The Mars Volta - Amputechture (2006)

Ben het nieuwe album nu aan het luisteren.

Ik zit nu bij het eerste nummer, dit is tot nu toe wel het rustigste nummer van The Mars Volta ooit gemaakt. klinkt erg goed!

Ondertussen alweer het 2de nummer: klinkt echt goed!

Moet sowieso alles veel vaker gaan beluisteren...

Als ik alles zo optel: kom ik toch over de 75 minuten.

Nu al een nieuw album??? Is dit geen fake of zo, want ik las allerlei berichten dat ze nu pas in de studio zitten. Misschien zijn het onaffe versies? Weet iemand hier iets meer over?

Het klinkt anders helemaal niet fake, meerdere mensen hebben het album al, zie ook hier. Het staat trouwens ook al op hun eigen officiële site. Het album heeft nu wel een stuk minder soundscapes dan Frances the Mute.

//edit: Net klaar met luisteren... WAT IS DIT GOED ZEG! Ben nu alweer bezig met de 2de luisterbeurt.

Het album begint met een zeer mooie ballad, en maakt gelijk een mooie overgang naar het volgende nummer dat gelijk lekker hard begint en ook een aardig tijdje duurt:

Bijna 17 minuten!!

Het mooie bij dit album is ook dat op het moment je denkt: 'ik ben wel toe aan een rustig nummer", dat nummer ook komt

Ook hoor ik stukjes terug uit Deloused en Frances the Mute, maar dan net wat hoger of lager(De klappen uit the grudge in Rosseta Stoned bijv).

Persoonlijk ben ik blij dat er een stuk minder soundscapes in zitten ala FTM. Bij FTM vindt ik het erg mooi, maar het hoeft niet bij elk album. Gelukkig zagen de bandleden dat ook in.

Is er dan niks mis met dit album?

Jawel, ik had eigenlijk wel op iets meer instrumentale stukken gehoopt.

Persoonlijke favorieten tot nu toe: Day of the Baphomets(begint echt heerlijk), Viscera Eyes, Tetragrammaton.

Eindoordeel: Heerlijk en prachtig chaotisch album.

Misschien wel het beste TMV album tot nu toe!!!

copy/paste van mijn review op een ander forum.

Toen At The Drive In ter ziele ging was ondergetekende dagenlang in een tijdelijke depressie gesukkeld. Het afrocombo Rodriguez en Bixler moet mijn leed met droeve ogen aanschouwd hebben,want een tijdje later was The Mars Volta geboren.
Wanneer je het over een Mars Volta plaat gaat hebben, moet je beseffen dat je een sprong gaat maken naar territoria die ver verwijderd liggen van de conventionele omheiningen van de muzikale doorstroming. Ze zijn ontsnapt over het ijzeren hek en zijn op verkenning geslagen in een eigen ontworpen universum van klanken en creatieve doorreizen. De muziek lijkt zich voort te slepen naar steeds onbekende locaties en de trips zijn nooit zonder kleerscheuren.
De derde worp alweer, als we De-loused en Frances als respectievelijk worp 1 en worp 2 mogen beschouwen, en natuurlijk mogen we dat. Weeral een plaat met ballen, en om een mooie voetbalmetafoor te gebruiken, aangezien het WK volop in de belangstelling staat, kan je toch weer een opmerkelijk verschil vaststellen. Op De-loused werd er op muzikaal vlak veel buitenspel gespeeld en werd er geflirt met overtredingen, Frances moest het dan weer hebben van verlengingen en dieptespel. Amputechture lijkt in weze op een ploeg die de nodige speelervaring heeft opgedaan en die zichzelf in techniek en samenspel geperfectioneerd hebben. Er wordt nog wild rond geschopt en breed over de flanken gespeeld, maar hier is alles mooi in organisatie gegoten. Gecontroleerde gekte, nee geperfectioneerde gekte is een beter woord.
De plaat lijkt op één lange sonische trip door het melkwegstelsel, met sporadische versnellingen naar warpspeed en eventuele planeten die dienst doen om tot rust te komen na de gevaarlijke reizen.
Hoe beluister je het best deze plaat?
Bekijk de hoes, behang de kamer met een terugkerend patroon van dit plaatje, hang een black light op de kamer, ledig een fles whisky en staar naar het plafond. Dit zou in de buurt komen qua sfeer die de plaat uitstraalt.Amputechture is een samensmelting van amputate en architecture. Een plaat die even geschift is als een psychopaat die ledematen gaat afzagen en even vernuftig als de bouw van de piramiden.

Een zeer rustig begin van deze plaat, we verlaten de aarde en kijken nog eens achterom terwijl we ons voorbereiden voor de lange reis naar de onbekende bestemming. Cedric heeft een saxofoon meegenomen die in bijna elke song zijn verhaal mag komen vertellen. Er is meteen een relaxed sfeertje, maar daar zal snel verandering in komen als planeet tetragrammaton in zicht is. 16 minuten heen en weer getrek, rustig en snel, hard en zacht. Als alles voorbij is moet je je haren weer in de plooi leggen en je opmaken voor Vermicide ook weer tamelijk rustig voor Voltabegrippen, en doet nog het meest denken aan Eriatarka.
In Asilos Magdalena lijkt het alsof we zijn teruggekeerd naar de aarde ergens op een balkon in Spanje omdat Cedric zijn sigaretten vergeten was. Wat we horen is een stukje traditionele Spaanse muziek met dito vocalen. De sangria valt uit de hemelen terwijl we rustig liggen te zonnen. In de verte komt een dreiging, we worden schalks overmeesterd en beseffen dat het een droom was wanneer we in het geweld van Viscera eyes en day of the baphomets worden gesleurd. Een intergalactische dreiging en een heuse oorlog in ons melkwegstelsel, gelukkig word er met grote toewijding en eendracht gestreden. De vijand druipt het af, en we eindigen op een vreemde psychedelische planeet voor een kopje thee. Weeral een rustig moment om af te sluiten, net zoals de plaat begon.

Opmerkelijk is toch weer de progressie, en dan bedoelen we vooral de controle en de uitvoering die hier tot in de puntjes verzorgd is. Op de-loused was het ontspoorde chaos en instrumenten die mekaar bekampen. Hier is de vrede gekeerd in de rangen en word er zij aan zij gestreden. Georganiseerde chaos en gekte tot op de spil gedreven.
Frustro- indiemalloten en elitaire snobs zullen waarschijnlijk weer de nodige commentaren hebben bij het gebruik van de tempowisselingen, soundeffects en uitwijdingen, en weer staan schreeuwen van 'geen progressie', ik zal geen namen noemen.....Kuch...pitchfork....nu al de beste plaat van het jaar. Een tien en dat geef ik niet vaak.

Ik ben in het kader van architecturale activiteiten reeds een muurtje aan het metselen voor de huilende en klagende critici die zichzelf vooral voeden met de middelmatigheid en de conservativiteit in muziekland en zich straks op het muurtje hijsen om hun gal uit te spuwen terwijl ze de menigte toespreken...22 augustus ligt de plaat in de winkel, dan zou de muur ook af moeten zijn. Ik nodig iedereen uit om met bakstenen te komen smijten vanachter de grote eik, mik tussen de ogen en tussen de benen, u zal er alleen maar wel bij varen. Als het muurtje afbrokkelt hebben we de term amputechture ook nog de nodige eer aangedaan.

Een plaat om in te wonen, ik vertrek een tijdje uit mijn vertrouwde omgeving en ga daar dan ook even vertoeven. Iedereen is welkom om mee te gaan
Jullie moesten al vertrokken zijn. Pak jullie fietsen rukkers!

10/10

De vorige platen hadden m.i. wel wat weg van een kruising tussen Frank Zappa en Captain Beefheart. Niet veel nieuws onder de zon, maar wel een totaal ander geluid dan 95% van de overige bands op aarde. Blijft dat op deze plaat zo, of hier een andere richting.

De plaat is hermetischer, maar veel speelser.(Klinkt raar maar het is zo) Die lange soundscapes zoals op FTM zijn minder aanwezig. Ik vind ook wel dat iedereen in de groep voldoende aan bod komt, de-loused was daarentegen een echte Omar-plaat.

Een andere richting? Ook weer niet, al is de toevoeging van een saxofoon die in veel nummers als een gek in een dwangbuis begint rond te springen misschien de opmerkelijkste meerwaarde. een saxofoongeluid dat gebruik maakt van een keurig afgewogen mix van Coltrane, Ayers en Trout Mask Replica(vooral Ant man bee en Big Joan sets up doemen dan voor mij op).

Ik hoop dat de volgende een volledige salsa-plaat wordt, dan kunnen de fans op het comatorium weer zitten huilen dat het geen Amputechture II is, die ze dan eerder weer aan het afbreken waren omdat het geen de-loused II was. Fans, meneer.....

Voorlopig een 3,5. Ik ben nog niet echt onder de indruk, maar ik heb de plaat dan nog maar 1 keer beluisterd.

Vicarious... *rip off* kuch.

De titel van het eerste nummer bedoel je? Beetje vreemd om een woord uit een songtitel te gaan bestempelen als rip-off. Hoe vaak gebeurt zo iets niet? Als we dit al rip-off gaan noemen, is het hek helemaal van de dam denk ik.

Met titels als Asilos Magdalena, Day of the Baphomets en die verwijzingen naar pentagrammen lijkt het wel op een conceptplaat over de 'Da Vinci code'.

Fantastische review stevie, zo lezen we ze graag

Op zich een goede plaat, een typisch Mars Volta geluid, alleen minder explosief dan de vorige twee. Veel rustiger en vloeiender.

Een beetje eentonige stem, en ook de nummers lijken me net iets teveel op elkaar, maar de kwaliteit is over het algemeen goed...

De-Loused in a Comatorium vertelde toch het levensverhaal van de zanger/schrijver, die daarna zelfmoord pleegde?
Wie schrijft, zingt dan nu? En wordt deze beste kerel niet gemist?

@mathias: Hoe vaak had jij het woord Vicarious al gehoord vooraleer de tracklist van 10.000 Days uitkwam? Ik nog nooit hoor.

Ow.. ik regelmatig, is een gewoon Engels woord hoor. Niks rip-off aan.

@luc011190: De zanger niet, ik geloof dat het de keyboardist was.

Album, wordt echt steeds beter, ik had eerst ook het gevoel dat het teveel het zelfde was, maar na vaker het te beluisteren, hoor je zeker wel verschil tussen de nummers.

Tetragrammaton is echt zo verschrikkelijk goed! Die zang in de 6de minuut, als het even rustig is: WoW.

De-loused gaat over de mislukte zelfmoord van een bevriende artiest. Deze sprong van een brug en raakte in een coma. Hierin krijgt hij allerlei dromen en daar gaat de plaat over. Uiteindelijk sterft de man alsnog. Op de site van Gold Standard Records kun je een pdf-bestand downloaden van het boekje dat bij het album hoort, met daarin het hele verhaal.

Dankje ik zal het eens opzoeken.

@Gajarigon: Zoals Scientist zegt, een doodnormaal Engels woord, niet uitgevonden door Tool of zo, maar in elk (zelfs dun, want standaard voorkomend woord) woordenboek te vinden.

Ik wist dat iemand het zou gaan zeggen!

Tja ik heb het album nu 1x geluisterd en ik weet het nog niet. Ik weet alleen zeker dat het niet boven Deloused in the comatorium uitsteekt. Nog maar eens doorluisteren.

Sowieso raar om een identieke titel als rip-off te benoemen. Ik zou eerder denken aan een verwijzing.

Deze staat hoog op mijn nog te kopen lijst...

@Koekebakker: Niet eens identiek, maar inderdaad belachelijk. Atonement is overigens een Opeth titel, om het verhaal compleet te maken.

Niet helemaal:

Magdalena: nummer van APC
Eyes: Woord zit overal wel in.
Etc

Het ging mij meer om die eerste titel natuurlijk. Zo kunnen we bezig blijven.

Dan vraag ik me af, zouden Cedric en Omar überhaupt naar Tool luisteren en zich er iets van aantrekken (muzikaal gezien)?

Die titels zouden toch ook al langer vast moeten staan?
Ik denk niet dat ze zich gaan verlagen tot het kopiëren van titels. Trouwens dan nog, het maakt niets uit of verandert niets aan de muziek.

Precies, ik snap de hele heisa rondom de titels ook niet. En al helemaal niet dat je het kopieren zou noemen. Het is hooguit een verwijzing. Dat zou het wel interessant maken, maar dan moet je toch echt eerst de nummers goed beluisteren.

Ik heb nog maar van weinig mensen gehoord(eh gelezen...) hoe ze het album vinden, ben ik toch echt wel benieuwd naar , wil reviews van 3 pagina's vol

Misschien het album eerst nog maar een paar keer luisteren. Voorkomt een hoop quasi-intellectuele gebakken luchtrecensies.