naar hebt geluisterd. Dat is, vind ik, het verraderlijke met dit album en de valkuil waar ik in eerste instantie ook in trapte. Ik verwachte muzikaal heel wat, maar ik kwam er gedurende een tijd achter dat de kracht schuilt in de oprechtheid en de kunst van het natuurlijk overbrengen van gevoelens. Na verloop van tijd wordt het een deel van jezelf en herken je er heel veel in.

Kortom: dit is de grootste groeiplaat die ik tot nu toe ken!

Ik ben oud genoeg om deze plaat al vanaf de release te kennen. Best aardig, niet slecht. Maar het album heeft mij nooit bij de kladden gepakt. The wall wel, en the final cut is helemaal mijn album. Maar dit..,.. nogmaals best aardig.

The Wall en The Final Cut klinken meer en meer als verwijfde musicals in mijn oren.

Gisteren nog eens naar de SACD geluisterd. Wat klinkt dat toch, zeg! Een van de beste geremasterde CDs aller tijden. Ik wou dat ze er meer deden.

Dan ben ik benieuwd naar je 'sterwaardering' voor dit album, AC1!

Ik gok ergens tussen de 5,0* en 5,1*

Muziek: 5 sterren

Klank: 5 sterren

Mijns inziens niet het beste album van PF (dat is voor mij The Wall, hoewel velen dat anders zullen zien). Maar mooi album, zeker, met op één of twee nummers na (Brain Damage vind ik bijvoorbeeld nét iets vlakker/saaier) heel sterk materiaal.

Mooie documentaire van Classic Albums ook. Ben Rick Wright daardoor meer gaan waarderen dan voorheen. Zien helpt horen, kennelijk.

Ik stel voor dat we Richard/Rick laten rusten... Dit album biedt gelukkig meer dan de volledige, artiesten- of roepnaam van de toetsenist van Pink Floyd. Zijn muzikale inbreng bijvoorbeeld!

Ik ook, heb het weggehaald. De man kan zowel Rick als Richard genoemd worden, daar hoeven we geen 25 posts over door te gaan. Terug naar DSotM.

Ik heb mij deze twee weken geleden aangeschaft.
Eén woord : klassieker!
Terecht een hoog gemiddelde.
Dit album vormt ook een mooi geheel.

Ik bezit ook de de SACD. Wat een verschil met het origineel. De drums zijn lekker opgepoetst. Ook het gitaargeluid, vooral in de solo van het nummer "Time""valt het me erg op dat het netter en meer helder klinkt.

Deze heb ik zojuist geluisterd weer, echt een geweldige sfeer geeft dit aan een brakke zondag
Met die cover erbij is het echt zulke mental image muziek.

Och och wat vormt dit album toch een prachtig geheel. Ondanks de leeftijd klinkt het nog verassend goed. Uitschieters zijn Time en The Great Gig in the Sky. Een van de beste albums van Pink Floyd.

prachtig album, goede sfeer .. prachtige cover.
Meesterwerk 5*

Ik heb in de zomer van 1993 of 1994 de 20th Anniversary Edition aangeschaft (mooie box, ziet er nogsteeds prima uit, net als de inhoud) en als 18 jarige al gek van Pink Floyd.

Afgelopen augustus een Sony Bravia Bluray Home Cinema set gekocht en kwam er eerder deze maand achter dat er ook een SACD-logo op de bovenkant gedrukt staat! Verder nergens iets over gelezen bij die set. Meteen de SACD van dit album besteld voor een tientje en vandaag binnen gehad.

Ik had dit album al op 5* staan, maar blijkbaar kan een album uit 1973 tegenwoordig nóg beter klinken! Dit is al een album van de buitencategorie (en nieteens de enige van PF), maar met SACD kan het dus nog beter