Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Off-topic maar ook weer niet.

Ik en een collega op mijn werk verbazen ons dat er geen fatsoenlijke gefilmde live-opnames zijn van Pink Floyd van de periode 1973 - 1977.
Ja, "Live In Pompeii" heb ik al maar die is net voor het verschijnen van deze plaat opgenomen.

Een gefilmd live -oncert uit die periode, wie weet meer ?
Zelfs op youtube kom ik live-registraties uit die periode niet tegen....

Ik heb wel Live in Saint Tropez en San Fransisco uit 1970, en beelden van o.a. Kralingen Pop Festival (ook 1970), etc., maar uit die periode ben ik ook nog niets tegengekomen.

Ja, Knebworth 1975, maar dat is 6 minuten...

Brighton 1972 zijn ook maar 2 nummers, nog van hun psychedelische periode.

Er is meer dan voldoende audiomateriaal, maar ik kan het me verder niet voorstellen dat Floyd niets (volledigs) heeft gefilmd, dus dat zal wel in de kluis liggen. Ik weet niet of er veel materiaal (her)uitgezonden is op televisie, maar als dat niet opgenomen wordt door fans houdt het snel op.

Ik constateer alleen iets . Je hoort mij verder niet hoe ik erover denk .
Wat ik aankaart is hoe de zaken er voor stonden betreffende Waters in die periode .
Ik benoem nergens of ik het er mee eens ben ja of te nee .

Dat bedoel ik niet. Ik neem het niet eens serieus. Hij wilde wel degelijk voor die grotere zalen spelen. Hij wilde wel degelijk een mega-spectacel. En nog steeds merk ik.
Ik neem geen seconde serieus dat hij dat niet gewild zou hebben of dat hij gestoord zou hebben aan een bierdrinkende lalbak die er even door heen praat. Als hij zich daar namelijk werkelijk aan gestoord zou hebben, zou hij andere keuzes gemaakt hebben.

@ Stijn_Slayer

Vreemd toch, zo weinig filmmateriaal uit die periode....
Ze waren in die tijd een mega-band, op hun top van hun succes.
En vrijwel niets voorhanden, onbegrijpelijk !

Ik snap er ook niets van. Het eerste wat je doet als je wereldberoemd bent is audio en video opnames maken, om daar ook op een eenvoudige manier veel aan te verdienen, toch? Het zal er vast zijn, maar waarom het nog steeds niet uitgebracht is..?

Van vrijwel elke grote band uit die periode is tenminste wel een concert gefilmd.
Dat van die spullen en de kostprijs lijkt me niet relevant voor het grote Pink Floyd.

Die winst zou er wel uitgehaald zijn lijkt me, ja. Alles van Pink Floyd verkocht toen (en nu volgens mij nog steeds) goed. Als Led Zeppelin en The Doors zulke opnames hebben, of zelfs Rory Gallagher, waarom zou Floyd ze dan niet hebben?

Hier is Knebworth 1975, iemand schrijft bij de comments:

French reportage about Knebworth Concert (5.07.1975) including never seen before footage of Pink Floyd perfoming live! This is only known concert video in great quality from these years (1973-1977). It was broadcast on french tv on 8.07.1975 in news programm "IT1 13H.

YouTube - Pink Floyd - Knebworth 1975 - Unseen Video

We moeten het er maar mee doen.

Als The Dark Side of the Moon geen avant-garde is, is niets avant-garde. Daar doet het feit dat dit album is opgepikt door een groot mainstream publiek niets aan af. Niet elke avantgardistische uiting is per definitie voorbehouden aan een select kunstzinnig publiek. Ik vermoed dan ook dat wij een verschillende definitie van avant-garde hanteren.

Over dat Pink Floyd (in die tijd) uit vooruitstrevende kunstmuzikanten bestond en hiermee terecht tot de avant-garde gerekend wordt, zijn we het hopelijk eens. Toch?

Avant-garde, ook wel gespeld als avantgarde, is een term die nadien wordt gebruikt om acties of bewegingen aan te duiden die nieuw of experimenteel van aard zijn. Het concept avant-garde werd een metafoor voor het werk dat kleine groepen intellectuelen of kunstenaars deden, waarbij zij voor de grote massa uitlopen

Artistiek voorop lopen (avant-garde) gelijkstellen aan vernieuwing behoeft iets meer uitleg. Pink Floyd heeft geen album gemaakt dat als geheel iets compleet nieuws is. Er zijn her en daar wat vernieuwingen, met name in de productie en de hoes. De hoes is sowieso al niet het werk van de band, en hoewel ze betrokken waren bij de productie waren het volgens mij meer Alan Parsons, Peter James en Chris Thomas die er verstand van zaken van hadden.

Geluidseffecten was niets nieuws, zelfs al behoorlijk oud. Nummers die in elkaar overliepen was ook al lang voor die tijd gedaan. 'On the Run' blijft misschien over.

Ik denk dat in 1973 de tijd wel was aangebroken dat er een bepaalde autonome geschiedenis en traditie van de popmuziek op te maken was (los van klassieke muziek). Traditie is het sleutelwoord. Pink Floyd breekt eigenlijk nergens met de traditie, terwijl avant-gardisten zich juist fel afzetten tegen hun voorgangers en de conventies van de voorgangers.

Ik weet dat er op het gebied van audio meer dan genoeg te verkrijgen is in de schemergebieden van het bootlegcircuit.
Noem een periode en/of een specifiek optreden en de kans is groot dat er iets van te vinden is...

Wat betreft video-opnames (in elk geval professioneel gefilmd dan) weet ik het nog zo net niet, afgezien van officiele tv-optredens natuurlijk.
Pink Floyd had een tijd de reputatie nogal schuchter en pro-anonimiteit te zijn wat betreft fotoshoots, persconferenties en feesten ter ere van een nieuw album en stuurden liever levensgrote kartonnen versies van hunzelf naar zulke gelegenheden.

Het kan dus best zijn dat dit soort uitlatingen zich ook manifesteerden op het gebied van video's en dat ze vaak liever niet hadden dat er filmopnames gemaakt zouden worden.

Ik heb hierbij trouwens nog wel een link van bekende en minder bekende video-opnames van Pink Floyd.

@Stalin

Zoals bij vele andere bands komen ook in het geval van Pink Floyd de meeste goede live-releases van de fans en NIET van de band. In het bootlegcircuit zijn een aantal uitstekende registraties van concerten van Pink Floyd uit deze tijd verkrijgbaar.

www.pinkfloydfans.nl is een goed startpunt voor wie op zoek wil naar dit materiaal.

Wat is Brain Damage toch geweldig! Vink ik aan als favoriet in plaats van The Great Gig in The Sky.

Wie is trouwens de persoon die je af en toe hoord praten?

Dat zijn verschillende mensen. Ze hebben een aantal mensen wat willekeurige vragen gesteld en daar wat leuke quotes uit gekozen.

Kijk maar; YouTube - Making of The Dark Side of the Moon - Pink Floyd - Part 5/5
Vanaf 1:14.

Gezien de titel van het nummer lijkt me dat je eigen brein. Ik hoor trouwens denk ik wat anders dan jij (bewijs maar eens het tegendeel).

Maar je hebt gelijk met het aanvinken: ook ik heb dit nummer aangevinkt samen met 'Eclipse'. gewoonweg een heerlijke afsluiting.

Leuke link die van chevy93, die had ik ooit wel gezien, maar weer vergeten.

Oe intressant. Dank u chevy!

Een tijd geleden heb ik mij voorgenomen bij elk album in mijn top 10 een degelijke recensie te schrijven. Ik ben ooit begonnen met het schrijven bij een recensie bij Made In Japan en Desperado, maar toen ik ben ik een beetje blijven steken. Daar ik dit album vandaag als beste album heb bestempeld, is vandaag dit album aan te beurt.

Speak To Me/Breathe.
Ik vind dat het bij elkaar hoort, vandaar. Een (semi-)spannende inleiding, de hartkloppingen. Minimaal, dat is het sleutelwoord van Speak To Me en Breathe. Bijna kinderachtige tekst ("breathe in the air, don't be afraid to care"), maar het werkt. Het werkt zelfs geweldig. Eén van de beste openingsnummers die er is.

On The Run.
Een prachtig instrumental nummer. Een lekker opzwepend nummer. Er wordt naar een geweldige climax toegewerkt (de "ontploffing"). Neem ook eens de moeite om de clip te kijken, eveneens prachtig.

Time.
Het beste nummer van de plaat. De klokken aan het begin (waar enorm veel tijd ingezeten moet hebben), het intro waar (terecht!) de tijd voor genomen wordt, de snerende gitaarklanken, geweldige tekst, prachtige zang van Gilmour en Wright (maar ook van de gastzangers). Alles klopt aan dit nummer. Het duurde even om aan het gitaargeluid te wennen (het was iets anders dan ik gewend was), maar het was het wachten meer dan waard. Staat ook al maanden in mijn top 50 en zal dat nog heel lang staan.

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way

The Great Gig in the Sky.
Een naam die ik vaak heb langs zien komen, maar waar ik nooit de moeite voor genomen had. Totdat ik dit album ging beluisteren. Ik kan me eerlijk gezegd mijn eerste beleving niet meer herinneren, dat vind ik wel jammer. Wel weet ik dat mijn huidige beleving echt geweldig is. De opening op de piano en de tekst van Malcolm Muggeridge. En uiteraard, de stem van Clare Torry: . Hier zijn letterlijk en figuurlijk geen woorden voor. Dan te bedenken dat dit de eerste take was (nou ja, tweede eigenlijk)!

Money.
Money stond bij mij heel lang bekend als "dat nummer met die munten aan het begin". Dat het één van de hun bekendste nummers was, ik wist het niet. Langzaam maar zeker ben ik dit nummer steeds meer gaan waarderen. Helaas af en toe iets te vaak gedraaid, waardoor ik dit nummer ook een tijd niet meer aan kon horen. Nu heb ik weer wat nieuwe dingen in het nummer ontdekt en vind ik het weer leuk om te luisteren. De solo's daarentegen vind ik steeds beter en beter worden. Het is gewoon een geweldig nummer, niet zeuren.

Us and Them.
Het rustig(st)e nummer van de plaat. Mooi, subtiel en zoals Waters zei: "Leave a gap". En dat werkt perfect. Laat de klanken uitwaaien, laat ze klinken…

Any Colour You Like.
Met afstand het minste nummer van het album. Ondanks dat ik het volgens iTunes al meer dan 30 keer heb beluisterd, krijg ik iedere keer weer een "Oh ja, zo klonk het"-gevoel. Het is echt geen slecht nummer, verre van, maar het is het enige nummer dat geen superhoog niveau haalt. Wel jammer, maar het doet niks af aan het feit dat ik plaat geweldig vind.
Edit: Nu ik het herluister, moet ik een kleine aanpassing maken: Geweldig nummer! (Ten minste als je het volledige album beluisterd, los is het geen uitzonderlijk goed nummer)

Brain Damage.
Alles komt hier samen. Brain Damage doet me denken aan mijn excursie naar Texel voor mijn profielwerkstuk. Al fietsend, graadje of 20-25, keihard meeplaybacken en meedrummen. Dit nummer gaat recht naar mijn hart.

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon

Eclipse.
Eigenlijk onlosmakelijk verbonden met Brain Damage. Desondanks wil ik een apart kopje aanmaken. Eclipse is gewoon de ultieme climax en beste afsluiter van een album die ik ken.

...but the sun is eclipse by the moon...

De cirkel is weer rond en er kan weer opnieuw begonnen worden. Dark Side of the Moon nadert de perfectie. Gitaarsolo's, trompetsolo's, een schreeuwende Torry en prachtige teksten. Een opzwepend On The Run, een galmend Us and Them, een rockend Time en Money en een ultieme climax. Het is allemaal van toepassing op Dark Side of the Moon, wat mij betreft het meest complete, meest intelligente, meest intrigerende en bovenal meest gewaardeerde album van mijn kant. Pink Floyd op zijn hoogtepunt, muziek op zijn hoogtepunt.

Trouwens, 1 van de stemmen op Dark Side Of The Moon (wellicht die op Brain Damage, weet ik zo snel niet uit mijn hoofd...) is die van Peter Watts.

Peter Watts was de toenmalige roadie en geluidsman van Pink Floyd (en staat ook achterop de hoes van Ummagumma) en is tevens de vader van de wonderschone actrice Naomi Watts.

Mooie recentie, Chevy!
Het mooie aan money vind ik dat de rinkelende kassa als percussie wordt gebruikt en daarmee de maat aangeeft. En het is zo'n gekke maat, een 7/4 maat. Lijkt mij voor een drummer niet altijd even makkelijk, aangezien dat gewoon zeer ongebruikelijk is. Met de gitaarsolo gaat de maat terug naar een vierkwartsmaat (4/4). De reden was eigenlijk omdat Gilmour het schrijven van zijn solocompositie erg lastig vond, waardoor Waters zich genoodzaakt zag om de het nummer voor dat deel te herschrijven naar en vierkwartsmaat. En juist daar zie - wellicht onbedoeld van Waters - de klasse in het nummer. Doordat de maat wordt teruggebracht naar vierkwarts bij de solo, krijgt het nummer een mooie verandering, waardoor het nummer voor mij spannender wordt. Een hele simpele baslijn van Waters maakt dit nummer heerlijk, met de prachtige gitaarsolo van Gilmour er overheen. Opvallend is trouwens dat de saxefonist wel soleert in een 7/4 maat.

Money werd een top 20 hit in Amerika. Deze plaat is mijns inziens uniek. Het handelt over de verschillende, donkere stadia in het leven. De muziek is zo perfect op elkaar afgestemd en loopt zo perfect in elkaar over. Het vertelt als een boek. Beter dan dit is er mijns inziens absoluut niet gemaakt, dit is voor mij het enige album dat echt perfect is.

Zoals ik al eerder zei: ik geef zes sterren!!!

Ik ben het met je eens dat er een enorme paradox in zit. Maar mensen zijn gecompliceerder (en Waters zeker) dan wat jij nu schetst. Natuurlijk wilden ze muziek maken en daarmee beroemd worden. Dat is ze gelukt. Hun ideeën en zeker die van Waters werden groter. Maar Waters merkte al heel snel een keerzijde van bekendheid als muzikant, zoals de druk die je opgelegd wordt, etc. Hij wilde enerzijds doorgaan met iets waar hij vreselijk goed in is, namelijk componeren en concepten uitwerken. Anderszijds ging die keerzijde hem steeds meer tegenstaan. Als je gewend bent om groots uit te pakken met shows, wanneer kies je er dan voor om het niet meer te doen, waar ligt dan de grens? Zoals wel meer artiesten heeft Waters deze keerzijde gebruikt in zijn muziek. En de paradox is dan inderdaad aanwezig. Maar dit is wat hij doet, en dit is hoe hij met dergelijke emoties omgaat. Paradoxaal, complex, allemaal waar. Tuurlijk wilde hij wel voor grote zalen spelen, maar hij wilde serieus genomen worden, hij wilde een verhaal vertellen en als ze naar hem toekomen, moeten ze ook naar hem luisteren. Dat gebeurt niet altijd, en daar reageerde hij op, paradoxaal genoeg kwam dat naar voren in een mega-spektakel. Ik denk dat hij dacht dat als hij een muur zou opbouwen tijdens een concert, dat ze dan wel zullen luisteren. De echte fans zullen wel luisteren en begrijpen hem wel, zullen zijn gedachten vermoedelijk zijn.

Dank je.

Ik ben bekend met de ongewone maat. Komt ook naar voren in die docu die ik gisteren plaatste. Ikzelf zou zoiets nooit horen. Ook vind ik het nummer niet extra goed, omdat het zo'n rare maat is (ik zou het immers niet weten). Wat ik wel weet, is dat het een heerlijk nummer is met zowel een geniale gitaarsolo als een geniale saxofoonsolo.

Hoor je het ook niet nu je het wel weet, Chevy? Je hoort het zeker goed als de baslijn overgaat in de vierkwartsmaat bij het aanvangen van de gitaarsolo. De baslijn wordt geheel anders en geeft het wat mij betreft een extra boost.

Gewoon een heel goed nummer en zoals je al schreef, een fantastisch album.

als je dat al geniaal vind, dan heb je nog aardig wat te luisteren

Ik stel voor: Sonny Rollins.

idd en verder:
john coltrane, oliver nelson, tina brooks, wayne shorter, eric dolphy, john zorn, john gilmore, joe henderson, jackie mclean, sam rivers etc.

Hmm... dat is moeilijk. Ik merk wel dat er een ander ritme komt, maar om het nou daarom geniaal te vinden? Nee. Er zijn zoveel nummers waarbij "het ritme verandert". En dat is toch mijn beleving.

als je dat wel vond had ik je meteen doorgestuurd naar tony williams, elvin jones, joey baron, jack dejohnette etc.

Het is ook een andere maatsoort. Dat is net wat anders dan een ander ritme. Overigens komt dit in de populaire muziek niet eens zo heel veel voor. Ik weet dat Joni Mitchell er mee speelt, maar verder ken ik eigenlijk niet zo veel voorbeelden. Ze zijn er vast, maar om nu te zeggen dat het erg veel voorkomt?
De reden van de maatwissel is overigens dat het voor Gilmour erg lastig was om een solo te verzinnen op het eerste deel. Vandaar dat ze omschakelen naar een recht toe recht aan ritme. Goed gevonden. Klinkt goed.