Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

dat zie ik.... Megadeth, Metallica, Iron Maiden....

megadeth dan juist wel

The amazing pudding

Maar meester, dit kunnen wij (nog) niet. Leer ons, oh meester, om met dezelfde sublieme kritische blik te kijken als u. Wij nederige studenten hunkeren naar meer kennis.

Ik ga een 10 voor Malle's tentamen halen merk ik al.

Ik niet. Gisteren het album sinds jaren weer eens beluisterd. Hoewel - ik heb Money overgeslagen. Vervelend nummer geworden in de loop der janre.

Wat me vooral opviel was de schoonheid van 'Us and Them'. Maar fillers kan ik niet ontdekken, wel bruggetjes tussen nummers, maar 'Any Clolour You Like' is voor mij echt geen filler (en 'On the Run' al helemaal niet') al kan dat nummer niet zonder zijn voorganger.

De fillers bestaan hoogstens uit die klokken en kassa's (maar dat zie ik als een benchmark van de periode waarin het album is gemaakt) maar zeker niet uit de gehele nummers.

Mijn vinkje van 'Eclipse' heb ik verplaatst naar 'Us and Them' (naast 'Brian Damage')


Opmijn CD-uitgave staan volgens het boekje 9 nummers, volgens mij CD-speler 10 en toen ik het in iTunes laadde vreemd genoeg weer 9.

En over de hoezen. Mijn eerste CD-uitgave heeft een transparante prisma, maar met de bandnaam en albumtitel in een cirkeltje rechtsboven (aaaaaaargh - lelijk!). De ondoorzichtige prisma is volgens mij de eerste remaster (die met maar twee tabs (halvemaantjes) in de jewelcase). Vreemd trouwens dat het originele artwork daarbij is losgelaten.

Ik heb de SACD versie, daar is de hoes ook flink onder handen genomen (al is het geluid in ruil daarvoor fenomenaal). De hoes is daar blauw en flink aangepast.

Die versie heb ik zien liggen in de winkel. Ik was skeptisch en heb ik die dus maar niet gekocht

Abbey Road, één van de meest legendarische en tevens ook één van de bekendste opname studios ter wereld waar tal van artiesten - bekend en minder bekende - hun kans waagden om hun muziek te vereeuwigen. Oasis, The Spice Girls and don't forget The Beatles grepen deze kans en werden wereldberoemd. Ook de - toen nog - vrij onbekende Britse muziekgroep Pink Floyd trokken vol goede moed deze befaamde studio in.
Alan Parsons was de producer van The Dark Side Of The Moon. Later kreeg hij zelf een Grammy Award voor dit album.
Er luidt al een lange tijd een discussie of dit album nu een conceptalbum is. Zo ja, waarom? Het thema van The Dark Side Of The Moon gaat vooral over de moeilijkere dingen des levens zoals geld (zie het nummer Money), oorlog en natuurlijk de dood. Je moet deze cd 'als het ware' beschouwen als één geheel want anders verdwijnen nummers zoals On The Run in het niets.
Speak To Me, een nogal vreemd nummer dat eindigt in een schreeuw.
De Live 8 concerten in 2005, om geld in te zamelen voor Afrika, waren een zeer groot succes. Meer dan 100 artiesten gaven toen het beste van zichzelf op het podium. Deze concerten werden toen wereldwijd uitgezonden. Ook Pink Floyd was één van deze groepen die hun steun aan Afrika wilden laten zien. Pink Floyd die na 24 jaar, nog eens met de voltallige groep, optrad begon met het nummer Breathe. Een zeer rustig en ingetogen nummer met een sombere inhoud.
On The Run, een echte revelatie in 1972 op het vlak van muziek. Het is een vrij experimenteel nummer met synthesizers.
Ongetwijfeld was het bekendste nummer van deze band Time. In het begin hoor je allerlei klokken, bellen en nog veel andere instrumenten die geluid maken. Dit wordt gevolgd door een lange drumsolo van de drummer Nick Mason.
Het beste nummer van dit album vind ik The Great Gig In The Sky. In het begin hoor je een pianoriff die je volledig laat meedromen, gevolgd door Clare Torry die begint te zingen. Zij moest een soort van doodsangst uitschreeuwen - wat zeer goed gelukt is.
Money was de eerste single van The Dark Side Of The Moon. Het is heel bekend doordat er in het begin van het nummer een kassa wordt geopend en je hoort het geld 'als het ware rollen'. Dit nummer is het typische voorbeeld van het conceptalbum want het gaat - vrij logisch - over geld. Je hoort ook in het nummer een saxofoonsolo die lekker overgaat in een gitaarsolo. Dit was op vlak van muziek zeer vernieuwend in 1972 en nu nog steeds.
Us And Them, een 7:40 minuten durend nummer dat gaat over de oorlog. Het is tevens ook het langste nummer van The Dark Side Of The Moon.
Any Colour You Like vertoont vrij veel gelijkenissen met Breathe, onder andere door dezelfde baslijn.
Brain Damage een rustig nummer dat toch beschouwd kan worden als één van de beste nummers van dit album. Men een verwijzing naar de titel van het album: 'I'll see you on the dark side of the moon'
Eclipse een zeer kort nummer dat album in schoonheid sluit. De drum symboliseert de hartslag zoals het ook deed in het begin van het album bij het nummer Speak To Me

The Dark Side Of The Moon wordt beschouwd als één van de beste albums ooit gemaakt - zo niet het beste album ooit gemaakt. Het is toch op de dag van vandaag het op twee na best verkochte album aller tijden. Men schat dat er zo'n 50 miljoen exemplaren van verkocht zijn.

Oorlog?

Ik geloof dat je nog wat te graven hebt, chevy.

Us and Them.

Ik zie ook niet echt in hoe het over oorlog gaat...

Us and Them... eigenlijk zijn we allemaal normale mannen... die toevallig tegen elkaar moeten vechten. Zou kunnen.

hier de eerste 8 zinnen:

Us, and them
And after all we're only ordinary men.
Me, and you.
God only knows it's not what we would choose to do

Forward he cried from the rear
And the front rank died.
And the general sat and the lines on the map
Moved from side to side.

Hoeveel duidelijker wil je het hebben?

Ik heb het nooit zo letterlijk opgevat.

Als je de teksten aandachtig gaat lezen en beluisteren dan merk je dat het over oorlog gaat vandaar de verwijzing in mijn recensie.

Vandaag na lange tijd weer eens gedraaid. Over de boxen in de woonkamer. Zo hoor je hem toch het best.
Wat een fantastische gierende gitaarsolo toch van Gilmour in Money! Ogenomen op dubbel spoor zo te horen.
Ook in Time knalt die gitaar de speakers uit.
Misschien wordt dit na al die jaren toch nog eens mijn favo Pink Floyd-album.

Wel als je in de woonkamer bent.

draai je normaal muziek in de badkamer dan?

(ik wel soms, maar dan kan de halve flat ervan meegenieten, aangezien het geluid door de muren in huis heen moet.)

Hierbij een link naar een gratis te beluisteren live-versie van Dark Side... uit 1974.

Wat is Waters live toch slecht.
En Gilmour zingt ook als een futloze pannenkoek.
(Conclusie na Time)

Gelukkig is het gitaarspel in Money een stuk beter dan in Time
Dat achterkoor is overigens echt drama
(Conclusie na Time en Money)

En die Echoes uitvoering is op een xylofoon gespeeld?

Geen idee hoe het allemaal klinkt, aangezien mijn geluidskaart is overleden

Jammer, was best benieuwd en aangezien die idioten van Pink Floyd zelf nooit eens noemenswaardige live-albums uitbrengen uit lang vervlogen tijden, zullen wij het met opnames zoals dit moeten doen !

Dat is zo'n beetje de bekendste Floyd bootleg. Vocaal vind ik 'm inderdaad wat futloos, maar instrumentaal waardeer ik deze wel.

Ook jammer dat het overduidelijk een bootleg is. Het klinkt ook hartstikke zacht.

Als FLAC bestanden klinken ze wel ietsjes beter dan op die link.

@Nian: Sorry maar ik vind je recensie alles behalve interessant. Voor feiten over dit album google ik wel. Dat wist ik allemaal al, en de meeste mensen hier ook denk ik.

Waar het bij deze site om draait is je mening, en deze zie ik slechts af en toe in bijvoegelijke naamwoorden en soms in een bijzinnetje voorbij komen...

De een leest liever een mening; de ander weer liever feiten.
Zo vinden ook users mijn stukjes niet prettig om te lezen omdat het puur gebaseerd is op een gevoel.
Ieder zijn mening; ieder zijn ding.

Vergelijk mijn recensie met die van Nian, we hebben het beide over hetzelfde album, en dat is de enige overeenkomst.
Juist het leuke van het plaatsen van recensies.

Hm, interessant is het niet nee. Vooral overbodig, bij één van de bekendste albums ooit is deze info niet nodig.

Bij een minder bekende plaat zou zoiets wel interessant zijn.

Als je mijn recensie niet interessant vindt daar lig ik dus echt niet van wakker hoor. Ik vertel gewoon hoe ik dit album ervaar (zie deric) en ik schrijf dit dan neer. Ik geef die feiten weer gewoon om mijn mening wat 'kracht' bij te zetten en dit ook wat in een context te plaatsen.
Ik google deze feiten ook niet ofzo ... ik weet echt wel over wat ik schrijf en ik heb ook wel een goede basiskennis over deze groep. Ik vind het vrij interessant om recensies van andere te lezen (vooral Deric Raven en Herman zijn mijn grote voorbeelden) en ik probeer er zelf soms ook één te schrijven, weliswaar niet altijd even succesvol zoals bij dit album blijkbaar. Ik ben ook nog niet zo lang op deze site actief (1 jaar).
Spijtig dat je dit zo gewoon zegt aangezien ik hier toch echt wel even over heb nagedacht maar ik zal dit in het achterhoofd houden in het vervolg.