Van Halen - Van Halen III (1998)

hahaha…...nope…
maar lees het boek (RED) van Sammy maar....en daar staat niet alleen ervaringen in uit Eddie's donkerste periode want dan zou je met een beetje goede wil nog excuses voor kunnen vinden..... daar bovenop de videoreactie van Sammy naar aanleiding van Eddie's interview in de Rolling Stone uit 2015. heb zo effe de tijd niet om het op te zoeken voor je, maar Sammy was zooo furieus omdat Eddie beweerde dat hij alle noten voor moest doen bij Mikey (basist).
Dat was dus pertinent niet waar. "fuck You Eddie" is letterlijk wat hij zegt op camera en Sammy is daar eigenlijk helemaal niet de persoon voor om het zo te doen...….. En dat was voor mij de druppel die de emmer deed overlopen...…. ik had Eddie VH hoog zitten... ze zeggen eens dat je je idolen niet moet ontmoeten anders zou de magie verdwenen zijn...……. nou die is er dus niet meer, daar was geen ontmoeting voor nodig.

Ja, ja, ik ken de verhalen wel hoor.

Hij vindt het een lul dus is het ook een lul.

Als je alle verhalen over Ed op een rijtje zet dan neigt dat er wel na.

In die band was denk ik alleen Mike geen lul.

Mike is een badd-ass, of bass-ass of wat dan ook.Heerlijke Gozer om mee te jammen, lachen, drinken, op tour te gaan...eigenlijk de ideale bandmate. Prima bassist, lekker easy going type.
En vooral de ideale 2e stem!
( ohh als mijn avatar het maar niet leest )

Het klinkt alsof jullie de beste vrienden zijn.

Maar wat haythijs zegt komt wel aardig overeen met het algemene beeld dat de (muziek)wereld heeft van Mike. Daarom des te vreemder dat juist hij het in de meeste gevallen moet ontgelden. Zal wel iets te maken hebben met 'easy target'. Van Mikey hebben we (de VH broertjes) toch niks te vrezen of iets in die geest...

Ik noem het profilerende mensenkennis.. of misschien nog wel meer dan dat....iedereen heeft zo zijn talenten.

Hagar out en Cherone in, de wegen van Eddie zijn soms ondoorgrondelijk. Hoewel Cherone qua stem stilistisch gezien niet mijlenver van Hagar afligt vormde dit geen ideale match.
Het songmateriaal is ook al niet om over naar huis te schrijven. De schijf bevat maar bitter weinig memorabele songs. Fire In the Hole gaat er met de hoofdprijs vandoor. Een stuwend ritme, een fijne groove en Cherone die het nummer lekker venijnig voor de dag brengt. Het refrein is kamerbreed en de song ademt nog enigszins het gevoel van urgentie. Het zou mij niet verbazen als dit nummer uit de koker van Gary komt, het ademt de signatuur van Extreme. Voor het overige is het bitter weinig genieten van deze moeizame plaat.

Tussenstand:

1. Van Halen
2. 1984
3. F.U.C.K.
4. Fair Warning
5. 5150
6. Van Halen II
7. Women and Children First
8. Balance
9. OU812
10. Van Halen III
11. Diver Down

Het trieste bericht dat Edward Van Halen was overleden, deed me deze plaat nog eens opzetten, en ik luister er nu weer naar. Ik heb de plaat in het verleden volledig de grond ingeboord en had 'm al jaren geen draaibeurt gegeven.

De plaat werd destijds totaal niet gepruimd. Het staat ook wel heel ver af van wat fans verwachtten van Van Halen. Instrumentaal en qua composities is het een stuk complexer dan wat we ooit van ze gehoord hebben. Het 'fun'-gehalte is praktisch nul. En Van Halen die te serieus gaat doen, of ballads, daar was ik ook in de Sammy-periode al een beetje allergisch voor.

Aan de andere kant: als je zo'n intro van Dirty Water Dog weer eens goed beluistert... damn, das toch echt wel fantastisch hoor. Goed nummer eigenlijk. Wat verder opvalt: je hoort elementen in de muziek, die je nooit bij Van Halen gehoord hebt. Bij vlagen lijkt het geïnspireerd door The Beatles, Peter Gabriel, Queen, zelfs Bowie en Roger Waters. Eddie Van Halen gooit het roer helemaal om hier. A Year To The Day of Josephine, of het door hem zelf gezongen How Many Say I, het was volledig ondenkbaar geweest bij classic Van Halen en ook bij Van Hagar.

Voor de zang was gekozen voor Gary Cherone, en dat is ook nog wel begrijpelijk. Sympathieke gozer, geen slechte zanger. Maar in combinatie met de plotselinge diepe ernst die Van Halen hier tentoonspreidt, muzikaal en tekstueel, irriteert hij soms. Dit is allemaal anti-macho. Tegenwoordig zouden ze 'woke' zeggen.

Ik denk dat Eddie Van Halen het destijds zag als zijn meesterwerk. Ieder nummer barst van de ideeën, teveel eigenlijk. Alles is op het doek gekwakt. Om vervolgens als kunstenaar in kwestie te moeten vaststellen dat het niet gepruimd wordt, dat doet vast iets met je. Ik hang teveel de amateurpsycholoog uit als ik zeg dat hij na de tour, tot circa 7 jaar erna, vooral daardoor volledig van het pad was. Het miskende genie. Met een fles Shiraz in de hand en met schoenen waar je tenen doorheen steken verschijnen op celebrityfeestjes, volledig dronken of high komen opdraven op de NAMM-show; ik zie ergens een oorzaak in het volledig floppen van het kunstwerk, waar de kunstenaar zijn ziel en zaligheid in gelegd had.

Het is met grote afstand de vreemdste plaat in de VH-catalogus. Toch had het album meer credits verdiend. Eddie componeert en speelt dingen in een stijl die hij op geen enkele plaat heeft laten horen. Als je het album al jaren geleden in de hoek hebt gegooid, luister er nog eens naar. Sommige passages zijn nog steeds tenenkrommend pretentieus, maar in bijna alle nummers vindt je iets dat je zal verbazen.

Dat vormt wat mij betreft ook het grote probleem met deze schijf, als er een leuk idee langskomt duurt dat maar eventjes en daarnaast lijkt het af en toe ook wel niet in het nummer te passen. Hierdoor komen de meeste songs nooit tot volle wasdom en blijft het een allegaartje aan ideeën.

Sammy is vlgs mij ook geen lul.

Maar wel een eerste klas zeikerd.

Dat heb ik dan gemist. Heb laatste tijd aardig wat interviews met hem zitten bekijken en vind het wel een chille gast. Heeft niet een enorm ego ondanks zijn vele successen (niet alleen op muzikaal vlak), das op zich al best een prestatie. En onlangs alle perikelen die er waren met de Van Halen broertjes praat ie toch respectvol over ze. Maar nogmaals, misschien heb ik wat gezeik gemist hoor. Moet zijn boek "Red" nog lezen.

In zijn boek zaagt die de Halens tot ver onder de enkels af. Met name Eddie dan. Deed dat nog eens dunnetjes over in heel wat interviews. Vervolgens wilde hij weer vriendjes worden met de Halens. Toen die niet reageerde op zijn mails enz was die daar weer verbolgen over. Ik kan me verdomd goed voorstellen dat de Halens wel genoeg hadden van Sammy. Voor de de dood van Eddie is het alsnog goed gekomen.
Ook over Roth heeft/blijft hij tot in den treure liggen zeiken en zeuren. Terwijl Roth volgens eigen zeggen al een jaar of 10 zijn mond gehouden heeft over Sammy. Nu kan Roth natuurlijk ook behoorlijk zagen en zeiken. Onlangs nog werd Wolfie Van Halen nog (kinderachtig) in de zeik genomen.

https://youtu.be/WH29LFIFC_k?si=VhP1pyN7TnHeIKQq
https://youtu.be/8L0ZxILZv64?si=B_UqZMOh9j_YTLPf

En dat allemaal bij een plaat waar Roth en Hagar niet op te horen zijn.

Daar heb je gelijk in Funky Bookie.

Het had een nieuwe start kunnen zijn, maar weer een nieuwe zanger... Maar dat imago, met dat mutsje voor Ed, en Alex in z'n oranje latex shirt... Videoclip review here. Damn, zware tijden voor echte Van Halen fans.
Gary Cherone is geen onaardige zanger. Waarschijnlijk in de band getolereerd omdat hij geen asshole was, en de steeds meer aan hoogmoedswaanzin lijdende Edward Van Halen naar de ogen keek.
Ze misten een krachtige manager en iemand in de band die het voortouw nam. Roth en Hagar (toen hij door had hoe de broertjes in elkaar staken) deden dat, maar Cherone had niet die power. En niet de credits. Hij irriteert bovendien, bij mij dan.
Toch een interessante plaat, want EVH is een genius, ook (of juist) hier. Maar voor een echt vet Van Halen album is meer nodig; iemand die hem in toom houdt, bijvoorbeeld.

Geen onaardig album en Cherone is een prima zanger. Dat had hij bij Extreme al bewezen , en toch voegt er iets niet. Het is onmiskenbaar VH , maar de plaat sleept zich voort .De lengte draagt ook niet bij aan een prettige luisterervaring. Het woord degelijk in de mond nemen is vaak de doodsteek voor platen , maar bij deze kan je er moeilijk omheen. Wat ze doen doen ze goed , maar verassend was het allang niet meer. Gewoon een goede middenmoter met hier en daar een uitschieter. Ik zal van de laatste platen eens een compilatie cd maken. Die zal waarschijnlijk meer uit zijn hoesje komen dan deze. Evengoed 3 en halve ster.

De derde zanger van een groep? Soms werkt het goed, zoals David Coverdale bij Deep Purple of Mark Tornillo bij Accept. Soms wekt het minimaal gemengde reacties op, zoals Ian Gillan bij Black Sabbath. En soms werkt het niet, zoals Blaze Bayley bij Iron Maiden.
In welke categorie zit Gary Cherone bij Van Halen? Hij was niet de eerste keus. Zo was daar Mitch Malloy, maar met al het geflirt door de groep met David Lee Roth bedankt deze na enkele demo's voor de eer.

Inmiddels weten we dat Eddie Van Halen zich intensief bemoeide met Cherones zangstijl. Bovendien speelde hij zelf sommige drumpartijen in, baste op de meeste nummers en vertelde oudgediende Michael Anthony hoe te bassen op de overige drie. In de woorden van de laatste, in 2022 gedeeld door website Ultimate Classic Rock, is III min of meer een soloplaat van de gitarist/toetsenist. Het citeert uit dit veel uitgebreidere interview vanaf 28'03".

Het gitaarwerk op III is uiteraard knap met genoeg oefenstof voor de geïnteresseerden, dat wist je van tevoren. Maar laat ik doen alsof dit een debuutplaat is. Kom ik dan goede nummers tegen?
NeWorld trapt fraai akoestisch en instrumentaal af, waarna het midtempo Without You degelijk is. Met z'n dikke zes minuten te lang, waarbij het pas in de fade-out versnelt. Dirty Water Dog heeft een sterk refrein, maar te lange coupletten voor de dikke vijf minuten.
Josephina is een groeibriljantje. Het begint klein en groeit uit naar stevig, waarbij vreemde tempowisselingen langskomen. Mijn favoriet is Ballot or the Bullet waar het eindelijk los gaat.

En verder pakt het me niet. Het zit 'm naast de te vaak geknepen zang van Cherone in de vele introverte minuten. Zoals wanneer Josephina wordt gevolgd door meer melancholisch getokkel in Year to the Day en meer daarvan in het instrumentale Primary. Nog verdrietiger is de sfeer in Once, een synthesizernummer met sequencer, drumcomputer en gitaar.

Fire in the Hole haalde in ietsiepietsie ingekorte versie de soundtrack van Lethal Weapon 4 en past vast bij zo'n verhaal. Maar VH III met zijn tien nummers van boven de 5 minuten? Het is een lange zit. Te veel slappe nummers, daar kon Cherone niks aan doen.
Als totaal is het me te veel één man in zijn thuisstudio die hoorbaar niet de vrolijkste was en anderen liet meedoen. Anthony vond de tour erna wél heel goed en Cherones bijdrage daarin prima, maar het verval van het ooit machtige Van Halen was ingezet.

Er zit inderdaad weinig focus in het materiaal van Van Halen III. Maar Cherone komt ook niet helemaal weg wat mij betreft. Want hij doet mij veel teveel Sammy Hagar na.

Extreme met Cherone pakte mij bij hun doorbraak niet. Ene oor in, andere uit. Ook wat zijn stem betreft, al heeft hij op zich een prima rauw strotje. Kwestie van smaak, denk ik.

Met het knijpen wat hij soms doet op dit III raakt hij me wél, maar dan op mijn irritatiesnaar. En toch is dat dus voor mij niet het grootste manco. Al met al hoor ik veel liever de cd van de DLR-Band die datzelfde jaar verscheen. De ouwe showbaas en zijn gitaristen verrassen daar regelmatig.

Wat een bagger is How many say I.
Een van de slechtse nummers die ik van Van Halen heb gehoord