Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Toen ze in 1964 begonnen waren ze allemaal geen uitzonderlijke talenten.
Alleen Roger Waters begon steeds beter te spelen en ontsteeg de middelmaat qua basspel, David Gilmour kwam er natuurlijk later pas bij.
Mason en Wright hadden geluk dat ze er niet uit gekieperd werden toen PF succesvol begon te worden, was voor die stijl muziek ook niet echt nodig dat ze beter moesten worden maar bij veel andere bands gebeurt dat wel.

Wright is echt niet slecht, hoor. Het is niet de meest virtuose toetsenist (Tony Banks laat bijv. niets van hem heel, laat staan Keith Emerson), maar hij is voor zover ik het als muzikant op gehoor kan beoordelen wel degene met de meeste inhoudelijke kennis over muziek. Een korte blik op Wikipedia toont mij dat ik daarin gelijk heb. Ik ga mezelf herhalen, maar zonder hem verdwijnt een groot gedeelte van de altijd zo kenmerkende sfeer van Pink Floyd. Zonder Waters of Mason verandert er niets aan die sfeer (zoals ook min of meer op Pulse werd bewezen).

Roger Waters is een beperkte bassist, die tijdens zijn The Wall tour zelf niet eens echt veel bast. Gilmour heeft ook wel eens e.e.a. voor hem gebast, geloof ik. Misschien omdat Waters 't niet aankon, of omdat Gilmour er geen vertrouwen in had?

Zucht, je zou er moe van worden

Waters's belangrijkste aandeel in floyd is nooit het bespelen van de bass geweest, en ook nooit prioriteit nummer 1 geweest, om hem daar nou weer op te willen pakken snijdt bijzonder weinig hout

Kan het zijn dat hij zingen en bassen tegelijk niet zo ziet zitten ?

Het feit dat Gilmour iets voordoet kan ook betekenen dat hij zo iets uit wil leggen hoe iets gebast kan worden.
Dat zegt dan weer niets over de technische mogelijkheden van Roger.

Wat ik van live-opnames heb gezien en gehoord is dat Roger vrij makkelijk en soepel bast zonder dat het alleen maar als begeleiding klinkt.
Bij de drummer en toetsenist ontwaar ik toch minder virtuositeit, maar zoals eerder gezegd dat hoeft ook helemaal niet.

Maar het is niet alleen voordoen. Er zijn ook basopnames, door Gilmour ingespeeld, op plaat beland.

Ik denk dat Waters soms wat moeite heeft om tegelijk te zingen en te bassen. Misschien kiest hij gemakshalve voor een extra bassist. Dan kan hij zichzelf ook wat theatraler opstellen. Virtuoos is hij in ieder geval niet. Wel heeft hij een fijne groove, en speelt hij vaak net iets melodischer dan puur ondersteunend.

Boeie, tis weinig relevant wie bij floyd de bass of de drums bespeelde, ik wil de synths er maar ff buiten houden, nogmaals, Waters inbreng en bijdrage op andere vlakken was vele malen belangrijker dan zuiver het bespelen van een instrument

Floyd is natuurlijk gewoon een muzikale eenheid geweest . Gilmour sprong er misschien wat meer uit als instrumentalist , maar ben het met Stijn eens dat Wright's rol ook niet onderschat moet worden .
Niet virtuoos maar wel heel dienend naar de band toe met vaak mooie spacey sounds .
Waters zijn kwaliteiten lagen (liggen) vooral in het schrijven en bedenken van thema's . Zijn basspel is altijd degelijk geweest , en waarom niet bepaalde stukken door Gilmour in laten spelen ? Een beetje profesionele band gaat voor het beste .
Op deze plaat hoor je een gerijpte band , die meer samenhang vertoond . Zeker niet virtuoos , maar wel heel origineel en eigen .

Niemand heeft (deze keer) het tegendeel beweerd.

Ik ben het met Stijn en Michel eens over Wright. Zijn instrumentenbeheersing is absoluut uitstekend te noemen. Inderdaad niet de grootste virtuoos ter wereld, maar gewoon een uitstekende beheersing. En als je ziet welke instrumenten hij allemaal kon bespelen... Toetsen, viool, trompet en andere blaasinstrumenten, gitaar, accordion, drums en noem maar op. Maar bovenal kon hij perfect een bepaalde sfeer neerzetten.

Voor Gilmour geldt dat ook, zowel qua instrumentenbeheersing als qua sfeer en gevoel voor compositie. Gilmour bespeelt bijvoorbeeld de bas op One Of These Days. Waters mist gewoon de finesse om zich qua instrumentenbeheersing te meten met Wright of Gilmour. Maar zoals Joy al aangaf lagen de kwaliteiten van Waters op een ander vlak dan het uitvoerende. Wat mij betreft zijn zowel Waters, Gilmour als Wright onmiskenbaar onvervangbaar geweest voor de Pink Floyd van de jaren 70.

De enige die altijd vervangbaar is geweest is Mason. Bij de vroegere grote composities werd hij nog wel eens gecredit als coschrijver (Saucerful, AHM, Echoes), maar ik geloof toch echt dat zijn bijdragen daarin niet essentieel waren en misschien zelfs verwaarloosbaar. Verder was hij wel bezig met tape effects, maar ook daarin geloof ik niet dat hij onvervangbaar was. Waters deed dat op Dark Side ook.

Overigens, ik heb ook eens ergens gelezen dat Gilmour tijdens repetities ook wel eens drumde. Ik weet niet of hij dat deed om Mason iets duidelijk te maken, voor te doen of gewoon omdat hij het leuk vindt om op de trommels te rammen. Volgens mij heeft ie ook bij een optreden of een plaat van Syd Barret na zijn vertrek gedrumd. Ik geloof tijdens een optreden. Wel geinig.

Nog meer overigens:
Ik heb laatst de dvd bekeken van David Gilmour in concert (2002), een registratie van zijn bijdrage op het Meltdown festival in 2001, dat jaar georganiseerd door Robert Wyatt. Interessante line up, wat klassieker. De toetsen van Wright werden vervangen door een althobo (English horn), piano en cello. De basgitaar werd vervangen door een contrabas en de nadruk lag minder op de solo's van Gilmour. Ze waren er wel, maar minder. Het was een voornamelijk akoestische setting, al gebruikte Gilmour wel een electrische gitaar en ook de lap steel voor de solo's.
Shine On werd (deel 1 tot 5) deed Gilmour in zijn eentje. Alleen een akoestische gitaar en zijn stem. Op het laatst bracht Dick Parry nog een sax solo. Erg goede en aparte uitvoering van Shine On. Deel 6-9 werd ook uitgevoerd op dit concert. Een hele relaxte sfeer en ook een hele ontspannen Gilmour. Mooi optreden.

Maar dit geheel terzijde.

Ik heb een heel verhaal geschreven, maar eigenlijk heb ik aan jouw tekst niets meer toe te voegen, Michel!

Nick Mason, om nog even op de man terug te komen, liftte begin jaren '80 met Fictitious Sports muzikaal leuk mee met Carla Bley (omgekeerd liftte zij commercieel lekker met Mason mee dus dat is 1-1) en liet in een geinig nummer als "can't get my motor to start" wel weer lekker drumwerk horen.

@ Rogyros:

Je schrijft::
Waters mist gewoon de finesse om zich qua instrumentenbeheersing te meten met Wright of Gilmour.

Ik zeg:
Nou niet de zaken omdraaien, op z'n minst kan Roger prima mee met Wright en Gilmour.
Zeker met Wright, jouw stelling slaat kant nog wal.

Los van het feit dat het bespelen van de bass in de muziek van floyd veel minder belangrijk is dan het gitaarwerk en de synths

Het moet niet gekker worden dat de bas veel minder belangrijk is als de rest....
Is muziek ontleden nou zo moeilijk ?

De basgitaar bij Floyd vult vooral de rustige stukken op waarin verder weinig gebeurt.
Zo ook in "Breathe".
Let er maar eens op, als je dat wegdenkt zou je vaak hele saaie stukken krijgen.
De relatief simpele toetsenlagen zorgen vooral voor de sfeer, en "On the Run"
heeft meer met programmeren te maken als met musiceren.
Zijn de eerste 2,5 minuut die je hoort in "Time" niet vooral basgitaar die de melodie speelt ?
Geen gitaar te horen in "The Great Gig in the Sky", wel veel bas.

Waar is "Money" op gebaseerd, jawel een baslijn.
In "Us and Them" hoor ik vrijwel ook geen gitaar wel weer veel verbindend baswerk.
Ik kan me voorstellen dat David Gilmour ook wel eens bas wou inspelen, in "Any Colour You Like" gaat het eindelijk eens gelijk op wat ook geldt voor de rest.

De klasse van PF zijn voor mij de sfeer die ze neerzetten in combinatie met de spaarzame schitterende gitaarsolos en natuurlijk de songs.

Sjezus, ik heb nergens beweert dat de bass minder belangrijk is

Wat ik wel bedoel is dat iedere bassist de baspartijen in had kunnen spelen en dan had dat weinig uitgemaakt

Dus, schrap dat hele betoog maar want het slaat nergens op

Je beweert het letterlijk, er staat toch echt:

Los van het feit dat het bespelen van de bass in de muziek van floyd veel minder belangrijk is dan het gitaarwerk en de synths.

Ja, later kom je met de stelling dat een andere bassist het ook had kunnen inspelen.
Kan je ook zeggen van de toetsen en drums, Gilmour lijkt me moeilijker te vervangen.

In mijn betoog geef ik aan dat de bas op dit album wel belangrijk is en daarvoor lever ik graag wat bewijs.
Ik zou niet inzien waarom die bewijzen nergens op slaan.

Je heb gelijk, ik zit er wat langs te lullen

Wat ik bedoel is dat de basspartijen nou niet bepaald het geluid van floyd bepalen terwijl het geluid van gilmour en wright dat in minddere mate wel doen

De baspartijen van bijv een band als primus, daar staat dat instrument op de voorgrond en is het unieke spel een duidelijk kenmerk van die band

Bij floyd zijn de baspartijen imo door zon beetje iedere fatsoenlijke bassist te spelen, waters's spel voegt over het algemeen weinig toe aan het kenmerkende floyd geluid

Wat een ongeloofelijk zinloze discussie hierboven. Inderdaad: "The Dark Side of the Moon (1973)" is een mijlpaal waarbij mij nooit is opgevallen dat er slecht wordt gedrumd, belabberd op de basgitaar wordt gespeeld of dat er een idioot op het toetsenbord zit te spelen .

Het kenmerkende Floyd geluid is idd niet de bas, maar je kunt nu eenmaal niet zonder bas in de moderne muziek, maar dat is niet zo hoogstaand dat was het door 1 van de vele andere bekende top bassisten ingespeeld geweest, de typiche Floyd sound ook wel gehandhaafd was gebleven.

De typische Floyd sound is natuurlijk het gitaarspel van Gilmour en het fabuleuze toetsenwerk is misschien wel het meest belangrijke kenmerk wat juist de sound en de sfeer in hun albums bepaald heeft van Wright. De texten zijn als de muziek je bevalt ook niet onbelangrijk natuurlijk. Maar de texten staan bij mij altijd op het tweede plan, en het is vooral de muziek die aan moet slaan, dan komen de texten vanzelf wel. Ongeacht band/artiest, en niet alleen bij Pink Floyd.

Ik vind ook niet dat er slecht wordt gedrumd of slecht wordt gebast. Ik vind daarnaast ook dat het de baslijnen ook belangrijk zijn voor dit album. Ook de drumpartijen. Maar het album draait mijns inziens nu eenmaal meer om Gilmours gitaar en Wrights toetsen. Ik ben het zowaar met Joy/Malle eens.

Maar alles klopt op dit album. Alles is in balans. De 'wat basic' drumpartijen, de ondersteunende baslijnen, of juist op de voorgrond tredend zoals bijvoorbeeld bij Money.

Gilmours gitaarwerk is natuurlijk het meest in het oog springend en hoeft dus geen betoog. En dat geldt ook voor het prachtige toetsenspel van Wright.

Hulde voor dit album. In Chevy's MuMe top 40 van de jaren '70 stond hij niet eens op 1.

Er word ook niet slecht gedrumd of slecht bas spel afgeleverd. Dat word ook niet beweerd, maar dat zou zo door een andere artiest ingevuld kunnen worden. Het toetsenwerk en gitaarspel is juist zo uniek daar waar Pink Floyd zo groot mee geworden is.

Op het begin van Time na natuurlijk, want daar maken de drums juist het nummer, en vind ik nota bene het beste nummer van deze plaat.

En tuurlijk is bas en drumwerk belangrijk, is ondenkbaar bij wat voor modern album dan ook. Een voorbeeld: Het drumwerk van Neil Peart is juist wat Rush zo typisch Rush maakt, met Lombardo van Slayer idem. En Ulrich/Metallica natuurlijk ook, en wat dacht je van Carey/Tool.

Bij dit soort albums is het drum en baswerk nu eenmaal iets minder belangrijk maar niet ondenkbaar natuurlijk. Het is vooral een ondersteunende rol op de achtergrond. Ook b.v het drumwerk op de albums van Black Sabbath is minder belangrijk en ondersteunend maar daarom nog wel belangrijk en totaal niet weg te denken. De gitaar van Iommi word altijd naar voren gestemd.

Eens, Ricardo.

En toch maar weer gestemd?

Beiden zijn nou niet echt voorbeelden die je punt kracht bijzetten. Het is waar dat de bas hier prominent aanwezig is (en het werkt), maar het zijn ontiegelijk simpele baslijnen. Ik denk dat veel mensen die nog nooit een bas hebben aangeraakt met weinig moeite deze lijnen ook wel kunnen spelen. Een vriend van me die net begon met bassen had 'Money' ook direct door. Ik heb het zelf ook eens gebast, echt heel erg simpel.

Simpel, maar wel zeer goed bedacht, vooral money

Dat begin van Money duidde ik aan nav deze reactie van Malle:

Los van het feit dat het bespelen van de bass in de muziek van floyd veel minder belangrijk is dan het gitaarwerk en de synths.

Op heb het hier dus niet over hoe virtuoos Roger zou kunnen bassen maar om aan te tonen dat de basgitaar bij Floyd net zo belangrijk is als gitaarwerk en synths (in ieder geval NIET veel minder belangrijk).

Ik ben het wel eens met het feit dat de toetsen erg dominant aanwezig zijn in de muziek van Floyd.
Dat een beetje toetsenist dat zo na zou kunnen spelen dat maakt mij niet uit, is in ieder geval makkelijker als het verbindende baswerk in de rustige stukken.

En ik blijf het er niet mee eens

Het gitaarspel van Gilmour is zo kenmerkend voor de floydsound, dat is niet vervangbaar, het baswerk wel

Met die stelling ben ik het ook wel eens, Gilmour is niet echt te vervangen en Waters wel qua basspel.
Ik vraag me af welke stukken Gilmour heeft gebast op de PF platen.

Speltechnisch gezien is Waters minstens even goed als Wright en Mason, als men Waters devalueert ten opzichte van hun beidde dan voel ik me geroepen daar tegen in te gaan.
Dat is vooral mijn punt.

"He had developed his own limited, or very simple style. He was never very keen on improving himself as a bass player and half the time I would play bass on the records because I would tend to do it quicker. Right back to those early records; I mean, at least half the bass on all recorded output is me anyway. [...] Rog used to come in and say, 'Thank you very much' to me once in a while for winning him bass-playing polls."
Rock Compact Disc magazine, September 1992; regarding Roger Waters

Ik kan zo snel niet vinden of er een overzichtje is (vast wel ergens). 'Pigs (Three Different Ones)', 'Fat Old Sun', 'Young Lust', 'Hey You' en 'Sheep' bast Gilmour in ieder geval. Interessante quote, die ook wel iets zegt over Waters spel. Gilmour heeft hem van dichtbij meegemaakt, en die is genoeg muzikant om iets dergelijks over Waters' spel te kunnen zeggen.

Wright is denk ik wel degene met de meeste theoretische kennis, en die zal ongetwijfeld vaak met oplossingen zijn gekomen wanneer het componeren vastliep of wanneer de band elkaar iets duidelijk moest maken op muzikaal gebied. Misschien dat hij meer wist dan hij daadwerkelijk kon spelen, maar hij was van een hoger niveau dan Waters. Het is ook niet voor niets dat Gilmour en Wright aanvankelijk (vooral) de muziek schreven, en Waters de teksten.

De songcredits van Animals zijn bijna allemaal voor Waters.
Ook van dit album en WYWH heeft Waters veel meer gecomponeerd (en dan heb ik het niet over de teksten).
Zou kunnen dat Wright theoretisch beter onderlegd was maar om hem dan op een hoger niveau te plaatsen als Waters is voor mij onbegrijpelijk.

Als Gilmour inderdaad veel baswerk heeft gedaan dan heb ik mooi het baswerk van hem verdedigd, ben toch benieuwd wat Waters dan wel zelf heeft gespeeld.

Pink Floyds beginwerk ken ik te slecht om daar een oordeel over te vellen, heb ze allemaal wel eens gehoord maar nooit aangeschaft (teveel psychedelische onzin).

DSOTM was een beetje de omslag daarin, inderdaad. Bij Animals greep Waters de macht, en vooral op The Wall (héél weinig input van Wright) en The Final Cut (géén) werd de muziek eenvoudiger, soberder en compacter. Of het met Wright samenhangt kunnen we nooit zeggen, maar duidelijk is wel dat zodra Waters zich als componist laat gelden het muzikale niveau afneemt. Daar staan dan wel sterke concepten en meer (of sterkere) emoties tegenover.