Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Ik vind deze plaat ansicht niet gewoontjes maar wel in vergelijking met de voorgaande werken waar vele malen meer spanning, experiment en avontuur in zat. En dat het een klassieker is geworden is misschien wel terecht maar voor mijn oren geen graadmeter.

Laten we wel zijn, Pink Floyd is nooit beter geworden dan hun debuut.

Kijk, daar kunnen we meer mee met alleen het woord 'gewoontjes'. Ik snap van je bedoelt. Barret zijn teksten waren een stuk spannender dan die van Waters en de oudere platen zijn een stuk avontuurlijker. Hier klinkt de band veel epischer, wat waarschijnlijk licht aan de maatschappelijke trekjes. Bij barret ging het meer om de sfeer die de teksten maakte.

En slowgaze beleefde ook zijn beste jaren vanuit de kinderwagen?

Je moet Slowgaze een beetje kennen, dan zijn zijn 1 april grappen best leuk.

Barret raakte na zijn debuut al in een LSD trip waar hij nooit meer uit is gekomen. Ik bedoel ook de platen van PF na hun debuut en zonder Barret, die ze maakte tot TDSOTM.

Zoals Gilmour in de docu zelf al treffend zei; Het was goed dat ze de psychedelische liedjes achter zich lieten en zich in een muzikaal interessanter en serieuzer te nemen richting hebben ontwikkeld. En dat is niet het destijds populaire hokje Progrock. Dit TDSOTM ontstijgt ieder genre, ook een kenmerk van een classic album.

Ik vind het tweede album nog net iets beter.

Ik heb nog wel een beetje kritiek op het drumwerk van Mason. Technisch zeker geen slechte drummer, maar gewoon erg saai en gewoontjes.

Technisch is hij juist vrij zwak....maar zijn grote kwaliteit is het ontbreken van gehaastheid in zijn spel en de kunst van het weglaten. (speel zelf drums)

Zijn drumspel past ook gewoon bij deze muziek. Als hij alles idd vol zou drummen en zich uithalen zou permiteren zoals bijvoorbeeld de drummer van Kingston Wall, dan zou de muziek ook nergens naar klinken.

Zoals deze muziek is opgebouwd heb je juist een drummer nodig die de achtergrondrol accepteert.
Eens met titan57.

Prachtige documentaire trouwens (classic albums). Heb er echt van genoten. Prachtig om te horen hoe ze al die geluiden op On The Run creëerden en de klokken op Time. Alan Parsons gaf ook een prachtig inkijkje op het mengpaneel.

Ik vond het vooral leuk om te zien hoe ze de stemmen hebben verkregen; door vragen op kaartjes te zetten (bijvoorbeeld: wanneer was de laatste keer dat je geweld gebruikt hebt?) en de antwoorden die gegeven werden door o.a. roadies en studiomedewerkers op te nemen. Ook de korte stukjes die Gilmour op zijn gitaar speelde, man, ik zou willen dat ik zo kon spelen...

Een type John Densmore of die drummer van Paul McCartney had ik wel tof gevonden. Die drummen ook niet te overdreven, maar wel wat rijker en sprankelender.

Mason is een aanfluiting voor de drumsport. Aan de andere kant is het wel een bewijs dat je niet veel hoeft te kunnen om heel ver te komen. Je kunt er allerlei theorieen op loslaten. Dat hij de kunst van het weglaten beheerst en de muziek bewust eenvoudig houdt. Jongens, die Mason kan er geen hout van, dat is toch overduidelijk. Het is inderdaad niet nodig je bij elke noot verschrikkelijk aan te stellen, maar iets minder gemakzucht is wel op zijn plaats. Het is bij Mason echter geen gemakzucht, maar onkunde.

Je vergeet even dat de jaren 60 en 70 een totaal andere tijd was om een bandje te beginnen. Er werd niet zozeer gelet op de kwaliteiten per individu, maar hoe je als groep een unieke sound kon creëeren. Inderdaad was John Densmore van The Doors of Mason van Floyd niet unieke spelers, maar waren binnen de groep onmisbaar geworden.
En natuurlijk waren er ook de Barrett & Jones onder ons die wel kwaliteiten had om het ver te schoppen, maar daarvan weten we hoe het met hun is afgelopen.

Mason mag dan wellicht niet de sterspeler van dit collectief zijn, enige muzikaliteit heeft hij wel. zijn drumpartijen passen binnen het geluid en hij componeerde one of these days, een van de beste nummers van pf

Volgens mij heeft hij die niet in z'n eentje gecomponeerd. Durf er haast geld op te zetten dat hij in ieder geval niets met de bas en de slidegitaar van doen had (en die maken het nummer).

Hij doet in ieder geval die schreeuw ( One Of These These I'm Gonna Cut You In Little Pieces)
Ik denk dat het een band compositie is. Tyisch wat gewoon spontaan ontstond in de studio.

Tja Mason als drummer. Er is genoeg over gezegd en geschreven.
Het is een beetje zoals Ringo Starr. Het tempo is altijd goed maar het blinkt niet uit in creativiteit.
Drummers die hun zwaktes weten en wel ruimte laten voor het geheel.
Een virtuoze drukke drummer op Dark Side Of The Moon is het ook niet.
Ik vind het wel prima zo.

De bas is van Gilmour, hoe Waters-achtig die ook mag klinken

Ik heb niet gezegd dat dat niet zo was. Waters en Gilmour bassen beiden.

Wikipedia (de bron der bronnen, zoals we allen inmiddels weten) geeft alle vier de Floyd-leden op als componist.

Ja dus. Echt een nummer wat uit een jam is geboren.

Oh, ik dacht ergens gelezen te hebben dat mason het nummer heeft gecomponeerd . Het tegendeel klinkt ook wel logisch want verder kende ik geen composities van Mason bij PF. De vergelijking met ringo starr vind ik een sterke. Ook een drummer die niet heel technisch is, maar wel binnen het geluid van een band past.

Speak To Me is oveigens van Mason.

Net de docu zitten kijken op internet.

mooi hoor, om te zien hoe amibitie tot ontplooiing komt.

Het is mij wel duidelijk geworden dat On the run is toch wel de voorloper van de electronische muziek is die later zou komen

Het verhaal achter Great gig in the sky is fascinerend

Eigenlijk alles wel....... het wordt tijd dat dit album hier op 1 komt

Wanneer Pasen en Pinksteren op dezelfde dag vallen, dan komt deze op 1 hier.

O,ja, door mijn bewondering voor deze docu het stemmen helemaal vergeten

Hopla 5 sterren

Dat betwijfel ik.

Wauw, wat een goede docu.

Van Maarten denkweet ik dat het cynisch bedoeld is, maar aangezien je er serieus op in lijkt te gaan: het delen van de credits hoeft niet automatisch te betekenen dat ook iedereen een vinger in de pap had. Aangezien ze toch al ter sprake zijn gekomen: Lennon & McCartney deelde geloof ik alle credits.