Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Ik ben het helemaal met je eens wat betreft die Great gig in the sky. Wát een wangedrocht; Mariah Carey meets Aretha Franklin of zo. Zelsf toen ik, toen Dark Side uitkwam, nog "hitgevoelig" was, vond ik dit al walgelijk. En tegenwoordig is dat soort gegil bijna schering en inslag geworden. Pink Floyd was wat dat betreft zijn tijd (helaas) ver vooruit. Als je die Gig in the sky wegdenkt heb je het over een mijlpaal in de geschiedenis van de popmuziek..........maar zonder die Great Gig....blaargh!. Gelukkig kun je tegenwoordig kopieën (ja hoor, Stichting Brein voor privégebruik) maken en dat gedrocht vervangen door iets anders. Set the controls for the heart of the sun, Astronomy Domine of Free Four...ALLES beter dan die getinte brulboei. Zelfs Dream Theater heeft een blik bruine brulzangeressen opengetrokken voor hun live-versie van Dark Side. M.i. was een saxofoonversie beter (lees: minder irri) geweest.

Wat?! Sorry als het je ding niet is, maar walgelijk? Meters kippevel man! De ultieme tragedie.

Amen!

De ultieme tragedie zo ervaar ik m ook.. maar dan anders

Ik mis ook alle emotie in de bijdrage van Clare Torry. Geschreeuw kan uiteraard best mooi en emotievol zijn, maar hier voel ik de emotie niet. Ik hoor gewoon een vrouw schreeuwen en daar is wat mij betreft alles mee gezegd. Het is verder wel een mooi nummer.

Ik zie die grote, donkere komeet al hangen. De ultieme angst die heel stiekem gepaard gaat met een bewondering voor zo iets groots. Ik vind het heel knap wat ze er mee neergezet hebben. 'Think about death' Dat zal ze wel gedaan hebben!

Rhapsody in Hilversum doet regelmatig demosessies (vaak met medewerking van importeurs): in de grootste luisterruimte worden dan zo'n 15 - 20 vouwstoeltjes neergezet en dan wordt muziek gedraaid op een set van 300.000 - 350.000 euro.

Tijdens zo'n sessie heb ik dit nummer gehoord en het is een weergaloze beleving qua geluid, indrukwekkend qua dynamiek en definitie. Als deze muziek je niets doet, ben je óf rijp voor Schoonenberg óf moet je gaan sparen voor een betere hifi-set. Schoonheid moet je niet alleen willen, maar ook kunnen horen (en ik ben echt niet de grootste Pink Floyd-fan )

Tijdens dezelfde sessie werd ook een track van The Orb gedraaid van Adventures .... en dat was echt een mindblowing experience, een trip maar dan afgelegd zonder stimulantia.

Helemaal eens. De boys van Pink Floyd konden haar ook niet excact uit leggen wat ze wilden.
Ze deed het gewoon en het werkte.
Wat mij betreft 1 van de hoogtepunten van dit album.

Al zou ze het nummer live voor me zingen, dat geschreeuw zal nooit mooi worden.

En toch vijf sterren???

Die had ik verwacht . Niet alleen vijf sterren, maar ook een plaats in mijn top tien.
Uiteraard omdat ik de rest van het album geniaal vind. The Great Gig in the Sky zou ook een geniaal nummer zijn als ze Clare gewoon de studio uit hadden geschopt (of en hoe PF de vocalen dan had ingevuld doet er niet zo toe, want dat was wel goed gekomen). Nu is dit het zwakste nummer van het album.
De vocalen doen me niets, maar ze storen me ook niet. Een sfeerbreker is het dus niet en daarom is er ook geen reden om minder sterren te geven.

Oké, duidelijke uitleg. Ik dacht even dat je het verschrikkelijk vond, maar dat is dus niet zo. (En ik heb idd voorspelbare momenten! )

Ik vind dat Clare Torry het hier juist fantastisch doet. Mij raakt het wel. Vind het in het kader van het concept ook een heel belangrijk nummer. Maar goed, in mijn ogen is dit album dan ook de enige plaat die een en al perfect is!

Met dit album is het net alsof Pink Floyd afscheid neemt van hun psychedelische verleden door middel van deze plaat deels psychedelisch te laten klinken en deels wat rustige rock. In het begin wordt er gebruik gemaakt van rare geluiden tot aan On The Run. Dan wordt het ietwat 'normaler' en vooral met Money, één van de bekendste nummers van Pink Floyd, toont Pink Floyd aan dat ze klaar zijn om een nieuwe weg in te slaan. Daar blijft het dan ook bij, want psychedelische hoogtepunten horen we dan ook heel weinig. Op Brain Damage, een nummer over mentale zwakheden, krijgen de bandleden nog de neiging om eens terug te blikken naar de periode met Syd Barret. De zin And if the band you're in starts playing different tunes, I'll see you on the dark side of the moon' is de link die men legt naar favoriet en oprichter Syd Barret.

Vanavond in Classic Albums om 21:25 op Nederland 3!

Kijk, Gloeilamp! Dat is pas waardevolle infomratie!!
Bedankt voor deze tip. Ik ga zeker kijken!!!

Ik heb de documentaire op DVD en hij is erg goed!

Ik heb hem ook al eens gezien. Leuke docu inderdaad.

Graag gedaan Rogyros!

Ik ga ook kijken, ben benieuwd!

De docu is boeiender dan de plaat.

Mooie docu, maar ik vond wel dat er iets te veel aandacht ging naar Money. In commerciel opzicht misschien logisch, maar het nummer is lang niet zo goed als Time. Naar dat nummer ging dan weer te weinig lof. Ook een beetje vreemd dat Any Colour You Like niet langs kwam. Waters was het meest genietbaar. Erg eerlijke verhalen van de beste man.

Dat grietje wat je hoort opduiken in The Great Gig in the Sky erger ik me mateloos aan. Het blijkt nou dat ze dat gejank zelf ook nogal duf vond...

Alleen de niet onbelangrijke pion Pink Floyd vond het fantastisch en ze komen er blijkbaar verdraaid goed mee weg ook.

Dat "grietje" vormt wat mij betreft juist één van de hoogtepunten van het album.

Clare Torry dus... het staat zelfs in de beschrijving.

Inderdaad, The Great Gig in The Sky blijft samen met Time het hoogtepunt van het album. Je doet net alsof de heren niet weten wat ze aan het doen zijn, Jasper. Dat het je niet ligt is oke, maar om het zo te zeggen...

Nee, ik zeg toch dat Floyd het geweldig vond? Tegen beter weten in van Torry en Pink Floyd heeft nog zijn gelijk gekregen ook. Nergens iets van aangetrokken, gewoon het geweten gevolgd.

Let wel: ik vind het mooi gezongen, maar ik vind het ontzettend gezocht en misplaatst melodramatisch overkomen.

Breathe, Time, Money en Brain Damage zijn wel gave nummers hoor. Het album heeft gewoon hier en daar zijn mankementjes. Ook On the Run vind ik niet meer klinken anno 2012...

Altijd Alan Parson vergeten. Ik denk dat zijn rol in het geheel niet te onderschatten is.
Een beetje zoals Brian Eno bij U2 deed.
Volgens mij is The Alan Parson Project gewoon een logisch vervolg op dit album.

Zeker weten dat Alan Parson een flinke vinger in de pap had op dit album. Daarnaast erg genoten van deze uitzending van de NPS: Home | Nederland 3 - nederland3.nl

Helaas kwam ik helverwege de uitzending van Classic album binnen en inderdaad weer een leuke docu. Vooral hoe het nummer Us and them is ontstaan.

Dat laatste is een teken dat je moeite hebt om je te verplaatsen in die tijd. Zo'n techno achtig expiriment moet baanbrekend geweest zijn toen. Ik denk dat als je dat in je achterhoofd houd, het hele album je beter zal bevallen. Persoonlijk kan ik niet geloven dat dit een jaren 70 album is, zo fris klinkt de muziek nog.

The Piper at the Gates of Dawn, A Saucerful of Secrets, Meddle, Ummagumma,Obscured by Clouds, Soundtrack from the Film More en Atom Heart Mother vind ik stuk voor stuk beter en authentieker als TDSOTM.
TDSOTM vind ik een mooie plaat, maar niet zo bijzonder als alle voorgaande.