Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Ik vind het prima te lezen; trouwens ook die van White Lies.
Gewoon door gaan met schrijven; juist hierdoor ontwikkel je een stijl.
Schrijven moet een groeiproces blijven, en als je al op dit nivo instapt; kan ik alleen maar toejuigen.

Er staat zoveel overbodige berichten bij albums.
Zo zeker ook bij dit album.

Bij Nian lees je door de berichten heen dat hij de maan hier ziet als kloppend hart; mooi gevonden.
Vooral als je na gaat dat een van mijn dochters Luna heet.

Nian, blijf gewoon schrijven zoals jij dat wil. Ik vind niet dat je in je achterhoofd moet houden dat sommigen het vinden overkomen als opdreunen van feiten. Dat is hun keuze, anderen lezen het wel weer graag. Deric Raven heeft volledig gelijk.

En er zijn idd genoeg berichten waarvan de waarde ver te zoeken is, prima. Daar is deze site. Ofwel: BLIJF SCHRIJVEN!

Naja, ik moet pim556 toch wel een klein beetje gelijk. Nu vind ik het meestal niet zo erg om dat soort stukjes te lezen, maar je klikt het gele sterretje aan en daar staat toch echt Markeer dit bericht als mijn persoonlijke mening of recensie.

Nu pik er even wat uit:
Oh, ok, dus? Het heeft echt geen meerwaarde om te noemen hoe het nummer in elkaar steekt.

Een persoonlijke mening kan ook al zijn.

Ik vind dit album goed.

Kijk bij de recensies van dit album, daar staan verschillende korte berichten bij.
Ik lees liever een langer stuk waar men de nummers in beschrijft.
Het maken van een recensie is gewoon niet zo eenvoudig als het lijkt.

Nummers apart beschrijven blijft lastig.

Wat een geneuzel over een recensie. Als je het niet interessant vindt laat je het links liggen en ga je naar de volgende. Drama om niks en al die reacties (waaronder deze) voegen al helemaal niks toe.

Nian, gewoon doorgaan want misschien zijn er toch enkelen die het nog niet wisten... (ik overigens wel ).

Ik zeg: weer terug naar het album en voel je vooral niet geblokkeerd door die paar fantastische recensenten in het schrijven van tekstjes op MuMe.

Nu iedereen zijn zegje heeft gedaan stel ik voor om mijn recensie gewoon te laten voor wat het is en terug te focussen op dit album.

Wat vind JIJ van dit album?

Scr*w the f*cking critics, Nian. Schrijf wat je wilt en wees jezelf. The Dark Side of The Moon is een uitgesproken meesterwerk, daar heb je in ieder geval gelijk in. De rest is persoonlijk en daar sta je voor, ongeacht of men het daar wel of niet mee eens is.

@ClassicRocker: hou jij niet van stemmen?

Ik denk dat hij al voldoening heeft om enkel zijn nummer 1 album te quoteren.

Zodra ik tijd en zin heb ga ik er eens goed voor zitten om m'n hele rockcollectie van stemmen te voorzien. Vooralsnog bezorgt m'n ene stem op het beste rockalbum aller tijden me inderdaad afdoende voldoening.

Reken maar dat The Dark Side of the Moon vijf sterren krijgt. Dit album staat niet voor niets op 3 in mijn Top 10.

Iedereen reageert wel erg gepikeerd. Ik kan niet voor anderen spreken, maar ik lees liever een eigen mening dan overbekende weetjes.

Dat is niet lullig bedoeld. Misschien kan Nian er iets mee, en zo niet, dan lees ik het bericht gewoon niet. Als anderen het wel leuk vinden om keer op keer de bekende feitjes te lezen ben ik niet degene om jullie tegen te houden.

Nu moet je dat natuurlijk helemaal zelf weten, maar ik snap de complexiteit niet. Als je Dark Side 5 sterren wil geven, dan klik je toch gewoon vijf sterren aan? C'est tout. Maar goed, moet je natuurlijk helemaal zelf weten.

Pure luiheid dus, je klikt toch gewoon op 'genereer stemtabel'
Kan je meteen alles stemmen, maar goed eigen keuze natuurlijk.

ik moet zeggen dat ik de 2e cd van PULSE beter vind dan deze studio versie.
ik weet het, dit is vloeken in de kerk, maar die live versie klinkt zo vet!!
(alleen jammer dat Waters daar niet bij is natuurlijk...)

Komt ook door het tijdsbeeld . Dark Side Of The Moon is eigenlijk heel netjes ingespeeld op de studioversie . Het had misschien wat meer power mogen hebben . Live krijgt het op P.U.L.S.E wat meer ballen , maar daar staat ook wel een uitgebreidde band te begeleiden .

Waters gemis is niet zo'n ramp hier . Hij zingt op de studioversie alleen op Brain Dammage lead , de rest verzorgd grotendeels Gilmour . En zijn basspel is weer niet zo bijzonder dat het hier een aderlating is .

Hij zingt ook op 'Eclipse'.

Ja , klopt . Brain Dammage loop daarinover . Het lijkt op 1 nummer namelijk . Maar je hebt natuurlijk gelijk .

The Dark Side of the Moon, mijn eerste echte aanraking met Pink Floyd na Another Brick in the Wall. Een legendarisch album, een ware klassieker. Ik heb lang gewacht met het aanschaffen van deze plaat, maar het moest er toch maar eens van komen.

Dit is moeilijke muziek voor mij om naar te luisteren. Muziek zonder patroon, zonder houvast. De structuur die ik wel vind in de rocksongs waar ik gewoonlijk naar luister. Sfeervolle klanken, zwevend gitaarspel, heerlijke sound. Eén luisterbeurt was zeker niet genoeg om de volle schoonheid van dit album te ontdekken. Nog steeds moet ik bij aanvang van deze plaat er even 'in komen'. De juiste stemming verkrijgen.

Deze plaat moet je eigenlijk in zijn geheel luisteren om hem volledig recht te doen. Het is alsof er iets mist aan het nummer als je hem op zich luisterd. Zowel muzikaal als tekstueel conceptueel. Goede muziek, nog betere teksten. De eerste luisterbeurten luister ik vooral naar de muziek en gaat de tekst een beetje aan me voorbij. Nadat ik de lyrics heb opgezocht kan ik ze meestal een stuk beter verstaan.

Tot mijn favoriete nummers van dit album behoren Time, Money en Brain Damage/Eclipse. Ik kon geen zwakke nummers ontdekken.

4,5*

Pink Floyd had ik pas zeer laat ontdekt. Dit kwam mede doordat The Wall me niet zo kon bekoren: het album was te experimenteel. Ergens dacht ik dat de rest van PF ook in diezelfde stijl ging zijn, maar The Dark Side of the Moon bewees het tegendeel.

Het album begint met Speak To Me/Breathe, een nummer dat opbouwt met alle klanken die je doorheen DSotM nog gaat terughoren (de kassageluiden, het gelach); gepaard met een hartslag. De geweldige tekst daarop maakt van dit lied één van de betere openingsnummers.

Als ik het heb over het experimentele, dan verwijs ik ongetwijfeld naar
On The Run: helikopter- en elektronische geluiden, stemmen op de achtergrond en een geweldige climax (de ontploffing). Een leuk, opzwepend nummer.

On The Run vloeit langzaam over naar Time, volgens velen het beste lied van het album. Het lied begint met verschillende klokgeluiden, die dan overgaan naar een mysterieuze opbouw (geweldige drum!). Hierop komen de gitaren en een geweldige tekst. Zeer aanstekelijk nummer.

The Great Gig In The Sky zou je meer moeten beluisteren, wil je er de symboliek van begrijpen: je hoort op zachte toon een piano, dat gepaard gaat met een tekst: I'm not afraid to die. Dood is het thema van dit lied: na de piano hoor je Clare Torry , die de opdracht kreeg om doodsangsten te "zingen".

Money was het eerste nummer dat me écht opviel: de kassageluiden, de saxofoonsolo die overgaat naar een gitaarsolo, de tekst die zich keert tegen het kapitalisme ("Money, so they say, is the root of all evil today"), ... Geweldig nummer en lange tijd mijn favoriet geweest.

Hierop zijn er vier nummers waarvan ik vind dat ze bij elkaar horen, daar ze dezelfde sfeer hebben:

Us And Them is het langste en rustigste nummer van het album, dat gaat over de zinloosheid van de oorlog. Zeer fijn om naar te luisteren.

Any Color You Like is een instrumentaal nummer, dat (vanwege dezelfde baslijn) ook "Breathe 2nd reprise" wordt genoemd. Opnieuw geweldig.

Brain Damage, op dit moment mijn favoriet, is een (naar mijn mening!) rustig en sfeervol nummer, met een prachtige tekst die gaat over de mentale achteruitgang.

Eclipse, dat in zekere mate is verbonden met Brain Damage, is een geweldige climax. Het nummer gaat over alle handelingen die de mens doet; afgesloten met opnieuw de hartslag en een stem (Gerry Driscoll) die héél zacht zegt: "There is no dark side of the moon really, as a matter of fact, it's all dark". Volgens mij één van de beste afsluiters dat een album ooit heeft gehad.

Nu ik mijn overzicht herlees, merk ik op dat er geen enkel nummer is dat ik minder vind; waaruit ik kan concluderen dat Dark Side of the Moon met het experimentele, de rock, de gitaar- en saxsolo's, het psychedelische en de fantastische teksten- en zang een fantastisch, subliem pareltje is.

Ik was denk ik een jaar of 12 toen ik een (denk ik) illegale versie van DSOTM van mijn 4 jaar oudere neef kreeg. Het was in elk geval niet de officiele versie want stond een foto van een varken op de hoes. De LP verdween in mijn collectie van toch al wel 5 LP's, ha. (let wel we hebben het over midden jaren 70) Afijn het heeft jaren geduurd voordat ik begreep wat voor muziek dit is. Dat hele psychedelische rare wereldje kon mij aanvankelijk niet bekoren. Ik vond het maar eng, maar ja wat verwacht je van een 12-jarige.
Later is dat allemaal weer goed gekomen. Het grappige is dat ik deze sfeer van PF af en toe meen tegen te komen in sommige minimal techno. Maar da's een heel ander verhaal

Sterke recentie Pepino . Prima achtergrondinformatie . Meestal vind ik de langere geschreven stukken op een bepaald moment saai , maar dit is een goed stuk .

Dankjewel, bikkel2!

Grappig, ik had net het omgekeerde. Ik begon met Dark Side, vond hem te experimenteel, en ben met succes overgestapt naar The Wall. Nu vind ik dit ook een subliem album, hoewel ik The Wall en zeker ook Wish You Were Here nog altijd beter vind.

Mooie recensie trouwens

Dankjewel, ArthurDZ! Fijn om respons te krijgen- en om andermans mening ook te lezen

Oeps, Nian heeft zich uitgeschreven. Misschien ben ik toch iets te hard geweest

Dat valt wel mee hoor. Opbouwende kritiek is altijd goed en je kan er heel veel van leren. Reviews schrijven gaat me nu veel beter af dan een jaar geleden.

Fijn, ben ik weer een beetje gerustgesteld. Ik vond achteraf dat het opbouwende misschien iets meer aandacht had verdiend. Maar wel jammer van de uitschrijving, want (bijna) elk lid op deze site maakt de discussie interessanter.

Je kunt Pink Floyd globaal onderverdelen in twee periodes: de commercielere periode en de experimentele periode. Ik vind dit samen met The Wall het beste album van de commerciele periode. Het album vind ik eigenlijk de overgang van experimenteel naar commercieel. Op de eerste kant (LP) experimenteert Pink Floyd met geluiden en het gebruik in muziek daarvan (met zeer geslaagde resultaten: On The Run en Time). De tweede kant is veel toegankelijker en leidt de commerciele Pink Floyd in vind ik. En die bevalt me ook (alhoewel ik de experimentele periode beter vind. Money swingt de pan uit en Us and Them is een prachtig, droevig nummer. In Any Colours You Like gebruikt Pink Floyd een synthesizer (geloof ik) en dat vind ik een minpuntje. Wat mij betreft het enige zwakke nummer van deze plaat. Gelukkig wordt dat puntje zwakheid meteen goedgemaakt met Brain Damage en tenslotte de prachtige afsluiter, Eclipse. De hartslagen aan begin en eind geven bij mij een mooi effect: het lijkt net alsof de hartslag de hele plaat is doorgegaan.

ik ben een echte hiphop luisteraar en schreef pink floyd altijd af als ouwe lulle muziek(zonder dat ik het ooit heb gecheckt) totdat ik dacht hej ik ga s kijken of hier vette samples op staan om een beat van te bouwen. Damn wat een album. Gruwelijke muziek! 5 omdat dit gewoon ontzettend lekker weg luisterd en ook nog ergens over gaat. Ik doe nu me research naar deze band en denk dat ik nog veel meer ga checken. Erg vet!