Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Volgens mij is het David Gilmour hoor,als ik me niet vergis .

kheb het gisteren nog gedraaid, ja het is reetegoed, het is een mijlpaal in muzikale geschiedenis, maar het is ook verdomde degelijk , oervervelend en saai

helaas werd dat de stijl waar floyd tot in den treure op voortborduurde

nu draai ik tijdens dit typen de pros en cons van waters, en dat is verre van degelijk en saai

Wat vind je van het album The Final Cut van Pink Floyd dan Joy?

ken ik niet

Omdat je zegt dat tot in den treure word voortgeborduurd op dit album.Ik vind dat vanaf Animals er toch duidelijk een andere weg werd ingeslagen,en dat wat intensiteit en echtheid omtrent Waters betreft,dat bij het album The Final Cut het er het beste uitkomt.Pros en Con ken ik niet overigens,evenals Amused to Death, maar ik heb van veel mensen gehoord die echte Waters fans zijn dat op Pros en Con alleen het titelnummer de moeite waard zou zijn,als je dat album ok vind zou je eigenlijk Animals,The Wall en The Final Cut ook goed kunnen(gaan) vinden.

correctie, de weg die pf overwegend is ingeslagen na vertrek van waters

animals is meesterlijk

pros en cons alleen titelnummer de moeite waard? onzin

het is een conceptalbum en je hoort er erg duidelijk floyd nog in terug, bij vlagen zelfs regelrecht kopie van the wall, maar hey, waters schreef de wall dus hij mag dat en het doet niets af aan de muziek zelf

amused to death is voor de watersfan een regelrechte aanrader, en wellicht ook voor de zure floyd fans die blij waren met waters' vertrek omdat het plaatje aantoont waar het werkelijke talent is heengegaan en waar floyd vandaan is gekomen

floyd voortbordurend op hetzelfde concept op:

wish you were here
momentary lapse of reason
delicate sound of thunder
divison bell


wil the final cut best een kans geven

Ben er bijna wel zeker van dat The Final Cut je niet zal tegenvallen,ligt een beetje in het verlengde van The Wall er zitten alleen wat minder uitschieters tussen,maar als geheel gezien zeker net zo goed als The Wall,mat Waters op zijn meest pure en meest oprechte manier,ook de pijn in zijn stem over het overlijden van zijn vader is op The Final Cut ook goed op terug te horen vind ik.Ik ben een enorme Floyd liefhebber van zowel Waters als Gilmour,alleen als het op echte solo platen aankomt van die beide artiesten dan sla ik Waters toch echt wel een stuk hoger aan dan Gilmour.De Waters loze Floyd vind ik dan nog wel zeer goed,maar Gilmour solo vind ik ook niets.Animals vind ik overigens ook het sterkste PF album.Amused to Death en Pros en Cons heb ik nog niet,maar gaan er in de toekomst zeker nog komen.

Vandaag de cd Live For A Friend gekocht op `n rommelmarkt , daar wordt DSOTM in z`n geheel live gespeeld met erachteraan Obscured By Clouds part 1t/m 3 .
Ik zit nog na te lachen over de prijs van 1 luttelle euri .
DSOTM is gewoon een klassieker die live nog beter tot zijn recht komt.

Absoluut Pink Floyd's beste, met als toppers Us & Them en Eclipse en als enige mindere nummer On the Run.

Grotendeels ben ik het met je eens, het mindere nummer op dit album is voor mij Money, niet omdat het erg slecht is, maar ik vind het net een andere sfeer hebben ten opzichte van de overige tracks. Maar dat is een speld in een hooiberg zoeken.......

Money is inderdaad wat 'anders' dan de rest van de nummers, maar alsnog vind ik het een erg fijn nummer om naar te luisteren.

dat is weer grieks, en betekend ik heb het gevonden.
dus je krijgt van dit album een gevoel van: ''ik heb iets gevonden!''.
maar wat heb jij dan gevonden? een van de beste albums ooit heeft je cdspeler weer gevonden!
maar dan zou het weer 2e persoon enkelvoud moeten zijn. ik begrijp het niet leg jij het even uit?

weer even wat weggebezemd

Degelijke, maar geen écht ontzettend fantastisch geniaal briljant uitmuntende productie van Pink Floyd.

Don't get me wrong, de nummers zijn stuk voor stuk erg goed en er valt weinig op aan te merken (slechts On The Run ligt me totaal niet), maar het album raakt me verder ook niet zo. Vooral de laatste 2 nummers vind ik erg goed (je weet wel: tralala, I'll see you on the dark side of the moon!). En de rest is zeker wel heel goed, maar het geheel is nog lang geen The Wall of Wish You Were Here. En dat had ik stiekem toch wel verwacht. Maar het is zeker een goed album en ik luister er graag naar. Maar helaas pindakaas is The Wall vele malen briljanter.

4*

Ga maar eens een hele nacht kroeglopen, en draai dan na een tekort dutje als je in een toestand tussen droom en werkelijkheid belandt bent DSOTM.....dan dringt ie wel door.
DSOTM moet je niet beluisteren....die moet je beleven.

Serpica zal er in de toekomst waarschijnlijk anders over denken, kan bijna niet anders. Persoonlijk vind ik -na de Pink Floyd albums jaren te beluisteren- dat The Dark Side of the Moon het best overeind blijft. Weergaloos van begin tot eind.

Money is me de laatste tijd steeds beter gaan liggen en ik vind het nu behoren tot de sterkste nummers, vooral die solo is erg goed. Brain Damage en Time zijn toch wel de grootste uitschieters op dit fantastische album. Ik verhoog hem naar een 5,0, omdat ie van begin tot eind blijft boeien.

Prachtig album, lekker laid-back. Mooie stem, maar vooral mooi instrumentaal werk. Alle nummers hebben een prachtige sfeer, behalve On The Run, dat vind ik maar middelmatig. En dat valt tussen al die prachtige muziek extra erg op. Een 4,5*

Het is niet helemaal mijn soort muziek maar na beluisteren zie ik wel in dat dit een wereldplaat is en vooral moet zijn geweest wanneer 'ie uitkwam.
Kijk dit is waar echte muziek om draait...schoonheid, orginaliteit en vakmanschap. Die zijn hier stuk voor stuk meer dan alleen aanwezig.

Ik weet nooit wat ik van Dark Side moet vinden. Ik vind het in ieder geval een zwaar overschat album. Als ik het vergelijk met Wish You Were Here, dan vind ik WYWH 100x beter. Op Dark Side zijn de nummer te kort. Het is niet experimenteel, het is mij iets te gelikt, iets te glad en totaal niet in de trend van Syd Barrett. Eigenlijk vind ik m saai en standaard en degelijk. Ik kan niets met deze plaat. Nog een paar sterren voor de moeite en omdat Wish You Were Here zo goed is.

knap dat een 16-jarige dat allemaal weet..

Volgens mij is OmeWillem 61 in plaats 16 en is er wat mis gegaan bij het invoeren. Het is immers donker aan de andere kant van de maan.

Mijn mening over dit album is erg verdeeld. De helft van de nummer kan ik geen genoeg van krijgen terwijl ik de andere helft minder vind. Beste nummers: Money en The great gig in the sky. Wat moet us and them toch op dit album? neemt nog bijna 8 minuten in beslag ook. En waar gaat on the run in godsnaam over? Desondanks toch 4 sterren dankzij money, time, gig, eclipse en colour

Us And Them is 1 van de pronkstukken op dit album .

On the Run gaat over de haast die er in de maatschappij is bijvoorbeeld. Het hele album gaat over het leven van een popgroep en wat daarbij komt kijken. Dus de volgende keer als je dit album draait de tekst en gevoel voor drama erbij, dan moet je een heel eind kunnen komen.

het ging toch over problemen in de maatschappij?! want ik neem aan dat een popgroep geen oorlog voerdt (betekenis Us & Them)!

Een pop-groep voert ook geen oorlog in de maatschappij waarin wij leven, maar met de platenmaatschappij, want die hebben de macht in handen waardoor een groep niet kan doen wat het wil doen. Het moet dus een verkoopbaar product zijn. Pink Floyd had het geluk een goede naam te hebben, waardoor een dergelijke song als dit op een album kon uitkomen.

Goede plaat van Pink Floyd, maar ik vind andere van hen beter. Time, Money en Us and Them zijn mijn favorieten. De sfeer van de plaat neigt dan weer naar popmuziek en dan weer naar psychedelica., wat ik als een minpuntje ervaar. Money tijdens een full moon party in Thailand (1992) was een goede songkeuze.

Wat mij opvalt is wanneer er bijvoorbeeld op tv wordt gepraat over muziek uit de jaren 70, ik nooit iets hoor over Pink Floyd? Of ben ik nou gek? (Ik ben niet zo thuis in rock, en kom niet uit die tijd)

Je bent gek.