Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Het is al een keer uitgebreid behandeld, maar voor de goede orde: in die documentaire zegt Gilmour dat 't een 7/8 maat is, maar dit is inderdaad zoals Rogyros (en met hem Nick Mason) zegt een 7/4.

Heel zeker dat het een 4/4 is?

Als ik mee tel kom ik eerder bij de 8/8. Klinkt flauw, maar tussen 7/4 en 4/4 zit een behoorlijk verschil, maar tussen 7/8 en 8/8 niet.

Eigenlijk maakt het ook niet eens zo heel veel uit In een 4/4 kun je ook 8 8sten plakken...Maar ik ben geneigd om tot de 8 door te tellen zeg maar.


Deze post net overgeslagen bij het lezen, maar het bevestigd wel mijn idee!

Gilmour heeft later ook gezegd dat het eigenlijk toch wel een 7/4 maat is. Maar 7/8 of 7/4 hoeft in de uitvoering niet veel uit te maken natuurlijk.

Vaak is een 7/4 maat een 'optelling' van een 4/4 en 3/4. Vandaar dat het wel degelijk om 4e noten gaat.

Deze link is interessant. Komen nog meer nummers lang met 'aparte maatsoorten'.
Odd Time Signatures Made Easy! - hubpages.com

Dat begrijp ik, Nicci. Het gaat ook om 4e noten. Bij een 7/8 maat gaat het om achtste noten. Maar door het tempo van wat er op je muziekblad staat aan te passen kun je de uitvoering gelijk laten klinken met een 7/4 maat. En dus is een 7/4 maat of een 7/8 maat in de uitvoering wat moeilijker te horen. Dat is wat ik bedoelde.

Interessante link overigens.

Staat volgens mij een fout in die link. Hij zegt dat de maat in Money veranderd bij de saxsolo. Dat moet natuurlijk zijn: de gitaarsolo.

Op mijn Darks Side cd staan 9 nummers. 1 en 2 zijn samengevoegd.
De cover is ook anders, het prisma op mijn cover is niet transparant.
Weet iemand wat voor uitgave ik heb?

Ik draai dit album altijd vanaf begin tot eind en nooit op shuffle dus het maakt me verder niks uit.

Ik heb ook 9 nummers (zo staat het in het boekje) maar als ik hem in mijn stereo steek dan kan ik kiezen uit 10 nummers.

Bij mij is het dus precies andersom, in het boekje 10 nummers en 9 nummers in de cd speler.

Ik heb er 8.

Heb je je versie in Thailand gekocht?

Dark Side of the Moon is mijn middelbareschoolalbum. Als 12-jarig jongetje luisterde ik Beatles en de popmuziek die 3FM me voorschotelde, ik verliet het VWO als langharig metaltuig. Ergens tussenin zat dit album.
Mijn vader had het op LP in de kast staan, ik had over het album gehoord. Aanvankelijk was er ik nieuwsgierig naar, vervolgend werd ik erdoor betoverd. In mijn herinnering heb ik avond na avond dit album geluisterd. Alleen. In de huiskamer. In het donker. Mijn geheugen moet me bedriegen: meestal ging ik niet als laatste naar bed, en brandde er licht in de huiskamer. Er was altijd wel iemand iets aan het lezen.

Het album begint raar, anders dan ik tot die tijd gewend was, met al die geluidsfragmentjes aan het begin van Breathe. Maar pas op On the Run begint de plaat voor mij echt. Als ik mijn ogen sluit bij dit nummer, zie ik een klein jongetje voor me, dat door een stad vol kleuren en vormen rent. Sneller en sneller naarmate hij groeit en zijn beentjes benen worden. Totdat hij plotsklaps stilstaat, bij de nek gepakt wordt en in een grijze wereld van hoekige betongebouwen wordt gezet.
De klokken aan het begin van Time splijten mijn hoofd als ik het album met de koptelefoon op afspeel. Na een tekst over (in mijn ogen) luiheid en verveling en plotseling -maar te laat - wakker worden uit je eigen apathie volgt een mooie, breed uitwaaierende solo. Een van de hoogtepunten van het album.

Gevolgd door het dieptepunt. The Great Gig in the Sky heb ik nog nooit geskipt. Dit album leent zich niet goed voor het overslaan van nummers vind ik, maar zodra die mevrouw haar mond opentrekt en haar gezang al snel overgaat in gekrijs, begin ik te hopen op een volgend nummer. Ik snap het nummer niet en ik kan er niks mee. Elk nummer op dit album heeft iets moois. Of een goede tekst, of rare synthesizerpartijen, of een gitaarsolo, of een saxofoon die mee komt doen. Maar nee. Hier zingt een mevrouw mee zonder tekst.

Money blijft een mooi nummer, maar wordt overschaduwd door Us and Them. Dat bevalt me vooral vanwege de tekst, die licht onderkoeld wordt gebracht.
Over Any Colour You Like verbaasde ik me vroeger: hoe kan je dit soort geluiden produceren. Nog steeds vind ik het een fascinerend nummer.
De laatste 2 nummers vormen voor mij de climax van het album, waarin alle stukjes bij elkaar komen.

Recentelijk heb ik dit album niet veel gedraaid, maar elke keer ga ik toch weer helemaal in het album op. Volgens mij heb ik Dark Side of the Moon een tijdlang in mijn MuMe top-10 gehad. Daar is hij alweer lang uit verdwenen, maar het blijft een schitterend album.
Samen met het veel kalere Animals mijn favoriete Pink Floyd-album.

4.0*

The great gig in the sky is niet zo moeilijk te begrijpen lijkt mij.....

"i am not frightened to die....etc.......en dan de wanhopige zang."

Dank...zo had ik er nog nooit tegenaan gekeken. Best raar, want dat stukje tekst dat je noemt, is me wel degelijk opgevallen. Weer wat geleerd.

Misschien heb ik wel helemaal ongelijk....maar zo interpreteer ik het gevoelsmatig altijd....ben niet bang....(nee....maar ondertussen....ratio versus gevoel).......en dan die wanhopige angst.

In die context krijgt het nummer voor jou misschien nu dan wel betekenis....het is een schreeuw voor de hele mensheid.

Hier een interview met Clare Torry die het nummer zong.......30 jaar nadat het album uitkwam moest ze een rechtzaak tegen floyd leden aanspannen om haar financieel recht te halen......Dat zegt wel wat over Waters & Co....die zichzelf de genien wanen.... maar de bijdrage van een ander nooit de waardering geven die ze toekomt.

YouTube - Clare Torry habla sobre la grabacion de The Great Gig In The Sky

Ze heeft toen betaald gekregen voor haar werk. Ik vind het eerder vreemd dat iemand 30 jaar na datum opeens vindt recht te hebben op royalties voor songwriting. Die paar gilletjes? Waarvan ze zelf heeft gezegd dat ze op dat moment dacht dat het helemaal nergens op leek? De song mee geschreven? Pure onzin. De jongens van Pink Floyd wisten waar ze mee bezig waren. Zij hadden de touwtjes in hadden en beslisten wat en hoe het nummer werd. Mevrouw Torry heeft vele jaren nadat het een succes is gebleken alleen gedacht daar financieel nog een graantje van mee te kunnen pikken. Dat kan natuurlijk wel. Maar het blijft pikken.

precies, net als dat onbenullige gedoe van speak to me en breath, en dat geneuzel met die klokken, en die gezapige pianopartijen, en dat geklets ertussendoor

nee eigenlijk had deze plaat helemaal niet uitgebracht moeten worden

Ik vind het in ieder geval een mooie interpretatie, een mooie opening om het nummer te begrijpen. Of ik het ook ga waarderen, is een tweede, maar dat kan natuurlijk nog komen.

And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon

Hoho, laten we even de volledige tekst er even bijpakken:
"And I am not frightened of dying, any time will do, I
Don't mind. Why should I be frightened of dying?
There's no reason for it, you've gotta go sometime."
"I never said I was frightened of dying."

Waar klinkt de wanhoop? Wie zegt dat de hoofdpersoon op dit moment wanhopig is? Buiten de vraag of de persoon op dit moment aan het sterven is, vind ik dat, ongeacht het antwoord, er geen wanhoop van toepassing. De persoon is zelfverzekerd en staat sterk in het leven. Die tekst is gewoon een antwoord op de vraag Are you afraid of dying?

Wat volgt is één grote uithaal vol emoties. Daar zit o.a. wanhoop in, maar ook uitstraling van veel kracht, hoop, angst, verdriet, blijheid. Eigenlijk zo'n beetje alle emoties. En daarmee bedoel ik dat iedereen wat anders kan horen.

Is het raar om te stellen dat de emotie die je hoort je huidige emotie weerspiegelt?

Dat kan voorkomen, maar het hoeft niet. Misschien zoek je onbewust ook naar dat soort emoties.

daar staat de prisma op de hoes voor

Welke betekenis het nummer ook heeft, ik ben zelf geen schreeuwer...Dus ik zal zelf ook nooit iets kunnen met geschreeuw (zie daar ook mijn zeer felle afkeur tegen bands die ruige schreeuwmuziek maken). Muzikaal gezien vind ik dat ze het wel goed zingt ofzo, maar het zit voor mij tegen het doelloos geluiden uitkramen aan, en daar houd ik niet van.

The Great Gig in The Sky is voor mij het grote, grote dieptepunt van dit album.

......? ? ? ?..... gooi het album dan maar weg, want deze hoort er echt tussen hoor, als je deze weglaat is het geen Dark Side Of The Moon meer !!

Volgens mij schreef Lakai niets over weglaten, maar over dieptepunt.

Ik vind dat geschreeuw ook niet erg bijzonder. Het komt op mij nogal gekunsteld over. Maar dat heb ik al eens geschreven.

De b-kant vind ik overigens wel een pakje minder sterk dan de a-kant.

Over het algemeen genomen toch een erg sfeervol album, met Time en Money als hoogtepunten. Na Money zakt de pudding in, maar ik kan sinds kort het album wel uitzitten en er gewoon van genieten. Zelfs dat fake orgasme van Torry in The Great Gig stoort me niet meer.

Ik vind juist de b-kant een stuk sterker. Na Money wordt er een soort emotionele omzwaai gemaakt die zijn hoogtepunt bereikt bij Brain Damage.

de pudding?? hebben we over het zelfde album? Dark Side of the moon is heilige graal !!

Ik ben niet gelovig...

als je echt kritisch gaat kijken hou je hooguit 4 a 5 nummers over met kop en staart die de moeite waard zijn, het overige zijn uiterst simpele 'fillers', soundscapes, sfeermakers

maar het gaat bij deze plaat imo dan ook vooral om het geheel en de sfeer die wordt neergezet

Inderdaad, dat is denk ik ook de rede waarom een nummer als "Money" zo opvalt, de rest is gewoon moeilijk als single te gebruiken (en ook als losstaand nummer te beschauwen).