Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Ik denk niet dit album de voorloper is, maar wel één van de vele inspiratiebronnen en invloeden van de elektronische muziek na dit album.

On the Run is zelfs nog eens in een dance-nummer gebruikt.

Welnee, dit is gewoon een nummer met een electronisch geluid, maar de echte invloeden van de electronische muziek vind je in Duitsland (Tangerine Dream, Kraftwerk, Neu!, Can) of iets later in Italië (Moroder). Ik denk eerder dat PF daar zelf ook door beïnvloed werd (de Duitsers dan).

Of wellicht gaan ze nog wat verder terug in Eindhoven of de VS:

Tom Dissevelt - Fantasy in Orbit (1963)
Silver Apples - Silver Apples (1968)

Of deze natuurlijk. White Noise - An Electric Storm (1968)

Ik vind Dark Side of the Moon een zeer goed album, en ik vermoed gezien zijn status op MuMe maar ook op sites als Rateyourmusic dat het veel mensen in hun persoonlijke leven heeft geïnspireerd. En behalve het feit dat de muziek ongetwijfeld vaak gecoverd of gesampled is, en het een op zichzelfstaande artistieke waarde heeft, geloof ik niet dat het album trendsettend is geweest of verregaande muzikale invloed heeft gehad. Hoe het productioneel zit met de invloed van Dark Side of the Moon weet ik niet, want van die technische aspecten heb ik geen verstand.

De plaat heeft misschien door de unanieme loftuitingen vanuit de gevestigde media en 'het grote publiek' juist gewerkt als katalysator voor een tegencultuur, die van de punk. Bedenk dat praktisch alle aspecten van Dark Side of the Moon door de eerste generatie punkers naar buiten toe werd afgekeurd. De perfectie benaderende productie, de meanderende gitaarsolo's, de tempowisselingen, maar ook de pretentieuze, letterlijk buitenaardse thematiek en het softerige imago werden als 'uitwassen' van een zelfgenoegzame en weelderige hippiegeneratie gezien. Zowel wat betreft ethiek als qua esthetiek waren punk en DOTM totale tegenpolen. Natuurlijk kan ik totaal niks bewijzen maar af en toe moet je eens een balletje opwerpen...

Mooi balletje hoor. Ik kan me er in grote lijnen wel in mee gaan. Ik heb weinig met DSOTM, maar toen ik pas de docu weer zag/hoorde was ik weer onder de indruk van de productie. Heel erg goed gedaan. Verder heb ik er niet zoveel mee.

Wat me nog wel opviel, was het verhaal van de hoes. Daar waren ze snel uit. Het moest simpel, treffend en herkenbaar zijn. Want dat is deze ook! Alleen kom ik er maar niet uit waarom ze juist dit ontwerp kozen. Het heeft weinig met een "moon" te maken, maar het staat meer voor wat de band in die tijd was, tenminste zo werd het uitgelegd, toch?

Het album heeft volgens mij ook niet veel met de maan te maken. Zowel de hoes als het album hebben een symbolische betekenis. Ik ben er persoonlijk nog niet helemaal achter. Heeft iemand een uitleg?

"The Floyd developed something sophisticated in terms of trying to create an atmosphere with interesting lights to match what they were already creating with their sound," Thorgerson says. "The prism was a way to talk about the fact that this band, preeminently among all bands, would do light. Light and sound." The lavish package also included two posters -- one comprising shots of the band in concert, the other featuring the Egyptian pyramids, photographed by Thorgerson under a full moon. The band, incidentally, took a cut in its royalty rate so that the posters could be included without raising the cost of the record. "This was in the days when packaging really meant something," says Thorgerson. "It was a present to the fans."

Typisch verhaal van hippies die allang over hun houdbaarheidsdatum zijn en die verder een schurfthekel aan elektronische (met een k, Hendric) muziek hebben 'omdat er geen echte instrumenten in gebruikt worden', maar als de Floyd het doet is het opeens wel goed. Ik vind het nogal een flipperkastnummer, maar vroege voorloper op drum 'n bass hoor ik er eigenlijk ook wel in, maar ja, dat is altijd achteraf praten. Zoals Herman en Chronos85 aangeven is Pink Floyd in elk geval geen pionier, luister die door hen genoemde platen er maar op na.

Kom op, Maarten. Je bedoelt het vast grappend, maar een beetje meer respect kan geen kwaad.

@ Eveningguard. De donkere zijde van de maan is de kant die we nooit te zien hebben gekregen, totdat er ruimtevaartuigen een kijkje aan de andere kant hebben kunnen nemen. Heeft (een deel van) de mensheid eeuwenlang gefascineerd, die onzichtbare kant. Staat ook voor de donkere, onzichtbare kanten van het bestaan, de vergankelijkheid van ons korte leven, zoals Waters in de docu uitlegt; "Shorter of breath and one day closer to death" en dat soort teksten verwijzen daar voortdurend naar. Maar op het eind bombarderen ze hun zorgvuldig gekozen albumtitel zelf met de opmerking: "There is no dark side of the moon really. Matter of fact it's all dark." Allemaal behoorlijk pretentieus, maar ik mag dat wel. En een grote inspiratiebron voor de punkbeweging, zoals al vaker vermeld hier.

Stijn, overal het algemeen scoor je nog wel een voldoende voor begrijpend lezen, maar dat je niet ziet dat ik Hendrik niet in het hokje overjarige hippies schaar valt me toch van je tegen. Beter lezen in het vervolg, jongeman.

Laten we de leden van Pink Floyd eens vragen wie hen heeft beïnvloed. Er is natuurlijk altijd een soort van kruisbestuiving maar Pink floyd had al een eerste album in 1967, Tangerine Dream en Kraftwerk in 1970.
Verder lijkt het mij niet voor de hand liggen dat Pink Floyd heeft geluisterd naar iemand uit Eindhoven.
De roots van de muziek die we kennen van The Dark Side of the Moon gaat verder terug dan 1973 en globaal bekeken waren juist de eerdere Pink Floyd albums Atom Heart Mother en Meddle qua techniek en uitvoering hun tijd ver vooruit. Pink Floyd heeft daar destijds (eind jaren '60) ook de nodige credits voor gekregen.

Dus van The Dark Side of the Moon kan worden gezegd dat er toen al anderen waren die eenzelfde soort van muziek maakten. Maar voor Pink Floyd was het in 1973 niet anders dan een voortgang ten opzichte van het eerder door henzelf ontwikkelde geluid.

Dat zegt Stijn helemaal niet. De vraag is wie hier nu een probleem heeft met begrijpend lezen. Hij vraagt je een medeforummer met iets meer respect te behandelen. Ik kan me bij Stijn aansluiten.

Een ding kan je wle zeggen van dit album: de klank is imponerend goed. Qua productie is dit echt wel een milestone te noemen.

Goed klinkend wil echter nog niet zeggen dat het per se uitemate innovatieve en/of interessante muziek is. Gisteravond nog gedraaid: Fabriclive 31 - The Glimmers (een mix-cd) en track 20 is een stuk van Pierre Henry, uit Messe pour le temps présent (1967) - opvallend hoe goed de track paste en hoe actueel ie nog klonk. Dat was innovatieve elektronische muziek - PF is goed geproduceerd, maar innovatief elektronisch zeker niet.

Productioneel inderdaad een mijlpaal. Persoonlijk houd ik meer van een rauwere productie, maar dat is een kwestie van smaak en staat los van de kwaliteit van deze productie.

Ja een objectieve vooruitgang in de productie betekent niet per definitie een vooruitgang van de muziek. Er zijn meer albums met een geweldige productie maar waarbij de sound an sich niet vernieuwend is of dat er bij mij geen gevoelige snaar wordt geraakt. Dark Side of the Moon zit vol met goede songs, maar vernieuwend is het geenzins. Voor mij persoonlijk is de sound iets te braaf en ik wordt te weinig meegesleept om dit album echt een klassieker te vinden. Dit heb ik met bijvoorbeeld Meddle of Animals veel meer, om maar twee albums te noemen uit dezelfde tijd en van dezelfde line-up.

Verder had ik al bij dit topic geschreven dat ik Money, wat overigens één van mijn favoriete nummers van dit album is, niet op dit album vind passen. Het is te aards voor deze zweverige materie. Eigenlijk hadden ze dat nummer alleen als single moeten uitbrengen. Nu zwemt het wat binnen dit album, wat echt zonde is.

Natuurlijk is dit verder een prima album. Naast Money vind ik bijvoorbeeld Time en Us and Them absoluut hoogtepunten. Deze nummers slepen mij wel mee en misschien had dit album iets meer van dergelijke epische nummers moeten hebben om de pretenties waar te maken. Nu krijgt het album 4* wat ook geen slechte score is.

He leuk om te lezen dat ik een overjarige hippie ben. Geeft me een goed gevoel

Ben ik nu degene die het mis leest of ligt het aan Heer Hendrik ? In mijn beleving zegt Slowgaze dat hij Hendrik niet in het hokje overjarige hippies schaart.

Jongens het gaat hier over Dark side of the moon hoor, niet of iemand wel of niet een overjarige hippie is.

Om even het roer weer de goede kant te wenden.
Ik vond de docu indrukwekkend en heeft mij meer info gegeven wat dit album betreft. Informatie die ik nog niet had, dus ik ben dit album nog meer gaan waarderen

Dat dus. En als Hendrik zich graag een hippie wil voelen, dan mag dat. Ik voelde mij vroeger ook geregeld een hippie. Dan plukte ik een bloemetje, deed die achter mijn oor en ging ik naar The Piper at the Gates of Dawn luisteren; Misterfool kan dit bevestigen.
Maar vooruit, laten we de begrijpend lezen-kwestie inderdaad maar rusten en over dit album praten; 't is best een mooi stukje muziek vind ik. Documentaire was ook in orde, zoals je van die Classic Albums-serie wel kan verwachten, oerdegelijk, maar zeker prettig. Soit, jammer dat 'Any Colour You Like' en 'Eclipse' niet behandeld werden. Wel leuk trouwens dat Wright een stukje Miles Davis heeft gebruikt; toen-ie het speelde dacht ik 'o ja, daar is het van'. Wel jammer dat Buddy Miles' versie van 'Down By the River' niet genoemd is als overduidelijke inspiratiebron voor 'Breathe', want dat lijkt me overduidelijk 'geleend' door Gilmour.

: jeugdverschrikkingen vergeet ik inderdaad niet zo snel . Damn hippies

Overigens heeft PF wel ten minste één electronische band(Tangerine Dream) beïnvloed, maar dat komt door het spacy geluid dat deze band van PF overnam.

Kan ik me in vinden, ik ken alleen hun soundtrack voor Sorcerer, maar ik kan niet zeggen dat ik nooit aan Pink Floyd moest denken.

De invloed die Pink Floyd had op de muziek van Tangerine Dream stamt van eerdere datum dan Sorcerer. Op het debut album, Electronic Meditation zijn de invloeden van Pink Floyd het best hoorbaar, daarna ging Tangerine Dream haar eigen weg.

Beetje wonderlijke discussie dit - niet eens die van kip en ei, maar puur chronologisch en contextueel. Er zal ongetwijfeld sprake zijn van wederzijdse beïnvloeding, maar de claims die hierboven worden uitgeoefend kan ik in al hun stelligheid niet onderschrijven.

Voor mij zijn het PF en TD twee totaal verschillende sferen die elkaar slechts van een klein deel overlappen. Soms zou ik wel eens wensen dat de Britse heren wat meer en wat vaker naar hun Duitse vakbroeders hadden geluisterd - ook naar die van Can.

In mijn beleving heeft heeft PF namelijk de eerste steen gelegd voor het imponeer-rock/stadiongebouw. En de contradictio in terminis schuilt dan weer hierin dat die tendens afbreuk deed aan mijn persoonlijke beleving van de muziek. Ergo conclusio: hoe meer imponeer, hoe minder authentiek gevoel - imho

In de beginperiode van TD hoor ik ontzettend veel Pink Floyd invloeden. Ik hoor sowieso vaak bij oude elektronica veel space rock-invloeden waar ik van vermoed dat ze bij PF vandaan komen. De invloed van TD op PF lijkt me een stuk minder. Wellicht in een nummer als on the run.

Over de stadionrocktendensen van de jaren 70; die lijken mij niet uit de hoed van PF te komen. Wat ik altijd begrepen heb, is dat vanaf de barretperiode tot dit album, PF zich juist in een dal bevond qua populariteit. Met het overweldigende succes van DSOTM wordt PF pas de stadiumband waar onder andere de Sex pistols tegen geageerd hebben. Een band als Led Zeppelin was rond 1971 al een enorme stadiumband en wat dacht je van de beatles?(wembley stadium).

Overigens kan ik live-preformance (deels) wel los zien van de muziek. Sommige van mijn favoriete bands gingen soms wel eens over het randje qua theatraliteit, maar dat dingt niks af de kwaliteit van hun albums. Authentiek gevoel of andere flauwe varianten op "eerlijke muziek" vind ik nuteloze betitelingen.

P.S het is IMO(in my opinion) en niet imho.

Imho kan ook, betekent 'in my humble opinion'.

Ach zo, dan heb ik niks gezegd.

Ach toch: rewriting history - geef me dan gaarne even de data en de stadions van die Led Zep concerten en kijk voor den Hollandschen grap eens naar de achterzijde van de hoes van Umma Gumma - lijkt me puur om te imponeren.

PF ttv van madman Syd was een heel andere dan PF zonder - en achteraf is het altijd makkelijk om verbanden te willen horen. Heer Froese met name was al veel langer een geluidsarchitect. En PF was zeker vanaf Meddle veel extroverter dan TD.

En - raar hoe dat ook nu mag klinken - de eerste 3-4 PF's hadden in NL echt geen grote schare luisteraars - het was in zekere zin underground. Zep was absoluut bigger en TD was zeker net zo groot als PF, zo niet bigger; en dan met name door het radioprogramma Superclean Dream Machine van Ad - TopPop Yeah - Visser.

Maar goed eenieder hoort wat ie wil horen; persoonlijk herken ik ook wel PF in Hepie & Hepie

Rewriting history? Integendeel! De eerste periode van Tangerine Dream wordt niet voor niets de "pink years" genoemd. Bij Tangerine dream kan ik met enige zekerheid zeggen dat ze inspiratie haalden uit de muziek van Pink floyd. zo speelden ze in hun beginperiode(nog voor electric meditation) variaties op interstellar overdrive en wat dacht je van dit album later in hun carriere:

Tangerine Dream - Madcap's Flaming Duty (2007)

Enne led zeppelin geen stadiumband?

Vers van de wiki! De Zeps waren juist de meest populaire liveband van het begin van de jaren 70.

P.S De achterhoes van Ummugamma lijkt inderdaad de geldingsdrang van PF al uit te willen beelden, maar een echte stadiumband van het formaat van led zep werd pink floyd pas rond 1973.